Ήρθε η ώρα να σηκωθούμε!
Πύον και αίμα τρέχει από τα γόνατά μας.
Η σάρκα μας
σάπισε σ εκείνο το μέρος
και ζυμώθηκε με το χώμα.
Οι γυμνοσάλιαγκοι,
σαρξ εκ της σαρκός μας . . .
Ήρθε η ώρα να σηκωθούμε!
Ήρθε η ώρα
να σταματήσουμε τις κλάψες,
να σταματήσουμε τα παρακάλια,
να σταματήσουμε τις προδοσίες,
να σταματήσουμε τις προσευχές.
Είμαστε γεννημένοι δόλιοι,
είμαστε γεννημένοι δούλοι,
είμαστε γεννημένοι δειλοί.
Είμαστε
ένα μεγάλο τίποτα
μετέωρο στο χάος,
είμαστε
μια ωραία άρνηση
που αενάως κυοφορεί.
Όσοι έχουμε το κουράγιο
ας πάρουμε ένα λεπίδι με ακονισμένη κόψη
κι ας σκίσουμε το στήθος μας
για να χυθεί όλο το πράσινο αίμα
που έχουμε μέσα μας.
Κι ας αφήσουμε τη δύναμή μας
να κυκλοφορεί
από τον έναν στον άλλον
όπως το υγρό στα συγκοινωνούντα δοχεία
για να προκύψει
από τη συνύπαρξή τους
η φοβερή
κι ακατάβλητη ισχύς
που είναι του συνόλου.
Μόνο τότε
δε θα μας απειλούν
____ όπως μας απειλούν,
μόνο τότε
δε θα μας εμπαίζουν
____ όπως μας εμπαίζουν,
μόνο τότε
δε θα μας παζαρεύουν
____ όπως μας παζαρεύουν.
Μόνο τότε
θα ε ξ ο υ σ ι ά σ ο υ μ ε τους εαυτούς μας,
τότε, μόνο τότε!
Κι ας καταλάβουμε ακόμα
πως η γελοία μικροαστική νοοτροπία
που μας μαστίζει
είναι πολύ περισσότερο επιζήμια
για τη ζωή μας
από την επιδημία της πανούκλας
στην έξαρσή της.
Σε λίγο
θα περνάνε οι τυραννόσαυροι από πάνω μας
και θα μας ποδοπατάνε
και μας
και τα δαφνόδεντρα . . .
Η κατακόμβη της Πρισκίλλης
δε μας χωράει
για να τρέξουμε να σωθούμε
όπως άλλοτε εκεί.
Θα χρειαστεί να αντισταθούμε
αν δε θέλουμε
από τα τέρατα να συνθλιβούμε.
Σε λίγο
θα περνάνε οι τυραννόσαυροι από πάνω μας ,
σε λίγο
θα μας κάνουν λιώμα!
Σε λίγο
ένας, ένας από μας . . .
Όχι!
Αυτό είναι φρικτό!
Ποτέ άλλη φορά
Όταν περνάνε πεθαμένο από μπρος μας
να μη χαζεύουμε
τα σκυλιά που κάνουν έρωτα,
παρά
να πέφτουμε στην αγκαλιά
του πρώτου συνανθρώπου μας
και να τον κρατάμε σφιχτά, σφιχτά.
Να μπορούμε και δω ν αντισταθούμε! . . .
Κι αν η δύναμή μας
σ αυτή την πάλη
εναντίον
του άνευ προηγουμένου εξευτελισμού μας
λύγιζε,
τότε,
πιασμένοι χέρι, χέρι
και στολισμένοι με γιρλάντες από ανθούς
που δε θα χει μολύνει το χώμα της γης
θα περνάμε το δρόμο της αιώνιας νύχτας.
Όμως
όλοι μαζί!
Σε λίγο
θα περνάνε οι τυραννόσαυροι από πάνω μας.
Σε λίγο
ένας, ένας από μας . . .
άνοιξε το παράθυρο, Αργυρώ.
Πέρα στη λίμνη
το αεράκι ανασηκώνει ανάλαφρα
τα πούπουλα ενός ερωδιού.
Ένας ερωδιός
κάτω απ την απεραντοσύνη του ουρανού
και πέρα στο βάθος
μια απλωσιά ξάστερη και καταγάλανη . . .
Πάρε αυτό το τριαντάφυλλο,
αναγνώστη . . .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου