Ο Φράνκο
ο φίλος μου στην ξενιτιά
έλεγε κι έλεγε, όσο
υπάρχει ποίηση
και τραγουδάμε
μη φοβάσαι
κι ας μνημονεύουμε
διαρκώς το θάνατο
ή απουσία παρόμοια
αυτοί που θα 'ρθουνε μας κατοικούν
αυτοί που περιμένουμε
αυτό σημαίνουν τα ποιήματα.
Μια μέρα ο Φράνκο
ξέρεις
μου λέει ξαφνικά
οι επισκέπτες κι αν φανούν
θα μοιάζουν με όνειρα
Είχε ένα πρόσωπο τεφρό
εκείνο το πρωί
αρχή του αληθινού θανάτου.
Από τη συλλογή Δίδυμο όνειρο (1979)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου