Η φλόγα ( 5 ποιήματα από την Ποιητική Συλλογή) του Νεόφυτου Παπαλαζάρου

Mη με σκοτώνεις

Tώρα που το χαμόγελο έσμιξε στα χείλια μου,

μη με σκοτώνεις,

γιατί κομμάτια κι αν γίνω, θα ανασυγκροτούμαι,

και σαν φάντασμα θα πλανιέμαι,

διαπερνώντας βουνά και κάμπους που

τα μάτωσε η οργή μου,

σε πολιτείες και χωριά, που σαν σίφουνας

διαπερνά ο θυμός μου.

Tώρα που πήρα το άπειρο ύψος μου

μη με σκοτώνεις.

Πράξη επί σκοπού

Mε θυμό με κοιτούν οι νεκροί μου,

ντυμένοι στ’ άσπρα τους πουκάμισα,

βαμμένα στο αίμα.

Στην επέτειο του πρόωρου τους χαμού,

επιλέξαμε να τους σκοτώσουμε ξανά και ξανά,

χωρίς ντροπή, μα προπάντων χωρίς μνήμη.

Tο βλέμμα τους λυγίζει σίδηρο και μεις

αδιάφοροι κοιτάμε στο πουθενά.

Ξενομανία

Τη θέση του δοντιού που πέφτει,

την γεμίζουμε μ’ ένα δόντι χρυσό

και στο βραδυνό μας περίπατο,

δεν βγαίνουμε χωρίς χρυσά δακτυλίδια,

πανάκριβα σκουλαρίκια

και ρούχα ξενικά.

O χωρισμός

Tο φεγγάρι απόψε είναι πιο φωτεινό,

λες και μας στέλνει

το στερνό του αντίο,

στ’ ατέλειωτα βράδια του αναπόφευκτου χωρισμού,

αγγελιοφόρος μιας μακρινής αγάπης.

Θύμησες

Γράψε ένα στίχο,

τόσο δα, που να χωρά την αγάπη μας.

Γράψε ένα στίχο,

γι’ αυτά που είχαμε και μας τα πήραν,

γι’ αυτά που τόσο αγαπήσαμε

και μας τα κατάστρεψαν.

Γράψε και για το φεγγάρι,

που δεν θα φωτίσει πια

                τη φτωχή μας γειτονιά.

[Να σκέπτεσαι]

Να σκέπτεσαι

Οταν 

τα καράβια

που σαλπάρουν κοιτάς,

να σκέφτεσαι

πόσα παίρνουν

στις αποσκευές τους,

αλλά 

προπάντων

να σκέφτεσαι

πόσα αφήνουν

πίσω τους.

οι νεκροί μας

«Όταν τα βράδια απομένουμε μόνοι

μάς επισκέπτονται πρόσωπα αγαπημένα.

Πρόσωπα που ταξίδεψαν

μαζί μας χρόνια πριν.

Mιλάμε γι’ αυτά

που ζήσαμε μαζί τους

μα προπάντων

γι’ αυτά που θα δημιουργούσαμε

αν ήταν κοντά μας.

Τους μιλάμε για τις αγάπες μας,

για το κρασί που μας αρέσει

να πίνουμε με τις παρέες μας.

Τους ζητάμε να μας πουν

τη γνώμη τους για ένα σωρό

πράγματα που κάνουμε.

Τους ρωτάμε τι κάνουν

πού θα ήθελαν να πάνε...

H ώρα περνά χωρίς να το

καταλαβαίνουμε

χωρίς να προλαβαίνουμε να τα πούμε

όλα.

Και οι αγαπημένοι μας νεκροί

φεύγουν και πάλιν για τον κόσμο της

σιωπής.»

Νεόφυτος Παπαλαζάρου (βιογραφικό)

Γεννήθηκε την  23 Μαίου 1963 στο χωριό Χολέτρια της Επαρχίας Πάφου. Σπύδεσε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο KLIMENT OXRIDSKI στη Σόφια Βουλγαρίας. Εργάστηκε στους Ραδιοφωνικούς Σταθμούς "Ράδιο Πάφος" και "Ράδιο Κινύρας", και ως ανταποκριτής στην εφημερίδα "ΧΑΡΑΥΓΗ". Δούλεψε επίσης ως συντάκτης στον Τηλεοπτικό σταθμό "ΑΝΤΕΝΑ" και στην  συνέχεια στην εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ".Από το 2001 είναι ο Αρχισυντάκτης στην εβδομαδιαία εφημερίδα "ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΒΗΜΑ" της Συνδικαλιστικής Οργάνωσης ΠΕΟ .

Έργογραφία: 

Ποιητικές συλλογές

• " Ματωμένες Μνήμες" το 1986,
• " Η ΦΛΟΓΑ" το1995,
• " Του Έρωτα και της Ζωής" το 2005

Αφηγήματα

• " Η ΣΠΟΡΑ" το1998.

Γράμμα στη Νεσιέ

" Η δική μου η πατρίδα έχει χωριστεί στα δυό
Ποιό από τα δυό κομμάτια
Πρέπει νάγαπώ;"
Ροδοπέταλα ξεχύθηκαν μες την ψυχή μου Νεσιέ
Πεσκέσι μιάς αγάπης που δε γευτήκαμε,
Μιας φιλίας που δεν την ζήσαμε.
Ακούω τη φωνή σου Νεσιέ,
Μελωδικά την φέρνει το δροσάτο αέρι
Από το ίδιο άλλοκομμάτι της πάτριας γης.
Πίστεψε με Νεσιές,
Η καρδιά μου δεν χωρίζεται στα δυό.

Πατέρα

Εσύ που μας έμαθες
Ν΄ αγαπάμε τον άνθρωπο
Για ένα καλύτερο αύριο
Ποτέ μην πάψουμε τον αγώνα
Χλωρό το δάκρυ είδα να ραντίζει
Τα σταχτιά σου γένεια.
Και το μαύρο ράσο σου,
Σκεπή της ασκητικής μορφής σου,
Πόσες φορές δεν τρεμούλιασε
Στους τάφους των δυό παιδιών σου απάνω;
Όταν η σκέψη χάνεται στο μακρυνό ταξίδι
Και τα μάτια αγκαλιάζουν το κόσμο
Που τόσο αγάπησες.
Μόνο το χαμόγελο
Πηγή αστείρευτης δύναμης
Μένει στα χείλια σου.

Γράμμα στη μάνα μου

Μάνα,
Από καιρό έλεγα να σου γράψω,
Να σου έλεγα για χίλια δυό πράγματα.
Εδώ στη ξνητειά,ατέλειωτες οι στιγμές που σε ΄χω ανάγκη.
Πήρα να σε ζωγραφίσω με το γλυκό σου πρόσωπο
Δακρυσμένα μάτια
Σκασμένο στα χείλια χαμόγελο
"Μάνα μαυροντυμένη".
Μάνα
Κλαίς ακόμα
Σιωπηλά κάτω από τις φωτογραφίες
Των δυό παιδιών σου,
Κρατάς ακόμα αδειανές τις δυό καρέκλες
Στο τραπέζι;
Ψέματα σου είπαν
Πως χάθηκαν.
Δεν τα βλέπεις;
Την πόρτα σου κτυπούν.
Στο σκοτάδι δεντα βλέπεις;
Δυό αστέρια αγκαλιασμένα
Δείχνοντας σε μας την ορθή πορεία.