ΖΩΗ ΚΙ ΑΥΤΗ / Ρούβαλη Αμαλία

 

‘Ο,τι χώρεσε από ζωή,
χώρεσε.
Τώρα στριφώνω τα ξεφτίδια
για να μην ξηλωθεί
και το λίγο που απομένει.

Οκτ. 2008

ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ / Αλέξης Τραϊανός

 

Τα μάτια σου
Πώς σκοτεινιάσαν έτσι τα μάτια σου

Πώς να σε κοιμίσω μέσα μου τούτη τη νύχτα
Που με γυρνά σε μια πλατιά ανάσα
Κάτω απ’ ώρες πιο μαλακές
Κι από γαλάζιες προσδοκίες
Εκεί μες στις ακροβασίες τόσων χελιδονιών

Πώς νύχτα μου να σε κοιμίσω
Σε ποιο κρεβάτι σε ποια χωμάτινη κοίτη
Πού να σας κοιμίσω σκοτεινά μάτια της αγάπης
Σε ποιο κρεβάτι σε ποια χωμάτινη κοίτη
Τώρα που πλησιάζουν οι τυμβωρύχοι

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΝΗΜΗ 1949 / Αλέξης Τραϊανός

 

Είχε κλειστεί στο πρόσωπό του
Στους ώμους της βροχής σα ριγμένο παλτό περπάτησε
Εκεί που τέλειωναν τα τραμ στην Αποθήκη της καρδιάς
Και βγαίνανε πιάνα ατέλειωτα μαύρα πιάνα
Ανάμεσα από χριστουγεννιάτικες νιφάδες
Ανάμεσα από γάλα σκόνη
Ανάμεσα από βυθισμένες ναφθαλίνες
Στις ράγες του ανέκκλητου κυλώντας

ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ / Αλέξης Τραϊανός

 

Η απουσία σου μικραίνει τον ουρανό

Έρχεται φεύγει
Πατά στα νύχια
Ξεκλειδώνει τις πόρτες
Στο ψύχος των μοναχικών χεριών

Τι άσχημα είναι σ’ αυτή την πολική τοποθεσία
Τι άσχημα κλεισμένος μες στο αρκτικό μου σπίτι.

Κβαντική συνείδηση / Σταυράτης Β. Αλέξης

 

Το βέλος του χρόνου σημάδεψε και την αγάπη μας
κατέρρευσε σαν κυματοσυνάρτηση η ευτυχία
γιατί ο έρωτάς μας συντρίφτηκε από κύματα πιθανοτήτων
Στέρεψε ο αχανής ωκεανός ενέργειας των φιλιών σου
ένα απέραντο κενό απέμεινε από τους όρκους μας.

Μια φριχτή σιωπή από σβησμένα φωτόνια
συνθήκη καταστρεπτικής συμβολής
περίθλαση σκιών αυτού που κάποτε είμασταν
Και τώρα σε άλλα σύμπαντα πια
θα περιμένω να συναντηθούμε.

ΓΙΟΡΤΗ / Σταυράτης Β. Αλέξης

 

Λερώνεις λουλούδια
για μιαν επέτειο
Τ’ αγκάθια χάνονται
κάτω απ’ τ’ άνθη

ΓΙΑΤΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ / Σταυράτης Β. Αλέξης

Τα λουλούδια δεν ψήλωναν μέσα στα βιβλία
και οι λέξεις έτρεμαν
σε κάθε άγνωστο άγγιγμα
Ένα σκυλί γάβγισε στο δρόμο σκίζοντας τη σιωπή
Περασμένα μεσάνυχτα
πολλά τα έξοδα για να συντηρείς ερωτήματα

^^
Αχ και να μην έβρισκε κανείς το φωνήεν
που βάραινε κάθε βράδυ στο μαξιλάρι του…

^^
Οι λέξεις έγειραν στα μάτια
όταν το χάος εξόριζε το φως
Το ήξερες
πως θα πετάξει στα σκουπίδια την ψυχή σου
πως η φωνή σου δε θα είχε πού ν’ ακουμπήσει
στις σκοτεινές ώρες της αγάπης

^^
Ένα ρήμα που έγινε τάφος
Ένα σ’ αγαπώ /
που βρήκε μόνο του αιτίες θανάτου
Μια καρδιά που δε θα δει του έρωτα την αστραπή
ποτέ δεν θα δει πώς μια λέξη καίει μια ζωή

^^
Διάτρηση σκότους
Ποίηση
Έμπνευση τυπωμένη στο πέταγμα της άγριας πέστροφας
Άγρια νερά σε σκοτεινά φαράγγια

^^
Τρίχες, μου είπαν, τα ποιήματά σου
κι εγώ άφησα γένια να τους δικαιώσω
Μη χάσουν και οι λέξεις την αξία τους

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ του Σταυράτη Β. Αλέξη

 

1. Βένθει κραδίης (Ποίηση, Απόστροφος, 1995)
2. Ο κλ[ω]νισμένος θεός (Μυθιστόρημα, Ελληνικά Γράμματα, 2001)
3. Σαλώμη (Δραματικός μονόλογος, Γαβριηλίδης, 2005)
4. Ο έρωτας και ο σταυρός (Δραματικός μονόλογος, Γαβριηλίδης, 2007)
5. Το Ευαγγέλιο της Ιωάννας (Μυθιστόρημα, Γαβριηλίδης, 2009)
6. Ο κύκλος του φεγγαριού (Διηγήματα, free-ebook, 2012)
7. Το Μοιρολόι της Άνοιξης (Δραματικός μονόλογος, Γαβριηλίδης, 2013)
8. Ο άνθρωπος που πούλαγε όνειρα για να ζήσει (Μυθιστόρημα, Γαβριηλίδης, 2014)
9. Γραμμικά Φωτόνια  (Ποίηση, Έναστρον 2021)

Ν.Γ. Λυκομήτρος (βιογραφικό σημείωμα)

 

Ο Ν.Γ. Λυκομήτρος γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα. Σπούδασε Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία και έκανε μεταπτυχιακό στη Μετάφραση-Μεταφρασεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2010 εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Ιχνηλάτες του τέλους» (Εκδόσεις Γαβριηλίδης), η οποία την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε σε δίγλωσση έκδοση (ισπανικά-ελληνικά) υπό τον τίτλο “Rastreadores del Fin” (Ediciones Idea), σε μετάφραση και επιμέλεια του ποιητή Mario Domínguez Parra. Τον Μάιο του 2011 δημοσίευσε τον κύκλο ποιημάτων με τίτλο «Θροΐσματα Θανάτου» στο πλαίσιο της μηνιαίας ψηφιακής έκδοσης «Λογοτεχνικά Σημειώματα» (Τεύχος 9), που επιμελείτο ο ποιητής Θοδωρής Βοριάς. Το 2012 εξέδωσε το θεατρικό έργο “Dead End: Μητροπολιτικό ψυχόδραμα σε τρεις πράξεις” (Εκδόσεις Βακχικόν). Διατηρούσε τη στήλη «Ποιήματα και Χίμαιρες» στο fanzine Chimeres (Τεύχη 22-28, 2012-2014), ενώ είναι ο διαχειριστής του ιστολογίου «Ο ήχος της απώλειας». Τον Απρίλιο του 2024 εξέδωσε τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Ο ήχος της απώλειας» (Εκδόσεις Βακχικόν).

Πέντε [5] ποιήματα του Νικολάου Γ. Λυκομήτρου

 

ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ

 

Αργά χθες το βράδυ

εξερράγη εκρηκτικός μηχανισμός

στο ιστολόγιο του Χ.

Είχε τοποθετηθεί κάτω απ’ το προφίλ του

χωρίς να αντιληφθούν το παραμικρό

οι διαχειριστές των γειτονικών ιστολογίων.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες

πρόκειται για ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Φήμες λένε ότι ο Χ το τελευταίο διάστημα

είχε πολλάκις εξαπολύσει λίβελους

κατά των ομοτέχνων του

προκαλώντας τη μήνιν πολλών εξ αυτών.

Το ιστολόγιο καταστράφηκε ολοσχερώς από την έκρηξη

αλλά, ευτυχώς, δεν υπήρξαν θύματα.

Η υπόθεση ερευνάται από τις αρμόδιες Αρχές

και θεωρείται ότι σύντομα θα εξιχνιαστεί.

 

 

 

 

ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

 

Λεωφορεία

‒νεκροφόρες ψυχών‒

μεταφέρουν τους πεσόντες του 8ώρου

από και προς την εργασία τους.

Κι εκείνοι συνομιλούν στα κινητά τους τηλέφωνα

ή στέλνουν μηνύματα SMS

αναζητώντας διεξόδους,

εφήμερους έρωτες,

απαντήσεις σε ερωτήματα

που ποτέ δεν έθεσαν.

Ενίοτε ανταλλάσσουν προγνωστικά

για τους αγώνες ποδοσφαίρου,

που (εκτός από σύγχρονο όπιο του λαού)

έχουν εξελιχθεί και σε υπέρτατο αντικείμενο τζόγου.

Τα πρόσωπα εναλλάσσονται

αλλά επί της ουσίας δεν αλλάζει τίποτα.

Επόμενη στάση: ΑΔΙΕΞΟΔΟ.

 

 

ΠΡΟΜΗΝΥΜΑΤΑ

 

Στα μεγάλα εμπορικά κέντρα

οι καταναλωτές συνωθούνται

για μια κούπα σούπα

που προσφέρουν δωρεάν οι διαφημιστές

εν είδει γκλαμουράτου λαϊκού συσσιτίου.

Κι ύστερα, ικανοποιημένοι,

συνεχίζουν τα ψώνια τους

μέσα σ’ ένα σύννεφο

οικογενειακής ευτυχίας.

 

Προμηνύματα του μέλλοντος

κι αναμνήσεις του παρελθόντος.

 

 

 

 

ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΓΡΑΦΟΥ

 

Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, η ίδια αγωνία.

Μηχανικά επαναλαμβανόμενες κινήσεις.

Το ψυχρό άγγιγμα του μηχανήματος.

Οι τετριμμένες οδηγίες της νοσοκόμας.

Εικόνες τεμαχισμένης θηλυκότητας περνούν απ’ το μυαλό μου

και στοιχειώνουν τη σκέψη μου.

Νιώθω την ακτινοβολία να με διαπερνά.

Μια ανελέητη μονομαχία της Ελπίδας με τον Θάνατο.

Ο θλιμμένος ήχος της συσκευής σπάει τη σιωπή.

Υπομονή μέχρι τ’ αποτελέσματα.

Αν είναι θετικά, θ’ ακούσουμε του χρόνου πάλι

τα μπλουζ του μαστογράφου.

 

 

 

ΕΠΙΤΥΜΒΙΑ ΠΛΑΚΑ

(ΩΔΗ ΣΤΟΥΣ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ)

 

Στη Μαρίνα Αποστόλου

 

Στεκόμαστε μόνοι.

Μ’ ένα μικρό σημειωματάριο στο χέρι

ή μπροστά σε μια ψυχρή οθόνη.

Χτίζουμε γέφυρες

προσπαθώντας

να ενώσουμε το μέσα με το έξω.

Είμαστε διαμεσολαβητές.

Ψυχορραγούμε και ματώνουμε

τις πιο πολλές φορές εις μάτην,

είτε γιατί δεν πληρούμε τα λογοτεχνικά κριτήρια,

είτε γιατί δεν γνωρίζουμε τους κατάλληλους ανθρώπους,

είτε γιατί, πραγματικά, δεν έχουμε τίποτα να πούμε.

Κάθε φορά που γνωρίζω έναν «δικό μας» μελαγχολώ.

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων,

το πιθανότερο είναι ότι θα χαθούμε

στα βουρκωμένα νερά της λήθης.

Μόνο μια επιτύμβια πλάκα που θα γράφει

«ενθάδε κείται ο ποιητής…»

θα υπενθυμίζει ότι υπήρξαμε κάποτε

εραστές της Ποίησης.