γυρνώ,
κρατώντας την χολή μου επ’ ώμου,
εφορμώντας αβλεπτεί
στις ληστρικές επιδρομές χρόνου απρόβλεπτου και ηδονικού.
οι βοσκοί με τα μαχαίρια τους.
Κόβουν πρωί- πρωί τα σύρματα,
και τα στρατόπεδα ξοδεύονται σ’ ώρες μακρινές,
που δεν τις φτάνει η ησυχία της νύχτας και του παραμυθιού,
η μυθική ματιά,
φάσκοντος ήλιου η περιέργεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου