Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Στα στενά της ανέχειας / Μέμου Βούλα



Δίπλωσε την ορφάνεια της
στην ποδιά της,
και ανηφόρισε
το δρόμο των παραλογισμών.
Τα δάκρυα βαθιές αυλακιές
στα ξερακιανά μάγουλά της.
Σαν χορικό τραγωδίας,
Ο μονόλογός της…
Και που κλαις...
Σάμπως τα δάκρυα
θα αναστήσουν την περηφάνια σου;
Σάμπως το στήθος,
θα χορτάσει καρπούς ερώτων;
Μαράθηκε, φέτος το γιασεμί μας,
σκοτείνιασε η γειτονιά μας,
στα πεζούλια τώρα η σύναξη απαγορεύτηκε
-σιωπηλός, ο νόμος του εξευτελισμού-
ανεκπλήρωτοι πόθοι,
μέσα μου...
Στα σκουπίδια κυλιέται η αμαρτία της μητρότητας.
Απόκληρος ισοβίτης της αθωότητας...
Και απολογούμαι…
Εγώ…
Και κλαίω…
Και γονατίζω ικέτης…
……………..
Εγώ…
Ένας πρόσφυγας
στη γειτονιά που γεννήθηκα…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.