ΤΟ ΔΑΣΟΣ / Μπαλτάς Δημήτρης

 

Μύρισε τη χλόη, τις πρασινάδες ολόγυρά σου.
Δες τα ψηλά σκιερά δέντρα με τις φυλλωσιές τους.
Παρατήρησε τις ακτίνες του ήλιου που αγγίζουν τα πόδια σου.
Νιώσε το απαλό χάδι του αέρα που διαπερνά
τους κορμούς κι εσένα στο διάβα του.
Άγγιξε μια χούφτα νωπό χώμα, κοσκίνισέ τη με τα δάχτυλά σου.
Άκουσε τα πουλιά που κελαηδάνε, αφέσου στο τραγούδι τους.
Αφουγκράσου το κελάρυσμα, το δροσερό απόσταγμα της φύσης.
Κάνε ησυχία! Μην ξεχνάς πως είσαι μουσαφίρης
και –κατά κάποιον τρόπο – λαθρακουστής.

Κάπου εκεί, λοιπόν, έχει στήσει τον καμβά της
–μεταξύ της γλυκιάς ρέμβης και της μελαγχολίας της ανήσυχης–,
έχει απλώσει την παλέτα των χρωμάτων της,
ζωγραφίζει ανενόχλητη.

Κάπου εκεί κατοικεί η Ποίηση.

ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΡΤΠΟΣΤΑΛΙΚΗ / Μπαλτάς Δημήτρης

 

Εικόνα καρτποσταλική
καθεστώτος τυραννικού, αδηφάγου, αιμοσταγούς.
Άνθρωποι πολλοί ιδρωμένοι
να μοχθούν πλούσια ελέη
να προσφέρουν σε λίγους δήθεν γαλαζοαίματους,
φτασμένους πολιτικούς,
πλούσιους ανερυθρίαστους
για την υπερβολική δόση τύχης
μέσα στην τόση νοσηρή ατυχία
που δαμάζει εκείνους που ελπίζουν
στην ελεημοσύνη των ολίγων φοβισμένοι.
Ποιος φοβάται και ποιος θα έπρεπε να φοβάται;
Δυο ερωτήσεις πανομοιότυπες
με απαντήσεις συλλήβδην διαφορετικές.
Απαντήσεις που ακόμα πολλοί δεν τολμούν να ξεστομίσουν.
Ως πότε;

Οι πλύστρες των πολέμων* / Δημήτριος Γκόγκας

 

 

Έπλεναν τις ματωμένες κάπες 

μέσα σε γούρνες με κρύο νερό.
Έσταζε το ανθρώπινο αίμα, 

σαν κρασί στους υπονόμους.
Στο κατόπι, χάνονταν στις θάλασσες 

των ποιητών και γίνονταν κύματα.
 
Ένα δελφίνι χαίρεται, 

μια φώκια κολυμπάει, 

πετά σιμά ένα θαλασσοπούλι!
 

Τσιμπολογούσαν αποφάγια ότι απόμεινε δηλαδή από την τράπεζα.
Πριν φύγουν από τα πλυσταριό,
έκαναν κι αυτές μπάνιο σαν τις αμαρτωλές στο κρεματόρια.
Κοίταζαν απ' τις τρύπες των τοίχων,
οι ξεχασμένοι στρατιώτες των μετόπισθεν,
την ύστερη γυναικεία σάρκα, υγρή και τσαλακωμένη, βρώμικη κι αηδιαστική.
Πως μυρίζει εγκατάλειψη το ανθρώπινο αίμα! Και πόσο η κιβωτός του!
 
Ένα γουρούνι στο πλυσταριό, ένας λύκος τριγύρω,
μια αλεπού μυρίζει το αίμα!
«Τοῦτό ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης,
τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον»
 
Μάνα! Να των ανθρώπων τ αδέλφια.
Οι μεγαλόσταυροι κρεμασμένοι μαζί  με τον εσταυρωμένο.
Στο σπίτι σαν έφταναν, πάντα αγέλαστες και πάντα σκεβρωμένες,
μύριζαν αίμα, φλέγμα, ιδρώτα και θάνατο.
Το νερό δεν καθάριζε το σώμα. Ουδεμία βάπτιση, ουδεμία Ανάσταση!
Μέλανα ζωμό, μια φέτα ψωμί κι ένα όνομα μνημονευομένου
ότι κρατούσαν στο νου, σαν μπάλωναν τις κάπες, στο φως του λυχναριού.
 
Στις άκρες τα ποντίκια και στα πόδια τους,
οι γάτες νηστικές, τα σκυλιά δεν βγάζανε άχνα!
 
Όλα τριγύρω κι ως τα ουράνια. Μυρωδιά καμένης σάρκας.
Μυρωδιά παιδιών στρατιωτών που χάθηκαν.
Μυρωδιά λήθης και αναστεναγμών.
 
Πριν κοιμηθούν δεν αρκούσε ο σταυρός κι η προσευχή.
Μια θηλιά κάτω από το προσκέφαλο για ώρα ανάγκης,
ακόμα και στα όνειρα, οδηγούσε στην Ελευθερία!

* Το ποίημα τιμήθηκε με το β΄βραβείο στον 3ο Ετήσιο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό «…προς την Ελευθερία» που διοργάνωσε ο σύλλογος «Οι Φίλοι της Λιμνοθάλασσας» στο πλαίσιο των δράσεων «Λιμνοθαλασσιώτικα 2026». (συμπίπτει με την εμβληματική επέτειο των 200 χρόνων από την ηρωική Έξοδο της Φρουράς των Ελεύθερων Πολιορκημένων.)

* Η φωτογραφία αναδημοσιεύεται από την ιστοσελίδα: https://aromalefkadas.gr/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BB%CF%8D%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%87%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5/

ΟΥΤΟΠΙΣΤΕΣ / Αλεξανδρής Γιώργος

 

 

Με πρόσφορες πολιτικές και οικονομικές αναλύσεις,
ειδήμονες αναλύουν τις δομές της σύγχρονης κοινωνίας
χαρακτηρίζοντάς την προσχηματική, διάτρητη και ευπαθή,
τη λειτουργία της προσιτή στην εκμετάλλευση και την ανοχή
υπόμνημα των εξουσιαστών σε κάθε τους συναγωγή,
ελέγχου σχηματισμοί σε κλειστές τάξεις και διαρθρώσεις.

Βαθυστόχαστη η κριτική τους για διαφορές και αντιθέσεις,
για την ομόσπονδη συνύπαρξη και επικοινωνία
με ευσύνοπτες και =δόκιμες συγκρίσεις και αποτιμήσεις
όπου οι επώνυμοι διάδοχοι των κρατούντων
καταστρατηγούν την ισότητα και τη νομιμοφροσύνη,
να είναι επίτιμοι αρχών με αναγνώριση και αποδοχή.

Στηλιτεύουν πρόσωπα, συστήματα και οργανώσεις,
αναδεικνύουν κακόβουλες συμπεριφορές και στάσεις
και τονίζουν τον ανοιχτό και βέβηλο προσηλυτισμό
σε μια κοινωνία που αδιάφορη, τις προκλήσεις προσπερνά,
που το ισοπέδωμα ως βαθύ ανθρωπισμό αποδέχεται
κι αυτάρεσκα στην απομόνωση αποτραβιέται.

Διαβλέποντας κρυφές ανησυχίες και έντονες διαμαρτυρίες
για το κοινό συστέγασμα της φτώχειας και του πλούτου,
τη σύμπραξη του αδύνατου με των ισχυρών τα επιτελεία,
προτείνουν μια κοινωνία ανοιχτή σε αξιώματα και θέσεις,
αυτήν που επίλεκτοι μέντορες και ταγοί ώριμη την κηρύσσουν,
ιδανική στην ισότητα, τον αλληλοσεβασμό και την αξιοσύνη.

Ευπρόσδεκτες οι αδέκαστες εκτιμήσεις και προτάσεις
για μια ονειρεμένη και αποδεκτή κατάσταση και λειτουργία,
όμως η ανακύκλωση των χρόνων και των επιλογών
φανερώνει πως η όποια μεταρύθμιση είναι ουτοπία
κι αυτοί ουτοπιστές αδέσμευτοι  των αλλαγών και της ανάγκης,
απόμακροι στον επιθυμητό και το δικό τους κόσμο.

                                              Γιώργος Αλεξανδρής

Μύθοι και Πλήθη στης κάλπης της λήθη / Σαλίβερος Νικόλας

Βόδια, τη χώρα κι’ όρνιθες, λυμαίνονταν και κάπροι
και μόλυνση σκορπούσανε στον ουρανό οι κόπροι.
Ταύροι κι’ ελάφια έτρωγαν με φαύλους όσους τρόπους,
φίδια από λίμνες βγαίνανε και δάγκωναν ανθρώπους.
//
Ο βασιλιάς απ’το βουνό..τον λέγαν Ευρυσθέα,
ήτανε από σόϊ μπλε, σε κάθισμα κουρέα.
Στ’ ανάκτορο αγράβατο ορμά ένα λιοντάρι,
Ο Ηρακλής είμαι και φορώ του λέοντος τομάρι.
//
Εγώ τον τόπο βασιλιά, αν θες θα καθαρίσω
και αμαζόνες με λεφτά εγώ θα σου χαρίσω.
Δεν σε πιστεύω Ηρακλή, πρέπει να υπογράψεις..
Σου υπογράφω, μα εσύ στα μέζεα θα με «γράψεις»
//
Όχι μεγάλε Ηρακλή, εσέ θα στεφανώσω
και την επόμενη βουλή σε σένα θα τη δώσω
Σύρε λοιπόν κα σκότωσε όλους τους αντιπάλους, 
του κόκκινους καθάρισε πρώτα Αυγεία στάβλους.
//
Και όλοι ,ποθούν να διώξουνε τη μαύρη τούτη μπόρα,
άθλους να κάνει ο Ηρακλής, όπως παλιά και τώρα.
Αρπάζει αξυπόλυτος ζώνη της Ιππολύτης
κι’ο Διομήδης διαλαλεί ήρθε στην πόλη αλήτης.
//
Αυτός του κλέβει τ’άλογα, το κάπρο αποσκοτώνει
και μ’ένα ταύρο Κρητικό χιμά στο Γηρυόνη.
Οι κόκκινοι διαλύονται οι κόπροι του Αυγεία,
των λόγων φληναφήματα δουλειά είναι παγία.
//
Και σταματά ο Ηρακλής στου Άτλαντα στη σκέψη,
σαν πονηρούλης προσδοκά πρώτα να δει τη στέψη.
Η κάλπη είναι έγκυος ,άγνωστο τι θα φέρει,
«Κάλιο ένα και το χέρι, παρά θώκο και καρτέρει» .
//
Τους άλλους άθλους προσεχώς, λέει, στο Ευρυσθέα,
αφού απ’το ανάκτορο θωρώ Αρχής τη θέα.
Και κάθε ομοιότητα μ’ ονόματα κι ‘αλήθεια.,
της φαντασίας είν’ γραφές ωσάν τα παραμύθια.
//
Σαν όλοι και ο Ηρακλής της Μοίρας είναι θύμα.
Φοράει της Δηιάνειρας φαρμακωμένο ντύμα,
όταν το βρίσκει μπρούμυτα σ’ Ιόλης τη δαντέλα,
προδίνοντας τον στέφανο, της πίστης την κορδέλα.