Στίχοι πριν την Άνοιξη: Ποιητική Συλλογή του Μάνου Ορφανουδάκη, 2015, ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ
1976 μ.Χ.

Σκυφτή περνάς απέναντί μου
και μες στα χέρια κρύβεις δίχτυ
να πιάσεις κόκκινο ξενύχτι
και λησμονιά με γεύση οίνου.

Ψηλό τακούνι και στα μάτια
το φως θολώνει ένα δάκρυ.
Ξυπνάς στου κρεβατιού την άκρη
τ' όνειρο κάνοντας κομμάτια.

Γελάς και το πλευρό εκείνου
ξανά στον ύπνο σε γυρίζει
κι όπως η νύχτα σε κερδίζει
σκυφτή γυρνάς απέναντί μου.

***

ΠΑΡΑΦΟΡΑ ΔΕΙΛΟΙ

Φεύγουν τα χρόνια με αλκοόλ, καπνό και στίχους

σε μια πατρίδα με τις πλάτες της στους τοίχους

πάνω στα γυάλινά της πόδια περιμένει

κι εμείς παράφορα δειλοί, στο φως κρυμμένοι.

Έλα κι απόψε το σκοτάδι μου να σβήσω

στάξε δυο λέξεις στο ποτήρι να μεθύσω

σβήσε τα σύνορα του κόσμου και τα μέτρα

πάρ’ το μαχαίρι απ’ το χέρι μου Ηλέκτρα.

Φεύγουν τα χρόνια κι απ’ τα χείλη μας οι λέξεις

κι εσύ ζητάς σε κάποιο ψέμα να πιστέψεις.

Ήλιους και θάλασσες γυρεύεις στα υπόγεια

και πώς γυρίζουνε με λόγια τα ρολόγια.

***

Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗ

Πουλί νυκτοκελάηδησε

τραγούδα τη λαλιά σου

να ’ρθει ο καιρός που άργησε

ν’ ανθίσει η φωλιά σου.

Κι αν δεν φυτρώσουνε ανθοί

κι αν γεννηθούν αγκάθια

πάρε μαχαίρι και σπαθί

και κάνε τα κομμάτια.

Πουλάκι πήγε να κρυφτεί

στη ρίζα μαύρου βράχου

στην πέτρα του ονειρευτή

του υπνοπολεμάχου.

Είναι πουλιά που ζουν στη Γη

- επάνω τους πατάμε.

Στο στήθος κρύβουνε πληγή

- ποτέ τους δεν πετάνε.

Τα βράδια η νύχτα τραγουδά

μα εκείνα μες στο χώμα

γυρεύουν νεκρολούλουδα

να βάλουνε στο στόμα.

***

ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ

Θα σε κλείσω σ’ ένα σπίτι

κάποιο μεσονύχτι

που το κτίσαν οι καιροί

στάλα-στάλα με κερί

και θα σπείρω μες στους κήπους

της καρδιάς τους κτύπους

να μυρίσει η αυλή

καημό αειθαλή.

Θα σε κρύψω μην πληγώνεις

χάδι της αγχόνης

όσους στάθηκαν δειλοί

και σου χάρισαν φιλί.

Με καρφί και τίμιο ξύλο

κι ένα σάπιο μήλο

τη ζωή τους ξεγελάν

με το γέλιο του Αδάμ.

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ

Λένε πως του θεού το μάτι
από ψηλά μας αντικρίζει
κ' ύστερα λένε πάλι κάτι 
που δεν θυμάμαι πώς αρχίζει.
Ξέρω, μονάχα, πώς τελειώνει
μ' ένα τραγούδι μες στο χιόνι.

Ένα τραγούδι δίχως λόγια
δίχως πεντάγραμμο και νότες
κι όμως παιδάκια σε υπόγεια
με τον σκοπό του κλείνουν πόρτες
Να μείνει έξω το σκοτάδι.
Να φύγει και αυτό το βράδυ.

Μια μελωδία ταξιδεύει
σαν το τρενάκι μες στην πόλη
ποιος ξέρει, τάχα, τι γυρεύει
στου άδειου κόσμου το περβόλι;
Νομίζω, ψάχνει μια πατρίδα
μα έχει χάρτινη πυξίδα.

Ένα τραγούδι μετανάστης
πάνω στα σύνορα της νύχτας
έγινε απόψε μυθοπλάστης
μιας ξεχασμένης αλφαβήτας
κ' ύστερα κρύφτηκε στο χιόνι
να πει ο μύθος πώς τελειώνει.

