Σοφία Σκουλίκα – Βέλλου: Τσιγαρόχαρτο χωρίς άρωμα η ζωή

Σειρήνα

Μικρό λιμάνι ψάχνει, τη νύχτα,

ο έρωτας από αγωνία να απαλλαχτεί,

 να έρθει στους ανθρώπους χαρά,

σαν άσπρα, δαντελωτά κύματα,

σκέψεις του πόθου... καλύπτρα,

σκέπτεται ο ναύτης μια σειρήνα

που την συνάντησε ένα βράδυ...

Ήταν αληθινή άραγε ή αυταπάτη;

Κι από τότε δεν μπορεί να κλείσει μάτι.

**

Τσιγαρόχαρτο χωρίς άρωμα

Τσιγαρόχαρτο χωρίς άρωμα η ζωή
και πίσω της ... απομένεις εσύ. 

Πλάθεις μόνο όνειρα στη γη, 

μα τίποτα αληθινό δεν έχει βγει.

 Παίζεις σε τραγικό παιχνίδι 

ταξιδεύεις ένα ταξίδι λύπης,

 σε καράβι που η λαμαρίνα καίει 

μέσα στην απεραντοσύνη...

 χωρίς χαρά, χωρίς αναβολή.

 Τσιγαρόχαρτο χωρίς άρωμα η ζωή.

 Δεν έχει τέλος... δεν έχει αρχή...

[Αία το λέγαμε εκείνο το νησί] της Σκούλικα - Βέλλου Σοφίας

 

Αία το λέγαμε εκείνο το νησί
που ζούσε η Κίρκη η τρομερή
ο αέρας μουγκρίζει σε εκείνο το νησί
το καράβι του Οδυσσέα ρίχνει .
 
βρέθηκε μπροστά σε ένα παλάτι
που στο κόσμο όμοιο δεν υφάνει .
γύρω του έχει κήπους με πρασινάδα.
Ήταν μια σκέτη ομορφιά ,
μπροστά μια ξανθομαλλούσα κοπελιά
Χαμογελά
διπλά από μια τριανταφυλλιά.
 
Παράξενο φάνηκε στον Οδυσσέα
η κοπελιά η ωραία είχε για παρέα
μονό ζώα άγρια εξημερωμένα
είχε και έναν Μονόκερο
γρήγορο ζώο παράξενο
που γκάριζε βραχνά
είχε δυνατή πατημασιά .
 
μόλις είδε την κοπελιά
Ο Οδυσσέας
{πως λέγεσαι } την ρωτά
Κίρκη εκείνη του απαντά .
τον καλεί στο παλάτι
να φιλοξενηθεί Βασιλικά .
 
Εκεί ο Οδυσσέας είδε πολυτέλεια αληθινή
γεμάτο το παλάτι από ασημένια κηροπήγια
από χρυσά μικρά αντικείμενα
γεμάτα από φοίνικα φτερά .
Αυτά βοήθησαν την Κίρκη
στον ουρανό πάθους μαζί με τον Οδυσσέα να πετάξει
την Πηνελόπη την πιστή να ξεχάσει .
βοήθησαν οι μυρουδιές από την τριανταφυλλιά
ο Οδυσσέας συντρόφους να αμελήσει,
την πλανεύτρα μάγισσα Κίρκη να αγαπήσει .
 
ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ -ΒΕΛΛΟΥ 22/6/2013

Πουλιά με φτερά σπασμένα/ Σοφία Βέλλου – Σκούλικα

 

Πως ένα νησί γέμισε δάκρυ

που πάντα γελούσε από χαμό δυο λουλουδιών

της Kλαιρης και του Άρη,

των χαμένων ελαφιών.

Που να βγάλω φωνή ανθρώπους

να μην παιδεύει;

Που η καρδιά γέμισε αναστεναγμό

απείραχτος ο νους να μένει.

