ο ξένος

Τα βράδια

που μόνος γυρίζεις στο σπίτι

στην ξένη πόλη

όταν το κρύο δυναμώνει

και η σκιά σου ανοίκεια

ξένη κι αυτή

- ο Άλλος

που σ’ ακολουθεί, κι εσύ ρίχνοντας πίσω σου κλεφτές ματιές

για να βεβαιωθείς

πως μόνος είσαι πράγματι στην ξένη πόλη

και προχωρείς με βήμα γοργό

ξένος ανάμεσα σε ξένους

να φτάσεις γρήγορα στο σπίτι

κι εκεί, πιο μόνος

ν’ ανοίξεις το παράθυρο

κι όπως στη θάλασσα θ’ αφήνεται το βλέμμα

με όλα να ενωθείς

- της επικράτειάς Του

ξένος μαζί και γνώριμος παλιός.

(Κοιμήθηκα πάνω στις ζεστές πέτρες)

Κοιμήθηκα πάνω στις ζεστές πέτρες

ξύπνησα στην αγκαλιά του Θεού

η πέτρα

μού μεταδίδει τη θέρμη της

έτσι καθώς ακουμπώ τις παλάμες μου πάνω της

άνθρωπος δεσπότης της πέτρας

πέτρα δεσποτεία του ανθρώπου

συναγωνίζομαι την πέτρα

άσπρη πέτρα φθονερή χιλιάδες χρόνια

τα μυστικά της κλέβω

σκύβω και τη φιλώ

συναγωνίζομαι το γλάρο

άσπρος ο γλάρος εφορμά, όμως εγώ

από ψηλά στο κάστρο τού αποσπώ τη λεία

έναν αφρό χαμόγελο του κύματος

μια αστραφτερή ριπή του ήλιου στα νερά

                                                                                                                           

μολυβιάτικο απομεσήμερο

πάνω στις ζεστές πέτρες

ό,τι φοβάμαι

ό,τι αγαπώ.

βροχή

Ο θόρυβος της βροχής τη νύχτα
μου πήρε χρόνια να τον συνηθίσω
τα μακριά απογεύματα όπου η φωνή της σμίγει
μ’ αυτήν των διαδηλωτών
το ξυπνητήρι βίαιο να σηκωθώ να πιω καφέ
να βάλω τις γαλότσες μου
- βρέχει
και την ομπρέλα μου τη στραπατσάρισε ο νοτιάς
και στο μετρό θα προειδοποιούν:
wet floor

η βροχή είναι τρυφερή
όπως οι φίλοι που είχαμε παλιά
- μας επισκέπτεται συχνά
χτυπώντας αδιαμαρτύρητα ώρα πολλή
πόρτες κλειστές
ώσπου να την προσέξουμε
ν’ ανοίξουμε επιτέλους
να μπει στο σπίτι καθαρός αέρας
να σκουπιστούν τα φύλλα απ’ την αυλή

ιδού στέκει στην πόρτα και χτυπά
- ν’ ανοίξουμε, επιτέλους.