______________
Στίχοι πριν την άνοιξη. Μετρονόμος, 2015.

Ορφανουδάκης Μάνος

Ζώνη αγνότητος

Τα μαλλιά της είχαν από καιρό ασπρίσει
και η καρδιά της μετρούσε τους τελευταίους της κτύπους.
Το μυαλό όμως “εκεί' κι ίσως με περισσότερη θέρμη από “τότε'
στους εικοσάχρονους φαλλούς της νιότης της.
Κι εκείνη η μυρωδιά από ιδρώτα και σπέρμα
ήταν πιο ζωντανή από ποτέ στα ρουθούνια της.
Μονάχα σαν το βλέμμα της έπεφτε στο είδωλο της
στον απέναντι καθρέφτη τα μάτια της σκοτείνιαζαν.
Έπρεπε από καιρό να τον είχε πετάξει, όπως πέταξε και τα χρόνια της
στην ηθική και την σκλαβιά των βελούδινων σαλονιών

Διάβαση

“Το χνότο της βρομάει' έλεγαν και ξαναέλεγαν
καθώς περνούσε γρήγορα το δρόμο.
Δεκάδες σιωπηλές ανάσες κάρφωναν λόγια στο κορμί της.
Εκείνη σκυφτή, η αιώνια έρημη,
έκανε πως δεν άκουγε σιγοψιθυρίζοντας ένα σκοπό
ανάμεσα στα χείλη της.
Το χέρι της όμως πάντα εκεί, στο λαιμό της, να κρατήσει κλειστό το γιακά.
Μονάχα ο τυφλός ζητιάνος στη γωνία όταν ένιωσε την παρουσία της
έπεσε στα γόνατα.
Ήταν ο μόνος που έβλεπε το αγκάθινο στεφάνι

Κόκκινη λάμπα

Όλο το βράδυ έμεινε κάτω απ’ το μπαλκόνι.
Ήθελε να κερδίσει ένα βλέμμα,
κάτι για να κρατηθεί.
Εκείνη άναβε κάθε τόσο τη λάμπα
για να υποδεχθεί ή ν’ αποχαιρετήσει τους μνηστήρες,
που κάθε τόσο έρχονταν και έφευγαν.
Εκείνος, στην είσοδο, καθισμένος στο σκαλί,
τους έβγαζε το καπέλο και καθώς τον χαιρετούσαν
ανάσαινε βαθειά μήπως και κλέψει λίγο από το άρωμα της
στο ιδρωμένο κορμί τους.

Διαθλάσεις

Καθώς έκλεισε και αυτή η πόρτα πίσω του
βυθίστηκε πάλι στις σκέψεις του
και σκύβοντας το κεφάλι βγήκε στο δρόμο.

Δίπλα του, στον ίδιο βηματισμό με εκείνον
περπατούσε ο άλλος εαυτός του.
Χαμογελαστός, δυνατός,
με το κεφάλι ψηλά, έδειχνε στην μικρή του κόρη
το θαμπό, τρεμάμενο άστρο απ όπου ήρθαν
οι παππούδες της πριν από χρόνια

Αιώνιο ταξίδι

Μάτια, στόμα, αφαλός
και ξανά απ την αρχή η αιώνια διαδρομή
των χειλιών στον γυμνό σάρκινο χάρτη.
Απόψε ο άνεμος μ’ έριξε νότια,
ναυαγός, στο νησί με τη χίμαιρα και τις χίλιες θάλασσες.

Το Νησί

Το νησί σου
το νησί μου
στα βράχια του θα χτυπηθώ
- σε κάθε σου “σ αγαπώ” -
κομμάτι κομμάτι θα αφήσω τη σάρκα μου
μέχρι η ψυχή μου να μείνει γυμνή.
Θα έχει πέσει ο ήλιος,
μικροί φτερωτοί άγγελοι θα κατέβουν απ’ τον ουρανό,
θα την αγκαλιάσουν και θα την παραδώσουν στα πόδια σου.
Εσύ γυμνή,
στο σημείο ακριβώς που σε άφησα,
θα χύσεις το κρασί που κρατάς έναν αιώνα στο αριστερό σου χέρι,
νερωμένο πια από το δάκρυ σου,
πάνω στην ασάλευτη παραδομένη ψυχή μου.
Τότε μονάχα θα βρω τη γαλήνη που αιώνες αναζητούσα
και πλήρης από αγάπη και πόνο
θα χαθώ μια για πάντα στον έναστρο ουρανό.

Ερινύες

Όταν ξυπνάς τις νύχτες μόνη
μέσα στο πανικό της άγριας μοναξιάς σου
και βλέπεις έρημες κοιλάδες
γιομάτες από χίμαιρες
ερωτικούς ψιθύρους και γελάκια
πνιγμένα σε μια θάλασσα ειρωνικών διαλόγων
σώπασε, μείνε ακίνητη
κάνε πως πέθανες, πως δεν υπάρχεις πια.
Όπως η γέρικη νυφίτσα,
παρίστανε τη νεκρή μπροστά στο θηρευτή σου
κι ίσως το μαύρο πουλί των Ερινυών σταθεί στο στήθος σου,
μυρίσει το σάπιο τη ψυχή σου και λακίσει.
Γι άλλο ένα βράδυ θα έχεις γλυτώσει,
μα μη σε πιάσουν οι πολλές χαρές κι οι θρίαμβοι οι μεγάλοι
παράταση για λίγες ώρες πήρες
αύριο πάλι θα είναι εδώ
κι ίσως σαν τώρα τυχερή δεν είσαι.