"Βαρέθηκα τους τσιμεντόλιθους, γεμίζανε τακτικά όνειρα σε τετράγωνα/ κι
όμως έχτιζαν τόσο όμορφα τη φτώχεια, τη συμπάθεια στον τόπο μας/ υγρασία
και τσιμέντο, αναγκαία συμπόρευση στα χωρίσματα/ μοιρασμένα σε δωμάτια,
από εκείνα χωρίς πόρτες κι αφεντικά/ κι οι σίτες πρώτες πάντα να
θολώνουν γυάλινα παράθυρα, ψεύτικα/ σπίτια, εργαστήρια, αποθήκες,
μάντρες, επεισόδια στο ίδιο καλούπι/ τι μετριότητα, τι ταπείνωση, τι
τραγωδία η κάθε ανάγκη/ να πούμε σπίτι μας, αποθήκη μας, δουλειά μας,
ακόμα και το τελευταίο σύνορο/ για αγάπη, νοσταλγία, ένωση και κουράγιο,
τόσο αναγκαίο αλήθεια στο αύριο."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου