με τις αδρές γραμμές της υπομονής
απʼ τον σφυρήλατο κορμό του χρόνου
κυρτωμένοι
μα με το μέσα μας παράστημα ευθυτενές.
Σφιχτά βαστώντας τα στέγαστρα της ψυχής
πέρʼ απʼ το πρόσωπο του ήλιου
γνώριμοι μύστες
της λεηλασίας του άπονου θανάτου.
Έστω κι αν υπήρξαμε χρεωστικά
μοναχικών διαδρομών.
Βαριά νομίσματα εμείς, παλαιάς κοπής,
τότε που η πρώτη ματιά
κατέγραφε την αλήθεια…»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου