ΣΟΥΒΛΙΟΣ ΑΜΝΟΣ / Σταυραετός / Β.Α

 

 
ΕΤΟΣ 2025 Μ.Χ.
 
Καλή χώνεψη
γιατί ενώ  έχεις καταγωγή από τους πιθήκους
είχες δικαίωμα να κάνεις Πάσχα σαν άνθρωπος.
Καλή χώνεψη
έστω και αν πλήρωσες το αρνί δέκα οχτώ ευρώ το κιλό
γιατί το στομάχι αν το μυαλό δε σκέφτεται
μπορεί να καταλύσει αρνί
μέχρι και χίλια πεντακόσια ευρώ το κιλό.
Καλή χώνεψη
από τις τόσες μακάβριες και απειλητικές ειδήσεις
που έφαγες αυτό το τριήμερο
πιστεύοντας ότι ενημερώνεσαι ειδησεογραφικά.
Καλή χώνεψη
από τα χαμόγελα της μεταφερόμενης
οδικώς ακτοπλοϊκώς  αεροπορικώς δυστυχίας
και της ευτυχίας
που έφαγες στα καφέ στη βόλτα  στους συγγενείς.
Καλή χώνεψη
από τις διαρκείς χαρατσοειδείς των διοδίων τιμές
που εμφανίζονται ως μορφή θυσίας
που είναι ηρωικώς αναγκαία
για να δεις το γέρο πατέρα τη γριά μάννα σου στο χωριό.
Καλή χώνεψη
από την ποσότητα της < χαλαρωτικής ευτυχίας >
που εισέπραξες στην τριήμερη πασχαλινή σου απόδραση.
Καλή χώνεψη
από τους ειδικούς που κάνουν αναλύσεις
για το σπληνάντερο το κοκορέτσι και το καλό ψήσιμο.
Καλή χώνεψη
από τα όνειρα που έκανες για αυτό το τριήμερο
γιατί μερικά βγήκαν ψηστικοί εφιάλτες.
Καλή χώνεψη
από τη συνολική κούραση
που σου έφεραν αυτές οι τρεις ωραίες μέρες.
Σου εύχομαι καλή ξεκούραση τώρα
και μην απελπίζεσαι
επειδή στην πρωτεύουσα θα επιστέψεις.
Θα περιμένουν με χαρά και πατρική αγάπη
να σε ξεκουράσουν
ο πρωθυπουργός
ο υπουργός προστασίας του πολίτη
οι οικονομικές υπηρεσίες
και οι λογαριασμοί
των κάθε είδους ταμείων κοινής και < κοινής > αφελείας.

Τα Πάθη του Χριστού The Passion of the Christ

ΟΙ ΚΑΟΥΜΠΟΥΣΕΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΟΥΝ ΣΤΑ ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑ / Αλισάνογλου Γιώργος

 

Αγάπησα τη διαδρομή της προς το κεφάλι
μιας καρφίτσας – το όμοιο με
το κεφάλι του σύμπαντος
το κατεστραμμένο της καλοκαίρι – το όμοιο με
το δικό μου καλοκαίρι
αγάπησα τα διαλυμένα της χείλη – τα όμοια με
τα δικά μου χείλη

πιο πολύ αγάπησα
τον πλατύγυρο σφυγμό
γύρω απ’ το πρόσωπό της
τον ίδιο με τον σφυγμό
του χρυσάνθεμου

ΔΙΑΦΑΝΟ ΣΩΜΑ/ Αλισάνογλου Γιώργος

 

Η κοπέλα με το πελιδνό δέρμα

έτσι όπως ξεμακραίνει θαρρείς

μέσα απ’ τα σύννεφα

φεύγει μέσα από το διάφανο της σώμα

η διαφάνειά της περιβάλλει τη γη

η πυξίδα δείχνει ακριβώς προς την κατεύθυνση

όπου η άνοιξη εκρήγνυται

[ Κυψέλες ] / Αλισάνογλου Γιώργος

 

Πού να ’ναι οι μέλισσες;
στις κυψέλες;
στο πολύτιμο σκοτάδι
του μυαλού σου;
στη λέξη που με
ακολουθεί στο στόμα;

— που να ’ναι οι μέλισσες;

— αιχμάλωτες στην ελευθερία

Με δίχως μπάντα / Τζανετάκης Γιάννης

 

Πάρτε μου
το κεφάλι

να τελειώνουμε

ζω σ’ ένα φιλμ
βουβό

με δίχως μπάντα

σ’ ένα
κάστινγκ που

δεν παίρνει άλλο

Τα βράδια με κοιτάει / Τζανετάκης Γιάννης

 

Τα βράδια με κοιτάει
στις ραφές

πάω ν’ αφαιρεθώ
ξηλώνει

ΘΑ ΠΑΜΕ ΠΑΛΙ / Τζανετάκης Γιάννης

 Ένα πρωί θα πάμε πάλι
στην παιδική χαρά
 
τώρα θα μου κρατάς
εσύ το χέρι
 
μη φύγω
-όπως φεύγουν οι μεγάλοι-
όλα απαράλλαχτα
 
οι κούνιες οι τραμπάλες
τα σχοινιά
 
θα είναι Κυριακή και θα φυσάει

Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ / Κώστας Γραμματικόπουλος

Έβγαλα τα στολίδια της άνοιξης από το σεντούκι

με την πρώτη βροχή.

Όλοι συμβούλευαν τι δεν πρέπει να γίνει.

Περίσεψε ο χρόνος της προσμονής.

Μία καταιγίδα απρόβλεπτη ανέβαλλε την γιορτή.

Δεν είμαι εντελώς χρήσιμος.

Απλά θέλω που και που να μ΄αφήνετε να φαντάζομαι

πως θα μπορούσε να ήταν η ζωή χωρίς το προβλέψιμο.

Σε εσένα μιλώ και στον άνεμο!

ΤΟΥΤΟΣ Ο ΤΟΠΟΣ / Αλεξανδρής Γιώργος

 

Τούτος ο τόπος είναι μεγάλος,
έτσι όπως από παλιά φημολογείται.
Δεν τον ορίζεις με σύνορα και χάρτες
ούτε τον προλαβαίνεις με ταξίδια και περιγραφές
κι ακόμη δυσκολότερο να τον διαβάσεις
σε σημαδεμένες εποχές ιστορίας,
γιατί η κλειστή απεραντοσύνη του
είναι αγέρι του νότου από γόνιμες θάλασσες,
γέννα του βορρά από θυμωμένους ουρανούς
κι έρχεται μπροστά από το χρόνο
κι απ’ όλες τις γενιές που ακολουθούν.

Τούτος ο τόπος είναι όμορφος

έτσι όπως από παλιά ιστορείται.
Τον κατανοούν απείθαρχα πνεύματα,
τον νιώθουν αβόλευτες ψυχές
κι ακόμη περισσότερο στ’ ανθρώπινο μεγαλείο,
ανοχύρωτος σε παραλογισμούς και υστερίες
έκθετος σε ανήκουστα δεινά και κρίσεις,
προσπερνά με αξιοπρέπεια και αντοχές
τις ευθύνες και τη μεμψιμοιρία
και δεν ξιφομαχεί με είδωλα  και σκιές
ούτε και λύτρωση στο γδικιωμό γυρεύει.

Τούτος ο τόπος είναι ανθρώπινος
έτσι όπως από παλιά αναγνωρίζεται.
Δυο δρασκελιές ασυμμάζευτη γειτονιά
και μια οργιά αφύλαχτο καταφύγι,
να φτάνει η ανατολή γερόντισσα στους καημούς της
κι η δύση ξιπασμένη νια στον αυτισμό της,
κι ακόμη δικαιότερο του αληθινού,
πόρτα ανοιχτή στο άναρχο και το συνειδητό,
με την ανθρωπιά  διάφορη από τη βία της τάξης
και την  απείθεια στα μικρά και τα φτωχά,
φιλότιμο χωρίς ύστερα και προβολές στο μέλλον.

                       Γιώργος  Αλεξανδρής