Λευκάδος

Η νύχτα είχε απλώσει τα ψιλικά της
στον πάγκο της ασφαλούς απόστασης από το εφικτό
και τα πούλαγε στους ευρύχωρους αναστεναγμούς
και σ τις ανοιχτές ξεματωμένες πληγές της ιστορίας

νύχτα - η γριά νοσοκόμα με τις ζαρτιέρες της φαντασίωσης για μαντήλι τυφλόμυγας

είχε λογιών λογιών κουμπιά
από σκουριασμένες πόρτες
και πολυκαιρισμένες αιχμαλωσίες
είχε καρφίτσες και βελόνες
με υποκοριστικά από τον καιρό
της συναισθηματικής άνεσης
και της δικαιολογημένης σπατάλης
είχε και ξέφτια καλοταϊσμένα
από ξεχαρβαλωμένους έρωτες
και αποψιλωμένες αγάπες

νύχτα - η διάθλαση του αβάσταχτου στο κίτρινο του πόνου