ΠΡΟΔΟΣΙΑ / Άρης Ρουσσάρης

Τα λόγια καρφώνουν 

την ψυχή 

τρέχει ντροπή 

απ΄ τις πληγές 

και δεν λέει 

να σταματήσει.

ΑΠΟΡΙΑ / Άρης Ρουσσάρης

Αφού με λες 
ψεύτη 
γιατί ζεις 
με τις αλήθειες 
μου. 

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ / Άρης Ρουσσάρης

Θα σκοτώσω 

το εγώ μου.

Έτσι δεν θα χουν

άλλοθι 

αυτοί που με αποφεύγουν

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ / Γιώργος Ρούμπος

Το ποίημα το διαβάζετε στη σελίδα: 

https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/mandragoras/29/9.html

Εμείς / Παναγιώτης Αντωνόπουλος

Στην Κυμοθόη

Εμείς δεν φοβηθήκαμε τις πείνες τις σφοδρές
και κάναμε τραγούδι μας , γουργούρα του στομάχου !
Εμείς (ε)πολεμήσαμε τυφλές αναστολές
και κάναμε παιχνίδι μας , τον γύρο του θανάτου !!

Εμείς ντροπή δεν νιώσαμε , στης πίστης την μομφή
ούτε και φοβηθήκαμε , της μοίρας τις εκστάσεις !
Εμείς πληγή γκρεμίσαμε , των ξένων δουλική
και έντιμες επήραμε Ελλήνων αποφάσεις !!

Εμείς δόξα μας κάναμε , την όποια αναστολή
και έντιμα ανεβήκαμε , την όποια ανηφοριά μας !
Απ’ τον θεό αν πήραμε , λάγνα αποβολή
παντού το φως (ε)σπείραμε , με τα πονήματα μας !!

Τον Δία ξεπουλήσαμε , ως και τον Ποσειδώνα !
Τον έναν τον είπαμε Χριστό , τον άλλο Άι Νικόλα !!

Τα 3 βραβεία στην ενότητα «EΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΕΠΟΥΣ-ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ» του 8ου Παγκόσμιου Ποιητικού Διαγωνισμού του ΕΠΟΚ

Α’ ΒΡΑΒΕΙΟ

  ΣΩΤΗΡΟΥΛΑ  ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  

«ΤΟ ΑΪΔΙΟΝ ΛΥΚΑΥΓΕΣ»

Γραμμένο για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, 

το άστρο του οποίου θα καταυγάζει ες αεί 

το πανελλήνιο στερέωμα

Εκείνη τη νύχτα δεν έσβησες

Πλάνη απατηλή της Αλβιώνος ο βρυχηθμός

Αηδονολάλητη αλήθεια!

Κελάηδαγε το πουλί καθώς κραύγαζαν πως έπεφτες

Ενώ στο στερέωμα ανέτελλες

-Ο νέος ελληνικός Αυγερινός!-

Στη νήσο των αηδονιών και των θαυμάτων

Μια θεά σε άδραξε

Κόρη αστρομάτα, ντυμένη νύφη

Λευκά πέπλα, διάφανα, σχεδόν γαλάζια

Και στους χρυσούς βοστρύχους πλεγμένο γιασεμί!

Εσύ την είδες; Σίγουρα την είδες

Διότι μεθυσμένος τραγούδαγες

Έπη αστερόεντα!

Στα μάτια σου στραφτάλιζε το νησί

Και στο στέρνο μια φλόγα χρυσοκόκκινη

Θεριεμένη από το νάμα σου – μην ήταν ήλιος; -

Το όνομα της θεάς έψαλλες ως ερωτευμένος – ή μύστης –

Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α

Όνομα ιερό, ηδονικό, αγαπημένο

Κι εκείνη σε άρπαξε –εν Αυλίδι .

Ψυχή μου αλαφροϊσκιωτη, ζήλεψες;

«Φως! Πού είναι το φως; Στο ημίφως πενθώ!»

«Φως! Τη θεά ποθώ! Του ανέσπερου φωτός!»

Μέρεψε.

Αθάνατη είναι και θα  ‘ρθει

Φεγγοβόλος κι ερεβοκτόνος

Το όρος με τις πέντε κορφές δρασκελώντας

Σαν τ’ όνομά της γητεμένη συλλαβίσεις.

