Πρώτα εμφανίστηκαν οι θηρευτές
κι ύστερα ο κόσμος γέμισε θηράματα.
Μα τα θηράματα χρειάζονταν τροφή
κι έτσι εμφανίστηκε το φυτικό βασίλειο.
Και τα φυτά χρειάζονταν κι αυτά τροφή
χώμα, νερό και φως κι αέρα
κι έτσι εμφανίστηκαν οι κήποι
ο άνεμος, ο ήλιος, τα ποτάμια
οι πεδιάδες και οι οροσειρές.
Κι έγιναν όλα όπως έπρεπε
με τη σωστή και δίκαιη σειρά
με τον ενδεδειγμένο τρόπο.
Και τελευταίοι φάνηκαν οι ποιητές
για ν’ αφηγούνται αυτήν την ιστορία.
Πόρνη χορεύει
ξυπόλητη στο δρόμο
Εσμεράλδα κυνηγημένη
από στοιχειωμένους
ιεροεξεταστές της ηθικής
στο ξέφωτο των μαγισσών
συλλέκτες υπογραφών.
Όταν ακούω για πορνεία
τρομάζω
νομίζω ότι πρέπει να υπογράφω
σε ανακριτές αξιών
δήλωση μετάνοιας.
Ξεχασμένες μολότοφ
γραμμή φωτιάς
αφήνουν να σκίζουν
το σκοτάδι της αυταπάτης.
Στον καθρέφτη
στολίζει το γυμνό κορμί της
πριν αντιμετωπίσει
το μίσος με το πυρωμένο
στήθος της
χαραγμένη ιστορία
καταστολής
στο δέρμα της
και μάτια μονίμως
δακρυσμένα.
Ακατάλληλο
μου έλεγαν
όταν ήμουν παιδί
και λάθρα κοιτούσα
τη σάρκα την ερωτική.
Ακατάλληλο μου λεν
τ’ όνειρο για ενήλικο
και κρυμμένος
πίσω από σάρκες
ονειροπολώ.
Σε κασελάκι ξύλινο
κλείδωσα
όνειρα παιδικά
πλούσιος σαν ήμουν.
Αποκοιμήθηκα και ονειρεύτηκα
πως βρέθηκα σ’ έναν κόσμο
χωρίς σύνορα και χάρτες,
χωρίς πλούσιους και φτωχούς,
χωρίς φυλακές, πολέμους και λοιμούς,
χωρίς αντιπάλους και φρουρούς.
Βρέθηκα σ’ έναν κόσμο
που οι άνθρωποι πατούν στην ίδια γη
και ζουν σα μια ψυχή.
Σ’ έναν κόσμο που τα παιδιά
παίζουν χαρούμενα και ανέμελα.
Παντού άνθρωποι
σαν να τους γέννησε η ίδια μάνα.
Τι κρίμα που ήταν όνειρο.
Τι κρίμα που ποτέ δεν θα βρεθώ
σ’ έναν κόσμο ιδεατό,
όσες φορές κι αν το ονειρευτώ!
Σε μάγεψε το φεγγαρόφωτο
και έμεινες άγρυπνο ολονυχτίς.
Για μια νύχτα θέλησες
ξυπνητό να ονειρευτείς.
Σήκωσες το βλέμμα σου ψηλά
και είδες χίλια αστέρια
διαμάντια φωτεινά.
Ένα αστέρι είδες να πέφτει
και έκανες τα χέρια σου αγκαλιά.
Είδες το κόκκινο φεγγάρι της νύχτας
στολίδι και καμάρι
και του πες μαζί του να σε πάρει.
Είσαι διάφανο σαν ηλιαχτίδα
μα και θολό σαν καταχνιά.
Σε βρίσκει άλλοτε η θλίψη
και άλλοτε η χαρά.
Νοιάστηκες για μια ανεμώνη
μοναχή στην ερημιά
και ήρθε η παπαρούνα
να της κάνει συντροφιά.
Θέλεις να μένεις άγρυπνο
για να γνωρίζεις τη ζωή
και να μαθαίνεις
ό,τι σου κρύβει η άγνωστη ψυχή.
Χα ζώα έχουν εξαφανιστεί
κανένας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται
η βία είναι παντού
ο κόσμος κλυδωνίζεται
και κανένας δεν το έχει αντιληφθεί
οι θεοί πέταξαν τις μάσκες τους
αναμασούν το ίδιο χόρτο.
Η πλήξη στο πεζοδρόμιο
δεν κλείνουμε την πόρτα
τα παραθυρόφυλλα της ζήσης μας
ανταριασμένα πλοιάρια
σε πέλαγα προϊστορικά.
Τρεις μέρες πάλευε στη ζούγκλα του ιατρείου.
Μάγοι ιθαγενείς φυσοκάλαμα θεραπευτικά φυτά
θηρία και τυφώνες του έπνιγαν τη φωνή.
Δίπλα
βάρκες με άλλους ασθενείς κωπηλατούσαν ήρεμα
τον έδειχναν με το δάχτυλο έβγαζαν φωτογραφίες.
Τον είδε ο γιατρός.
Είπε να κόψει τα ποιήματα το βράδυ.
Ταξίδεψα νοερώς πολύ μακριά,
τον μισό δρόμο για Μοντάνα
μέχρι τα περίχωρα της Βοιωτίας
τη στάνη της Αλαμάνας
μ’ ένα μπλουζάκι και φύλλα παραπλανητικά
για το κρύο
και τις ατυχείς στιγμές της Ιστορίας
κι όπου έφτασα με πήραν με το καλό,
με σήκωσαν στον αέρα,
μαύρο φεγγάρι στον λαιμό—
Τόσα χρόνια γυρολόγος
τέτοιο πάτο δεν ξανάπιασα.
