Φτωχή , βυσσινιά, ανέστια αετοθήκη μου,
το φεγγάρι φέτες καταπίνεται
τα βράδια μου εύκολα.
Στο ιερό των μεγάλων θεών
ένα πορτοκάλι ξενυχτάει.
Λερωμένη ως τα βάθη της οχιάς.
με κάρτες αναπνευστήρων ,
συνεχίζω τον ύπνο μου,
γνωρίζοντας από αιώνες πριν
τους χρησμούς των μαντείων μου.
Μια σφαγμένη μέλισσα
βουγκουνάει ατέρμονα
στις θηλές των μαστών μου.
Τα λοιπά μου αδέλφια
σιγανοπερπατάνε στα λάφυρα.
Κάποτε θα γλιστρήσω στην Ανάσταση
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου