Δέσποινα Ντάση (βιογραφικό σημείωμα)

Η Δέσποινα Ντάση γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983.
Σπούδασε στη Σχολή Διοίκησης και Οικονομίας του Τ.Ε.Ι. Αθηνών. 
Γράφει ποίηση.
Ποιήματά της έχουν βραβευτεί σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς ποίησης. 

Ποιητικές Συλλογές:

Όλα τα μη του κόσμου / Κέδρος / 2015


Ιστότοπος: http://www.despinantasi.gr/

Όλα τα Μη του Κόσμου : Ποιητική Συλλογή της Δέσποινα Ντάση ( Κέδρος, 2015)

Βαβέλ

Πιο πολύ απ΄ όλα - ξέρεις; -
εκείνο μου είχε λείψει:

των δέντρων
των ανθρώπων
των πουλιών
η ίδια γλώσσα.

Τώρα επιτέλους μου μιλάς.

Τα μυστικά της μήτρας

Διαίρεση αδιαίρετης
γνώσης,
γνωστών και άγνωστων
γνώστης.
Όλα όσα γνώριζα πριν γεννηθώ
τα ξέχασα ως τον θάνατο.
Αυτή η ζωή –
με επιμονή –
μου έκλεψε
τα μυστικά της μήτρας.

Μια ρίζα αυγής

Σε μια στροφή
θα έχουν όλα ξεχαστεί.

Θα πέρναγε καιρός,
θα έπαιρνε ο καιρός
τα γέλια και τα δάκρυα,
τα υπάρχοντα στο χώμα,

τι κοιτάς; και τι θρηνείς;

Προχώρησε απέναντι, εμείς
αντίπαλοι να πούμε πως
ελπίσαμε στο θαύμα.

Κλείσε τ’ αυτιά,
ξερίζωσε το κλάμα,

μια ρίζα αυγής
χρειάζεται το χέρι σου
για να ευδοκιμήσει.

Η Αγάπη μας / Ντάση Δέσποινα

Όσα το αίμα δεν χωράει, μελάνι χύνονται.
Κόκκινο πριν - μα μαύρο στάζει.

Γιατί επέστρεψες; 

Φύγε προστάζει!

Πάνω που άρχισα να συνηθίζω 

πάνω που άρχισα να μην μυρίζω 
-σαν πεινασμένο αγρίμι-
την αγάπη μας.

Όρμάω πάνω σου να γεννηθώ - να σε γεννήσω.

Γδύνομαι μέσα σου άυλη σαρκός
(εν τω μέσω της νυκτός). 
Τα μέλη σου μέλη μου,
η απόληξη μου εσύ σε κάθε νεύρο,
απ’ το πλευρό σου φτιάχτηκα, το ξεύρω.

[ Ύστερα έγινε το φως ]

Χτυπούν τα σώματα, αλλοιώνονται, 

τόσο, που πια δεν ξεχωρίζουν. 
Μιλάω μέσα σου και με ακούω στη φωνή σου.
Σεργιάνισα στα σπλάχνα σου, 

τόσο, που τέλος φώλιασε στα χέρια μου η ψυχή σου.

Το Σπίτι / Ντάση Δέσποινα

Θα σου φτιάξω ένα σπίτι.
Μέσα να μπεις.
Εσύ, μόνο τη Θαλπωρή να φέρεις !

Θα 'χει πόρτα μεγάλη,
οι μεγάλες Στιγμές να χωρούν, 
αυτές, που θα κοιτώ τα μάτια σου.

Θα 'χει κήπο μικρό,
μέσα μου θέλω να σπέρνεις το Άπειρο, 
όχι στο χώμα.

Τα μεγάλα γυάλινα βάζα, ανάθεμα ! 
Θα τα σπάει πάντα ο σκύλος !
Δεν χρειάζονται δοχεία τα χρυσάνθεμα,
μα ούτε και οι Ανθρώποι.

Θα σου φτιάξω ένα ξύλινο σπίτι,
με παράθυρα πολλά να γέρνει το φως.
Και μια εκκλησία πέτρινη - 
ας είμαστε Ευάλωτοι εμείς

μα ας είναι Στέρεος ο Θεός.

Η ευθύνη / Ντάση Δέσποινα

Ζαρωμένα πουλιά γεννήθηκαν στο αίμα μου .

Απομίμηση πτήσης διαγράφουν .

Απομίμηση .

Σαν το μετά αβέβαιο χαράζει

Πώς να πετάξουν απ’ το αίμα μου που στάζει ;

Αν πρώτα ουρανό δεν ράψω ,

Δεν τα αφήνω .

Δεν μπορώ .

Μία ευθύνη ολοένα μεγαλώνει .

Για όλα τα σύννεφα .

Όλα τα δέντρα .

Για όλα τα βλέμματα και τα μεγάλα λόγια .

Πάνω μου χτίζεται .

Ριζώνει .

Ζαρωμένα πουλιά εκκολάπτω στο δέρμα μου .

Και τα φτερά τους ξεδιπλώνω μόνο .

Αν πρώτα άνεμο δεν φτιάξω ,

Δεν τα αφήνω .

Δεν μπορώ ..