Παμ-Παμ

Κρυφτήκανε οι ποιητές
βαθιά στα όνειρά τους
κι οι τσαρλατάνοι χαίρονται,
που ήρθε η σειρά τους

Φτιάξανε ποιήματα πολλά
και με χαρά γεμάτοι,
μαζεύτηκαν οι χωρικοί
και όλο το παλάτι

Χοροπηδούν και χαίρονται
ωραίο παιχνιδάκι
και μία λίρα ολόχρυση,
πουλάνε το στιχάκι

Κι όταν τελειώσει η γιορτή
για ύπνο όλοι τρέχουν,
κοιμούνται όλοι τους βαθιά,
μα όνειρα δεν έχουν

Μας πήρανε τα σώβρακα,
ο Starman κι η Starwoman,
εδώ δεν πάτησε ψυχή
κι εκεί μετράνε πούλμαν

Εξήντα δυο φορές ρεφρέν,
όμορφα κοριτσάκια,
κουνιούνται μέσα στο ρυθμό,
κοτόπουλα μπουτάκια

Αυτό είναι το τραγούδι μας
και αν σας πιάνει νύστα,
να πάτε αλλού καλύτερα,
πρώτο τραπέζι πίστα

Είμαστε κουλτουριάρηδες,
φύγε ή κάτσε κι άκου,
αλλιώς, αν θες να δεις βυζί,
τράβα στη Μπεζεντάκου

το δενδρο

Μέσα στης καρδιάς το κέντρο,
μεγαλώνει ένα δέντρο.
Το `χω από μικρό παιδάκι,
κάθε χρόνος και κλαδάκι.
Είν’ η ρίζα του βαθιά μου,
στην ψυχή, στα όνειρά μου.
Η σκιά του με πλακώνει,
θα το κάψω να τελειώνει.
Κι όλο σκάβω εκεί βαθιά μου,
να το βγάλω απ’ την καρδιά μου.
Σ’ ένα φόβο έχει ριζώσει,
νόμιζα πως θα με σώσει.
Μέσα στης καρδιάς το κέντρο,
μεγαλώνει ένα δέντρο.
Κι από τους εφτά του κλώνους,
για καρπούς μου δίνει πόνους.
Έπαψα να το ποτίζω,
και τον κήπο να του χτίζω.
Η σκιά του με πλακώνει,
θα το κάψω να τελειώνει.
Κι όλο σκάβω εκεί βαθιά μου,
να το βγάλω απ’ την καρδιά μου.
Σ’ ένα φόβο έχει ριζώσει,
νόμιζα πως θα με σώσει.
Μέσα στης καρδιάς το κέντρο,
μεγαλώνει ένα δέντρο.
Το `χω από μικρό παιδάκι,
κάθε φύλλο και φαρμάκι.

κάνε μια ευχή

Σαν κεριά μέσα στην άμμο
σιγοκαίει η ζωή
Τρεμοσβήνουμε και λιώνει
Λιώνει ο χρόνος και η στιγμή
κάνε μια ευχή

Σαν τα σύννεφα από πάνω
φεύγουμε γυρίζουμε
Σαν φυσήξει θα χαθούμε
βρέχει όταν δακρύζουμε
Ψιχαλίζουμε

Σαν τα τρένα που χουν φύγει
Σαν το πλοίο που γυρνά
φεύγει η ζωή και πάει
σαν το δάκρυ που κυλά
Γύρισε ξανά

Σαν το ήλιο όλη μέρα
μια ματιά σου δε χαλάς
μα όταν γείρει για να φύγει
κόκκινος και βασιλιάς
Στέκεις τον κοιτάς