Μου το καταύγασε χαράματα ο Αυγερινός.

***

Β’  ΒΡΑΒΕΙΟ  

ΓΙΩΤΑ  ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ - ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑ  

«ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΠΟΥΛΙΑ»

Στον Ευαγόρα Παλληκαρίδη

(Φίλος του Παλληκαρίδη 

διηγήθηκε ότι μετά τον θάνατο τού ήρωα, 

οι συναγωνιστές του φύλαξαν τα ποιήματά του 

μέσα σε γυάλες βαθιά στη γη, 

στο λημέρι τους, μέχρι το τέλος του Αγώνα)

Το στήθος του ήταν γεμάτο αηδόνια,

τις νύχτες δεν τον άφηναν να κοιμηθεί.

Έτσι τα έβγαζε από μέσα του, να πεταρίσουν στο χαρτί,

να κελαηδήσουν την ομορφιά, τον έρωτα

και την Ελλάδα, μακρινή αγαπημένη...

Πάντως το πρόβλεψε πως δεν θ’ αντίκριζε

με τα σωματικά του μάτια τη μέρα της γιορτής.

Και πρόσταξε τους φίλους

να φυλάξουν τα χρυσά πουλιά ανέγγιχτα

από αγέρι μολυσμένο με χνώτα του κατακτητή.

Κι αυτός, κύκνος πανέμορφος,

ακούμπησε απαλά τον μίσχο του λαιμού του

σ’ αγχόνης το σχοινί,

αφήνοντας άναυδη την ποίηση

να αιωρείται στο άδειο της καταπακτής.

Κι οι σύντροφοι, χατίρι δεν του χάλασαν.

Κλείσαν τα ιερά πουλιά, τα ορφανά

σε γυάλινα κουτιά – ήτανε δύσκολοι οι καιροί –

και τα εμπιστεύτηκαν βαθιά, στην εχεμύθεια της γης.

Έγκλειστα εκείνα αηδονούσαν τρία  χρόνια

κι ανθίζανε τα μαύρα σωθικά της,

κρίνα και ματσικόριδα ευώδιζε ο Άδης.

Και όταν ήρθε η μέρα που γιόρταζαν τα σήμαντρα

κι οι πεύκοι ανασηκώναν τις κεραυνωμένες κορυφές τους,
τα έβγαλαν επάνω – βρεγμένα ακόμα, μουδιασμένα

τριγύριζαν για λίγο στις νεροσυρμές

κι ύστερα χίμηξαν ελεύθερα παντού,

ραίνοντας το νησί με τις εξαίσιες τρίλιες τους,

την ψυχή του Ευαγόρα...

.

***

Γ’  ΒΡΑΒΕΙΟ  

ΚΑΛΛΙΟΠΗ  ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ 

«ΕΓΩ  Ο  ΒΑΓΟΡΑΣ»                      

Κάθε του Μάρτη δεκατρείς, πηχτός καιρός,

σαν από μαύρα όρη, διαβαίνει τ’  αδάμαστο νησί μου.

Κάθε που ζυγώνει οχτρός στην πυρωμένη γη του,

πετώ πάνω απ’ τη στέγη της φαμίλιας μου,

σιμά στα λημέρια της Πάφου.

Γροικώ στ’ αχνούδιαστο κορμί μου

τη θηλιά που φρουμάζει στης κρεμάλας το στόμα,

αγρίμι και σπαρταρά στον ιστό της ξένης σημαίας

το λόγχινο φράγμα της νιότης μου.

Αγναντεύω τη βροχή στο βουβό πατρικό

να ραγίζει της κατοχής την πέτρα,

τον αγέρα να ξεριζώνει τα μαλλιά του πατέρα,

απ’ οδύνη να συσπάται του σχολειού μου το πρόσωπο.

Είμαι ο Βαγόρας από της Τσάδας το μετερίζι,

ξύπνα μάνα μου να δρέψεις

τις δάφνες της πληγής μου.

Λίγο μπαρούτι σου φέρνω απ’ το μνήμα,

μόσκο στο στέρνο κι αντίδωρο

από της λευτεριάς την αήττητη λάβα.

Μαύρο τσεμπέρι κυματίζει

μπρος «στα φυλακισμένα μνήματα»,

κλαγγή στου δήμιου τ' αμείλικτο βλέμμα.

Ακούω φωνή να ματώνει, να κράζει το γιο της.

Ρωτά το Διγενή, τον Αυγουστή, του Μαχαιρά το Γρηγόρη.

Αγκαλιάζω και σφίγγω το χέρι της μάνας

σαν σημαδεύει αριστερά στο στέρνο της.

Δίχως το ξόδι μου πάψε το θρήνο και στάσου αγώνας,

τον αγώνα εσύ μου τον κληροδότησες μάνα, της γνέφω.

Κατεβάζει το πέτρινο χέρι κι αγκαλιάζει

της Ρωμιοσύνης το άμοιρο σπιτικό της.

Σημείωση: 

Tα βραβευθέντα ποιήματααθλοθετήθηκαν από το Ίδρυμα "Οι φίλοι του Μουσείου Γ.Δροσίνη" στον 8ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ε.Π.Ο.Κ.

Σπύρος Καρέλας (βιογραφικά στοιχεία)

Ο Σπύρος Καρέλας γεννήθηκε το 1989 στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Ποιήματά του κατά καιρούς έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά: 

•  "Τεφλόν", 
• "Τα Τετράδια του Ελπήνορα" και 
• "Ποιητική". 

Ποιητικό έργο:

 "Το νησί των γλωττοφάγων" (2012) Εκδόσεις Γαβριηλίδης 

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ / Καρέλας Σπύρος

Είναι τα χρόνια που έρχονται από μακριά
καλπάζοντας 
που σήκωσαν τούτη τη σκόνη

Είναι τα χρόνια που έρχονται
μα εμείς
από τη σκόνη τίποτα δε βλέπουμε

Καλύτερα

Μέχρι να φτάσουν, δε θα ξέρουμε
αν έρχονται να μας επιτεθούν
ή να προειδοποιήσουν

EYΡΥΔΙΚΗ / Καρέλας Σπύρος

Μέσα απ' της πέτρας το νερό που κυλά
κι από του πόθου τα κρεβάτια όπου σηκώνεσαι
κι απ' του μυαλού μου τα στρώματα σα δραπετεύεις
δεν τολμάς. Κοιτάζεις πίσω και φεύγεις.
Χάθηκες. Χάνεσαι για πάντα.
Κι εγώ θα τρέμω νυσταγμένος καθώς είμαι

Κάτι γέροι ναυτικοί, θυμάμαι, λέγαν / Καρέλας Σπύρος

Άνεμος, άνεμος είναι ο έρωτας
Κανένας δεν τον βλέπει
Ο έρωτας
Μα τον αισθάνοντ' όλοι

Μέσα στην άπνοια έρχεται της μοναξιάς
Φυσά φυσάει ο έρωτας
Και ξεκινάς, και πάμε
Κι η πρώτη νύχτα ξαστεριά
Κι η δεύτερη, κι η τρίτη
Κι ύστερα έρχεται ο καιρός της μαλωσιάς
Φυσά, φυσάει ο έρωτας
Τα κύματα θεριεύουν
Και όλο δένεις τα πανιά
Γυμνό σκαρί απομένεις
Και πότε μέσα στη χαρά
Και πότε πα' στα βράχια
Δέρνεσαι, μπρος, πίσω γυρνάς
Παραπατάς, πηγαίνεις
Πάνω σε ξέρες αιχμηρές
Και σε υφάλους ύπουλους
Και σκόπελους , πότε ξανθούς
πότ'άλικους και πότε μες στα μαύρα

Κι όταν κοπάσει ο άνεμος
Ιδρώς η θάλασσα κορμιού
Κι η ανάμνηση αλάτι

Αρμύρας ο έρωτας παιδί
Παιδί πατέρας της φωτιάς
Και ξάδερφος του Χρόνου

Τι ο Έρως και ο Καιρός περνούν
Όπως η μπόρα απόβραδίς
Κι όπως χαράζει ο Πόνος

Κι ο Πόνος άπονος περνά
περνά και φεύγει σα ζωή
που πίσω δεν κοιτάζει

Κι ό,τι σου τάζει στη Χαρά
Ο έρωτας μες στη Χαρά την άχαρη
Το αρπάζει

Κάτι γέροι ναυτικοί, θυμάμαι, κλαίγαν