«Θα μας διώξουν»

στο Μίλτο Σαχτούρη

Δεν ξέρω πώς βρέθηκα σ' αυτό το άθλιο θαλασσοχώρι. Δεν ξέρω αν πρέπει να φύγω ή να μείνω. Δε θυμάμαι πότε ήρθα κι από που. Ίσως να ’χω περάσει ολόκληρη ζωή εδώ. Ένα μικρό παιδί κουρελιάρικο μου γνέφει απ’ το φεγγί­τη να σταματήσω. «Τι να σταματήσω;», του λέω, σηκώνοντας το κεφάλι τόσο ψηλά πού παρά λίγο να κυλήσει στην πλάτη μου. Κάθουμαι πάνω σ’ ένα αμόνι και τα πόδια μου κρέμονται κίτρινα κι αδύνατα ως το πάτωμα· δε θέλω να τα βλέπω γιατί άμα τα βλέπω με πιάνει τρεμούλα ότι έγινα πρόβατο. Γύρω μου παντού γυαλίζουν κομμάτια ντενεκέδες, σβησμένα κάρβουνα και τρίμματα τρίμ­ματα ψιλά σίδερο. Το παιδί μου δείχνει το μικρό μουσικό όργανο πού έχω στα γόνατα μου και το χαϊδεύω. Για φαντά­σου, δεν το πρόσεξα! Είναι κατακίτρινο και μακρουλό σαν πεπόνι· το ’χω φτιά­ξει ο ίδιος με τα χέρια μου.

«Μην παίζεις», μου ψιθυρίζει σιγά κι απ’ τα μάτια του στάζουν βροχή τα δάκρυα πάνω στα κάρβουνα. «Ακού­γεσαι δίπλα στο μαγαζί. Δεν καταλαβαί­νεις πώς θα μας διώξουν;»