Είπα / Σέττα Κουτούφαρη Ελένη

Είπα να διώξω τον καημό, απ’ της ψυχής τα μέρη,
να φύγει η βαρυχειμωνιά να ‘ρθει το καλοκαίρι.
Κι ως φύσηξε τρελός βοριάς, να διώξει την μαυρίλα,
καψάλισε κορμί και νου και της καρδίας τα φύλα.

Είπα πως ήτανε γραφτό, σε χέρσα γη να κτίσω
κι ότι (από σένα)κι αν επέρασα, στο παρελθόν ν’ αφήσω.
Μα ο δρόμος μου είναι κλειστός πέτρες σκληρές και βάτα
και οι δυνάμεις λιγοστές … Βάστα καρδιά μου… Βάστα…

Είπα σαν άνθρωπος μπορώ όλα να τα υπομείνω ,
φτάνει, να έχω μέσα μου, τόνους καλό να δίνω.
Μα( σου )έδωσα όλα τα καλά, που είχα φυλαγμένα,
κι έμεινα βάρκα στ’ ανοιχτά με τα κουπιά σπασμένα.

Πειρατές

Μυρίζει το πειρατικό αλμύρα και κατράμι.
Και κάθε του σχοινί ποτίζει ο ιδρώτας.
Εδώ δεν νοιώθεις την ασφάλεια μιας πόρτας
κι όλο πιστεύεις… πάνε οι κόποι μου χαράμι.
Η θάλασσα μαργιόλα ξελογιάστρα,
σε νανουρίζει κουρασμένη άμα κοιμάται.
Μα σαν ξυπνήσει είναι θηρίο που βρυχάται
κι άγρυπνο σε κρατά κάτω από τ’ άστρα.
Ράτσα από ατσάλι και πυλό υφασμένη
με του Ήλιου τις αχτίδες παίρνεις μπόι,
σαν ποντικός κοιμάσαι στο κατώι
κι η κάθε μέρα σου είναι ονειρεμένη.
Πόσο ποθώ μαζί σας να σαλπάρω,
σ’ άγνωστες θάλασσες, σ’ απάνεμα λιμάνια
σαν τύχει να βρεθείτε, με περίσσια περηφάνια
εγώ στην πλώρα σας να σουλατσάρω.
Τους θησαυρούς σάς τους χαρίζω,
Διόλου δεν τους θέλω, με βαραίνουν.
Όμως λατρεύω τα νερά όταν βαθαίνουν,
του ταξιδιού τούς πόθους ν’ αντικρίζω.