[Όταν ζυγώνεις η νύχτα όλη ανατριχιάζει]

Ιβάν Γκολ

Όταν ζυγώνεις η νύχτα όλη ανατριχιάζει

οι τοίχοι σαλεύουν

το γιασεμί μυρίζει πιο δυνατά

η θάλασσα ανασαίνει πιο γρήγορα

κι ο άνεμος ανάστατος

σιάζει τα μαλλιά μου

όπως σ' αρέσουν.

Ι. Γκολ, Μαλαισιακά τραγούδια, 

μτφρ. Ε.Χ. Γονατάς, Στιγμή

ΤΗ ΝΥΧΤΑ Η ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ ΣΟΥ ΚΟΜΗ ΕΦΩΤΙΖΕ

Τη νύχτα η πορτοκαλιά σου κόμη εφώτιζε

τον γέρικο πύργο τ' ουρανού

ψηλά ίσαμε γύρω απ' τον πλανήτη Κρόνο

με ρούμι οι άγγελοι μεθυσμένοι

στέγνωναν εκεί τα μάλλινα φτερά τους

που 'χανε μουλιάσει μες στην πρώιμη δροσιά

κι όμως μιαν εσπέρα η διαύγεια μαράθηκε

η ξανθοκόκκινη και ηλεκτρική κοτσίδα σου

σαν μετεωρίτης εξαχνώθηκε

μες στο πορσελάνινο κεφάλι σου

ενώ κάτι κάτω από τα ωχρά σου στήθη

ένα κομμάτι μολύβι είχε τινάξει

την καρδιά σου

μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Πόσοι και πόσοι στις νυχτερινές κάμαρες μέσα

δεν ξεστρώνουν με τα εύθραυστα χέρια τους

τα μολυβένια σεντόνια

Τυφλό το μάτι του εκκρεμούς

η μοναξιά

κρέμεται από το σπανιολέτο

και το παντζούρι

χτυπάει σάμπως λαβωμένου άγγελου φτερούγα

Όσοι δεν κοιμούνται περιμένουν

περιμένουν τον άνεμο

του κόσμου το τέλος περιμένουν

Αχ να και η αυγή με χρώματα σμέουρου:

τη στυφή ξαναπαίρνει η ζωή γεύση του αίματος

μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Οι πόρτες

Πέρασα μπροστά από τόσες πόρτες

μέσα στο διάδρομο των χαμένων φόβων και των φυλακισμένων ονείρων

άκουσα πίσω απ' τις πόρτες δέντρα που τα βασάνιζαν

και ποταμούς που προσπαθούσαν να τους δαμάσουν

Πέρασα μπροστά απ' τη χρυσή πόρτα της γνώσης

μπροστά από πόρτες που έκαιγαν και δεν ανοίγαν

μπροστά από πόρτες που κουράστηκαν να μένουν πολύ καιρό κλειστές

κι από άλλες σαν καθρέφτες απ' όπου περνούσαν μόνο οι άγγελοι

Υπάρχει όμως μια πόρτα απλή, δίχως σύρτη ούτε μάνταλο

στο βάθος του διαδρόμου, απέναντι απ' το ρολόι

η πόρτα που οδηγεί πέρα από σένα-

κανένας δεν τη σπρώχνει ποτέ

Συλλογή:  "Ποιήματα, 1920-1950",

επιλ.-μτφρ.-επίμ.-σημ.: Ε.Χ.Γονατάς, εκδόσεις Στιγμή, 2003