ρίξε στὸ ἀσκέπαστο τὸ φῶς τὸ πράσινο κρυστάλλι,
στὸ πιὸ δειλὸ ψιθύρισμα βυθίσου
ποῦ ψιθυρίζει στὸ πιὸ ἥσυχο ἀκρογιάλι,
καὶ γίνε κάτι ποὺ ὅλο σβεῖ κι ὅλο σιγὰ ρωτάει...
Ἔτσι μπορεῖ νὰ ᾿ρθῇ ξανὰ καὶ ἀπόκριση νὰ φέρη
τ᾿ ὡραῖο πουλί, ποὺ τρόμαξε καὶ πέταξε καὶ πάει
ἀπὸ τὸν ἦχο ποὺ ξαφνίζει δυνατὸς τὸ ἀγέρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου