Πείτε μου, ώ άνθρωποι, πείτε μου

«Πείτε μου, ώ άνθρωποι, πείτε μου!

Ποιος από σας δε θα ξυπνούσε από τον ύπνο της ζωής

αν η αγάπη ψηλαφούσε το πνεύμα σας με τ΄ακροδάχτυλά της;

Ποιος από σας δε θα εγκατέλειπε τον πατέρα του και τη μητέρα του και το σπίτι του

αν τον καλούσε η κόρη που αγάπησε η καρδιά του;

Ποιος ανάμεσά σας δε θ΄αυλάκωνε τις θάλασσες,

δε θα διέσχιζε τις ερήμους,

δε θα δρασκέλιζε βουνά και λαγκάδια

για να φτάσει στη γυναίκα που διάλεξε η ψυχή του;

Ποιος νέος δε θ΄ακολουθούσε την καρδιά του ως την άκρη της γης

για ν΄ανασάνει τη γλύκα της ανάσας της αγαπημένης του,

να αισθανθεί το απαλό άγγιγμα των χεριών της,

να ευφρανθεί με τη μελωδία της φωνής της;

Ποιος άνδρας δε θα πρόσφερε θυσία την ψυχή του

αν ο καπνός της μπορούσε ν΄ανέβει σ΄ ένα θεό

που θ΄άκουγε την ικεσία του

και θ΄αποκρινόταν στην προσευχή του;»