Αγκαλιά τα βρήκαν τα αδικοχαμένα,

πουλιά νεκρά με φτερά σπασμένα

βλέφαρα παγωμένα.

Με τι βλέμμα τον ήλιο να αντικρίσω ;

Άτιτλο / Σκούλικα - Βέλλου Σοφία και Γκόγκας Δημήτριος

Σκούλικα - Βέλλου Σοφία

Δημήτριος Γκόγκας

Μόλις πέσει η νύχτα

βγαίνουν οι ποιητές από τα χαλάσματα της μέρας

και αναγιγνώσκουν τα ποιήματά τους.

Ανθίζει ξαφνικά το σκότος,

λαμποκοπούνε οι σπηλιές

και οι ματωμένες ψυχές ανασταίνονται!

Κι έρχονται κι εκείνοι

που με κοάσματα προσπάθησαν

να καλύψουν την ποίηση

κι είχαν πιστέψει πως είχαν παντοδυναμία

μα ήταν μεγάλη τους ανοησία

τώρα και πάλι σιωπή

να ακουστούν αηδόνια

Με το φως τις ημέρας

οι βάτραχοι που γίνηκαν πρίγκιπες

αφήνουν τα κοάσματα

κρύβονται από ντροπή

και ενδύονται την προβιά της ποίησης.

ΑΔΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ / Σκούλικα - Βέλλου Σοφία

Άνθρωπος άδικος αρπαχτικό στον τάφο του δεν θα χει καντήλι θαυματουργό, μοσχοβολιά απο λιβανιστήρι. όποιος χρήμα ξένο χουφτώνει συχώρεση δεν αξίζει. Θα ναι ψυχή αποδιωγμένη και στην άλλη ζωή αφού με άδικο βουλιάξε τη γη

Η δική μου θάλασσα / Σοφία Σκουλικα - Βέλλου

Μοναχογιού φευγιό! / Σκούλικα - Βέλλου Σοφία

Ό,τι, 'χε όλα τα πούλησε και φεύγει απ' το χωριό του άλλη ζωή να πάει να βρει σε άλλο βιλαέτι. Ο φόβος είναι φανερός , ο πόνος που τον καίει . Ποιός θα τον καλοδεχτεί σε ποιό σπίτι θα απαγκιάσει; Ποιόν στην μαύρη ξενιτιά θα εμπιστευτεί , με ποιόν κρασί θα μοιραστεί μία κουβέντα να πει ;
Μην κλαις γλυκειά μανούλα του, βασανισμένη μάνα που σκίζετ' η καρδούλα σου στη σκέψη πως μισεύει και χάνεις το καμάρι σου και την παρηγοριά σου. Μείνε αητέ παρακαλείς, με τη φωνή να τρέμει
και με λυμένα πόδια. Εσύ κοπελούδα τρυφερή , γλυκεία μορφή , με μακρύ μαλλί που σαν νυχτολούλουδο μυρίζει , με γιόματο καρπό ξέχειλο κορμί , αγκάλιασε τον νιό χαιρέτισε τον, με σαν μαυρούδι γλυκό χείλι φίλησε τον .

Βουνό ασάλευτο άκουσε μοναχογιού φευγιό , ο αποχωρισμός πληγώνει πολύ λέει αηδόνι . Πες κάτι πετροκότσυφα συ που γνωρίζεις τόσα. Μα το πουλί βουβάθηκε κι απάντηση δε δίνει. Μέχρι ο μαυροκόρακας σταμάτησε να κράζει .
Tαχιά φεύγει ο νιός πριν η μέρα πάρει , σαν ναταν απο κλίμα τρυφερό , το δάκρυ του πως τρέχει! Μονάχα άλογο χλιμίντρισε σε ξακουστό γεφύρι , που χωρίς καλόκαρδο αφεντικό θα μείνει. Ετούτο το χλιμίντρισμα το άκουσε ,το ακούει
ο νιός γυρίζει στο χωριό παντοτινά να μείνει.

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ –ΒΕΛΛΟΥ

ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΘΟΛΟΓΕΙΟ ΠΟΙΗΣΕΩΣ

2017-2018

Εκδόσεις Όστρια

[Πάψε να μιλάς για θάλασσα] / Σκούλικα - Βέλλου Σοφία

Πάψε να μιλάς για θάλασσα , 
μιλά μόνο για τη γη.
Xρονια κουβαλώ αίμα αλάτι , 
από την θάλασσα πηγή.
Ξέρω για δράκοντες , 
για κύματα βουνά .
της σκάλισα , με νύχια όνειρα παλιά ....



Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ποιητική ανθολογία μου{Τρεις πινελιές}Εκδόσεις ΌΣΤΡΙΑ

[Βότσαλο εσύ, εγώ κοχύλι,] /ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ-ΒΕΛΛΟΥ

Βότσαλο εσύ, εγώ κοχύλι,

μαζεύω στάλα στάλα την αλμύρα της

καλέ μου, καμιά σταγόνα να μη χαθεί

αυτό το γαλάζιο της να μη λερωθεί...

Το άσπρο των κυμάτων να μη χαθεί.
Βότσαλο εσύ, κοχύλι εγώ.

Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ποιητική ανθολογία{Τρεις πινελιές) από τις Εκδόσεις Όστρια στην Αθήνα τον Δεκέμβριο 2014.

Μάλωμα /Σοφία Σκουλίκα – Βέλλου

Ποιός άκουσε για μάλωμα τόσο πολύ μεγάλο οπου 'χε μήνες να τη δει, από το καλοκαίρι. Πέρδικα ολομόναχη ακούει στα Καρλοβάσια και πήγε το κελάηδησε σε ξακουστό γεφύρι . Τέτοιο μεράκι σαν κι αυτό, ποιός έβαζε, ποιός βάζει στην Πούντα της το έχε πει, κι αιώνια αγάπη ως την στερνή του την πνοή, τότε της είχε τάξει Και για τη χάρη της αυτή ραγίσαν τα λιθάρια γκρεμίστηκαν τ' αρχοντικά και τα βυρσοδεψεία και ξεραθήκαν τα κλαριά, -φρούρια γκρέμνα γίναν. σχίστηκαν οι περγαμηνές που'ταν από χρυσάφι, κι έγραφαν για τους έρωτες και τις παλιές αγάπες, από το άγριο κακό της Λυγερής γινάτι . Ποιός είδε τέτοια λεβεντιά να ξεψυχάει για κόρη!

Το ποίημα αναφέρεται στη Σάμο

και είναι δημοσιευμένο

στο Ανθολόγιο Ποιήσεως- Καλοκαίρι 2017

Εκδόσεις Όστρια

[Παλαιά έκδοση]

Παλαιά έκδοση παραμύθια μιας μέρας, που φαρμάκι στάζουν. Σε ιστορίας μάρμαρα που έγιναν όνειρα, ερμητικά χαμένα, τα φιλιά μυστικά, κεριά καμένα η απουσία σου αισθητή, τίμημα βαρύ. Η αγάπη, ψευδαίσθηση που ενοχλεί την ψυχή, όλα σε τάξη αλλά κάτι λείπει Εσύ.

(από το Ανθολόγιο Ποιήσεως Φθινόπωρο 2016, εκδόσεις Όστρια)

Σοφία Σκουλίκα – Βέλλου

ΚΟΧΥΛΙ ΕΓΩ - ΒΟΤΣΑΛΟ ΕΣΥ

Κοχύλι εγώ, καλέ μου, βότσαλο εσύ

στης θάλασσας τα κύματα.

Ένας γλάρος βλέπει από μακριά

ό,τι περάσαμε, καλέ μου, ό,τι ζήσαμε.

Βλέπεις, η θάλασσα είναι σκληρή,

γεμάτη χοντροκομμένο αλάτι.

Βότσαλο εσύ, εγώ κοχύλι,

μαζεύω στάλα στάλα την αλμύρα της

καλέ μου, καμιά σταγόνα να μη χαθεί

αυτό το γαλάζιο της να μη λερωθεί...

Το άσπρο των κυμάτων να μη χαθεί.

Βότσαλο εσύ, κοχύλι εγώ.

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ-ΒΕΛΛΟΥ

Tα όνειρα

Έχουν τα όνειρα αλλόκοτη δύναμη είναι του νου μυλόπετρες, άλλης αλήθειας οντότητες σκοτεινές... Τώρα που μοιάζει η ζωή να μικραίνει μόνο η θάλασσα μένει, εκνευριστικά ήρεμη... Το σκουριασμένο του πλοίου κουφάρι που βλέπω στον ύπνο μου κάθε βράδυ, δοξασμένο παρελθόντος απομεινάρι έχει στοιχειωμένη την κουπαστή, την μπούμα κατεστραμμένη, τον πίνακα οργάνων μισοσβησμένο... Έχει από άγρια κύματα καταστραφεί μετά από μιαν άγρια, υπέροχη μάχη χιλιάδες λόγια κυμάτων λέει, όπως η ιδία μου η σκληρή ζωή...

Σοφία Σκουλίκα-Βέλλου

{Θα γίνω Ρίτσος και βάλε}

αυτό είπε ο ανόητος,

κάτι στίχους έψαχνε

στα όνειρα του τα βλακώδη,

λίγη χαρά να νοιώσει.

Δεν ήταν ούτε καν ιππότης

απάντηση να δώσει...

Είναι της τέχνης δυστυχία,

ψεύτικος είναι γιαλαντζί,

τι να του πει κανείς,

σε αγωνιώδεις λέξεις,

πνίγηκε ο δυστυχής...

Κανένα δεν συμφέρει

στίχους ξένους να κλέβει.

κι όποιος μορφασμούς κάνει,

ας πνίγει σε ποίησης βάθη.

Οι στίχοι του ας γίνουν στάχτη,

φόβος να τον πιάσει.

Με σκληρό τρόπο να μάθει

ότι κλεμμένοι στίχοι,

δεν θα έχουν τύχη,

στον χρόνο ψεύτης,

ποτέ δεν έχει κρατήσει.

Ξεχασμένοι θα μείνουν,

οι δικοί του στίχοι...,

Τον μέγα Ρίτσο

σε δέκα του ζωές,

όσο και να προσπαθήσει,

ότι και να κάνει,

δεν τον φτάνει,

μην θε να μας τρελάνει...

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ

«Με λένε Παναγιώτη»

της Σοφίας Σκουλίκα-Βέλλου

Χρόνια περνώ καλοκαίρια στην παραλία της Ζακύνθου. Κάποτε με κτυπούσε το κύμα κι εγώ διέσχιζα περήφανος τη γαλανή θάλασσα. Τώρα ο αέρας σπάει την οργή του επάνω μου χειμώνα καλοκαίρι, καταβροχθίζει τις σκουριασμένες λαμαρίνες μου αλύπητα. Η πίκρα μου ξεχειλίζει. Στο σκοτάδι της νύχτας λέω τον πόνο μου στη θάλασσα κι εκείνη με παρηγορεί, λέει ότι κάποτε θα ξαναγυρίσω κοντά της. Με λένε Παναγιώτη! Όπως καταλάβατε, δεν είμαι άνθρωπος, είμαι πλοίο! Τσιγαράδικο με λέγαν οι ναυτικοί. Ήμουν γρήγορο σαν ένας γλάρος. Σε λίγα μέρη σταματούσα να πάρω φορτίο, τρόφιμα, νερό και πετρέλαια. Μετέφερα τσιγάρα από την Αλβανία. Αλλά οι ναυτικοί τα χάλασαν στη μεταξύ τους μοιρασιά κι απάνθρωπα με άφησαν να πέσω στην ξέρα. Μέσα μου έχω ένα παράπονο κι ένα μεγάλο γιατί. Τώρα είμαι αραγμένος, κατάντησα γραφική φιγούρα μιας παραλίας. Η εφημερίδα έγραψε για μένα στυγνά, φορτηγό πλοίο προσάραξε, για άγνωστη αιτία.. Στην περιοχή έχουν σπεύσει πλωτά σκάφη του λιμενικού σώματος. Για αρκετό καιρό οι άντρες στα καφενεία μιλούσαν για μένα. Μόνος έμεινα στην ακτή του νησιού αβοήθητος σαν παροπλισμένος γέρο ναυτικός που βλέπει τη θάλασσα από μακριά. Κάθε μέρα έρχονται οι γλάροι και με χαιρετούν με μια κραυγή. Εγώ περιμένω να έρθει ο καιρός να ενωθώ με την αγαπημένη μου θάλασσα. Μέσα μου αρνούμαι να μείνω στην ξέρα. Στα όνειρά μου βλέπω ότι είχα ξεκολλήσει από ‘δω. Το όνειρό μου είναι να ξαναμπώ δυναμικά σε ξένα λιμάνια, σε μακρινούς τόπους, με όλα τα φώτα μου να λάμπουν μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. Τον χειμώνα μαζεύω το μολυβί δάκρυ της υγρής αγαπημένης μου, μαζεύω ψίχουλα από τη μοναδική της αφρισμένη αγάπη, το κύμα της και ο νους μου ταξιδεύει σε άλλα μέρη. Μια μέρα ήρθε μια γυναίκα στην παραλία. Έκανε μπάνιο στη θάλασσα, βγήκε απ’ αυτή, φόρεσε μια μακριά μπλούζα κι άρχισε να γράφει. Ξαφνικά γύρισε σε έναν άνδρα που ήρθε και του είπε γλυκά «γι’ αυτό το παλαιό σκαρί γράφω, για τον Παναγιώτη». Ο άνδρας έφυγε να την αφήσει ήσυχη να συνεχίσει να γράφει. Εκείνη έμεινε πολλή ώρα μετά, έγραφε…έγραφε . Εγώ για να την ευχαριστήσω έριξα τον ρημαγμένο, άθλιο ίσκιο μου επάνω της για να μη νοιώθει ζέστη. Πρέπει να με αγάπησε λίγο, γιατί ερχόταν συχνά στην παραλία. Όταν την έβλεπα, χαιρόμουν. Δεν ήξερα τον λόγο αλλά χαιρόμουν ....

(από τα «Ταξίδια πολύτιμα του νου», εκδόσεις Όστρια)

Θέλω αυτόν τον έρωτα

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ -ΒΕΛΛΟΥ

Θέλω αυτόν τον έρωτα

Τον έρωτα που τρυπά την καρδιά

σαν μεγάλα καρφιά...

Θέλω αυτόν τον έρωτα

σαν τσιγάρο που μου κάνει κακό.

Δεν θέλω εγώ κοσμική μεταβολή.

Θέλω μόνο μια απλή ζωή, σωστή.

Να με κεντά ο έρωτας κάθε λεπτό,

να με χαϊδεύει.

Αυτό θέλω μόνο.

Να είναι δάσκαλος αυτός,

και πάντα αρχάρια εγώ.

Αυτό θέλω μόνο.

[Στου μυαλού μου το κρησφύγετο..]

Θα σε φιλήσω άλλη μια φορά. Θα σου μιλήσω ξανά. Θα σου θυμίσω, αγάπη παλαιά. Η μουσική σου απλή, της ψυχής σου η χορδή... αληθινή. Αν κινδυνεύσω, αν όλα χαθούν. Μαζί σου... θα συνεχίσω. Άδω, στου μυαλού μου το κρησφύγετο. Για πάντα εδώ... στα καλώδια του νου, θα σε κρύψω. Σε ξεχασμένο στίχο, θα περπατήσω. ...Μη φύγεις από δίπλα μου. Έχω το δικαίωμα αυτό...

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΛΑΧΙΩΤΗΣ

9/10/2015

ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ

Ποιος αγαπάει και ποιος μισεί. Πόνος αβάσταγος, θολώνει τη ψυχή. ...θέλω να μου πεις... γιατί προτρέπω την αγάπη, διπλά ν' αγαπηθεί. Ήσουν το αλάτι που νοστίμευε, την δική μου ζωή. Για σένα τώρα... Ποια κακοδαιμονία, μου στερεί ότι αγάπησα στη γη... Ποιος αγαπάει και ποιος μισεί.
Στην ανύπαρκτη αγάπη σου, ψάχνεις τώρα να κρυφτείς. Αν με ήθελες κι αν κάποτε με πόθησες. Γιατί το έκανες, θέλω να μου πεις...

17/10/2015

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΛΑΧΙΩΤΗΣ

Το κλεφτρόνι

Είμαι γερό κόκαλο, και δε φοβάμαι, την πείνα αντέχω, και τρώω κι ότι να 'ναι. Δεν έχω τη ζωή την υποδειγματική, για να με νοιάζει ο κόσμος τι θα πει, αλλά την ξέρω από πρώτο χέρι.. και δεν αφήνω άλλον να μου τη φέρει. Χρόνια τώρα που'μαι στο κουρμπέτι , με 'χουν για καταφερτζή και τζαναμπέτη. Αλλά πάντα εγώ να είμαι στη δύσκολη τη θέση... και όπου σαν κύριος σταθώ, να με κυνηγά το φέσι... Οι άλλοι να έχουν παροχές και στημένες τις δουλειές, ερμητικά κλειστές για μένα να είναι μόνο, οι αρπαχτές και οι φυλακές διάπλατα ανοιχτές.
ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - ΕΥΡ. ΔΡΑΤΣΕΛΟΣ (Evri Drat)

ΔΑΝΕΙΚΗ ΜΕΡΑ

Την μέρα μου έχεις κλέψει αν την ζητούσες με φωνή ψιθυριστή θα ήμασταν ευτυχισμένοι δεν θα ένοιωθα προδομένη... αλλά πάρτη. Σου δανείζω χιλιάδες φιλιά, θυμάμαι, μια νύχτα με φωτιά. Δίπλα σου. Σ' ένα όμορφο παρκάκι... Αναστέναξε για μένα, να χαθούμε στον ψίθυρο του ανέμου. Αν... Αν σε κάνει να γελάς, όμορφα στους ανθρώπους να μιλάς, να τους γλυκοκοιτάς. Στον κόσμο αυτό... τι είναι το χάδι, σαν το πρωινό χαθεί; Αγκάλιασε με, ξανά και ξανά... η αγάπη έχει απομείνει μια Δανεική μέρα, ένα φιλί, σε βρυσούλα λίγο νερό, το σιτάρι το ξανθό, από δένδρο ολόγλυκο καρπό, η θάλασσα η γαλανή, της κοπελιάς τα κάλλη... Αγκάλιασε με, ξανά και ξανά... δεν αντέχω μόνος. Νυχτώνει... Έρχεσαι για μένα, κράτησε με σφιχτά. Πριν προλάβεις να χαθείς, δική μου γίνε. Ερωτικά να γνέφουμε στον ήλιο. ...στη σκέψη μου, για λίγο μείνε. Μίλησε μου, για κάτι αληθινό. Αποκάλυψε μου ένα μυστικό. ....προλαβαίνει η αγάπη μας ν' ανθίσει; Στο μικρό χωράφι, στη φωτεινή γη, με λάμψη δανεική...;΄

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - Αλέξανδρος Βλαχιώτης