Στην κορφή της λύπης μου κάθομαι
και κοιτώ κατά την πατρίδα μου. Εκεί,
ένας ήλιος, λαμπρός, περισσεύοντας
ξεχειλίζει την άνοιξη πασχαλιές,
το χειμώνα πορτοκαλιές, βαφτίζει στο θαύμα,
γράφει τα βράδια ποιήματα στις κορφές.
Και πηγαίνει καιρός πολύς που δεν είδα πλέον αυτό
το υψηλό του πανόραμα: να γυρίζει κατάντικρυ
στην ψυχή μου η χρυσή του βίβλος τα φύλλα της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου