"Ηρεμία, γαλήνη, πόσο μας έλειπε τα τελευταία χρόνια/ να με κοιτάς και
να ακούω δυνατά, ότι δεν μπόρεσες ποτέ να πεις/ να με βλέπεις και να
πιστεύεις ότι φωνάζω ότι δεν άφησα ποτέ από μέσα μου/ τέτοια ήταν η
αγάπη, διχασμένη εξίσου μα και ευλογημένη μαζί/ σε χάνω όταν δεν με
σκέφτεσαι, κλείνομαι στα σύννεφα/ με χάνεις, το βλέπω, όταν σκεφτώ κάτι
άλλο από εσένα/ μας δίκασε ο χρόνος στην αιωνιότητα, συνδεδεμένοι με ένα
έρωτα φυλακτό και φυλακή/ θέλω να βλέπω τα κάγκελα της ζωή σου να με
κλείνουν, να είμαι πάντα μέσα σε ότι ήθελες/ και εγώ έτσι σε ήθελα
πάντα, δεν είπαμε μαζί φυλακισμένοι;/ κλείνω τα παράθυρα, τα σφραγίζω,
δεν ξέρω αν μας κλέψουν κάτι από όσα αγαπήσαμε/ είναι κι ο πόλεμος, τι
παγίδα να θέλει ήρωες ακόμα και στα σύνορα της ειρήνης/ αθάνατος
νοσταλγός ο ήλιος που μας καλεί, βλέποντας τη φωτιά του να βγαίνει από
μέσα μας και να αγκαλιάζεται/ είμαστε χαμένοι, γεννηθήκαμε να γίνουμε
ένα κι ο κόσμος μας χωρίζει, πως θα ζήσουμε τόση μοναξιά;"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου