στων ονείρων το βυθό

Τις νύχτες γέρνεις στο πλευρό
τα φώτα χαμηλώνουν
οι ίσκιοι μεγαλώνουν
και δε μ’ αφήνουν να σε δω

Ο ύπνος κάθεται βαρύς
στα βλέφαρά σου πάνω
το νιώθω πως σε χάνω
σαν αποκοιμηθείς

Μα στων ονείρων το βυθό
πάντοτε κάτι μένει
σαν άγκυρα δεμένη
που σε κρατάει εδώ

Κάτι που αγνοούμε
στα βάθη της καρδιάς μας
μέσα στα όνειρα μας
ίσως συναντηθούμε

Τις νύχτες που αναχωρείς
στη μυστική ζωή σου
πάρε κι εμέ μαζί σου
στην άλλη όχθη που θα βγεις

Κι όταν θα φτάσουμε γυμνοί
στου ονείρου μας την άκρη
ας μην κυλήσει δάκρυ
για όσα σβήνουν στη σιωπή.

ο έρωτας πικρός

Αρρώστια είν`η αγάπη
κι ο έρωτας φωτιά
μια φλόγα που μας καίει
σαν τα ξερά κλαδιά.
Μια φλόγα που δε σβήνει
και που μας κυβερνά
μια φλόγα που μας καίει
παντού και πουθενά.
Αρρώστια είν`η αγάπη
κι ο έρωτας πικρός
στα χείλη της αβύσσου
φυτρώνει ο καρπός.
Το πιο λαμπρό αστέρι
στα βάθη τ`ουρανού
το πιο όμορφο λουλούδι
στην άκρη του γκρεμού.
Στην άκρη αυτού του κόσμου
σε ζήτησα ξανά
μα εσύ δεν ήσουν φως μου
ποτέ και πουθενά.

Μπαλάντα

Σαν φύλλα πέφτουνε οι λέξεις
ραγίζει απόψε ο ουρανός
σφυρίζει ο άνεμος στη στέγη
σαν κάποιος στίχος μακρινός.
Κοιμούνται όλοι μες στην πόλη
πιάνει στα όνειρα βροχή
βουρκώνουν λέξεις και εικόνες
γι`αυτούς που μένουν μοναχοί.
Στους άδειους δρόμους και στα πάρκα
γυρνούν αδέσποτα σκυλιά
θα`ρθει ο καιρός και θα πλαγιάσουν
στου φεγγαριού την αγκαλιά.
Κοιμούνται όλοι μες στην πόλη
πιάνει στα όνειρα βροχή
βρέχει εφήμερους θανάτους
γι`αυτούς που φεύγουν μοναχοί.

Πήγε στη θάλασσα η μικρή μου

Πήγε στη θάλασσα η μικρή μου
κύματα να μετρήσει και κοχύλια
μα συναντήθηκε στο δρόμο ξαφνικά
με το ποτάμι της Σεβίλια

Ανάμεσα σε δάφνες και καμπάνες
λικνίζονταν πέντε καράβια μαύρα
βύθιζαν τα κουπιά τους στα νερά
και τα πανιά τους φούσκωνε η αύρα

Ποιον βλέπει τάχα μες στου πύργου
τις φωτισμένες τις στοές;
Πέντε φωνές της απαντάνε
σαν δαχτυλίδια στρογγυλές

Καβάλα πάει στο ποτάμι
ο ουρανός όλο στολίδια
ενώ στον άνεμο τρέμουν ακόμα
πέντε φωνές σαν δαχτυλίδια

στίχοι: Σωτήρης Τριβιζάς & Federico Garcia Lorca

δίψα

Είναι ένας δρόμος που δεν βγάζει πουθενά
είναι μια θάλασσα που δε θα την περάσω
είναι μια τύψη που γυρνάει στα σκοτεινά
ένα παιχνίδι που το ξέρω θα το χάσω.

Είναι μια δίψα που μου σκάβει το μυαλό
είναι μια δίψα που δεν μπόρεσα να σβήσω
ένα ποτάμι που με σκέπασε θολό
μια νύχτα ατέλειωτη που πρέπει να διασχίσω.

Είναι που έσβησα στο πλάι μου το φως
είναι που έχουν οι σκιές δικούς τους νόμους
είναι ο έρωτας που έμεινε μισός
και η ανάγκη που μου λύγισε τους ώμους.

Είναι μια δίψα που με σέρνει στο βυθό
ένας λυγμός που δε μ`αφήνει να ησυχάσω
είναι μια δίψα που μου σκάβει το μυαλό
ένα παιχνίδι που το ξέρω θα το χάσω.