σπονδές

Πες μου…
τα αδιάβαστα που άφησες πίσω..
τι χρώμα είχαν και σε φόβισαν..
Πες μου..
ποια δικαιολογία έχεις
για το άδειο βλέμμα…
Ακόμα μαθητής..
ακόμα δεν έμαθες
πως της ψυχής
το τέλειωμα δεν είναι εδώ..
πουθενά δεν είναι…
Εδώ είναι μόνο σκαλοπάτια..
στο καθένα θα κάνεις σπονδή..
με δάκρυ…
με αίμα..
με τις αγκίθες
που απομένουν στα νύχια
όταν χαράζεις μύθους κι οράματα
που πονάνε….
Μιλώ…
μιλώ δυνατά να μ’ακούω..
Αβάσταχτες οι σπονδές….