[Τόσο είμαστε κοντά ]

[..]

Τόσο είμαστε κοντά 
και τόσο απέχουμε, 
όσο είναι κοντά 
κι όσο απέχει 
μια σκέψη που διαδέχτηκε 
μιαν άλλη. 

“Φέρτε μου το παλιόν δκιολίν (Στους παλιούς ρυθμούς)”

 

Φέρτε μου το παλιό δκιολίν τζαι το παλιόν λαούτο

με κόρτες πόν ανταχτερές για το τραούιν τούτο

 

Θωρώ τον Πενταδάχτυλον που στέκει πικραμμένος

με τους αλύσους τους χοντρούς σαν τον ληστήν δημμένος

 

Να πκιάω στράτες των πουλλιών να πάω το Καρπάσι

να δω φίλους τζαι συγγενείς τζει κάτω πώς τα πάσι

 

Που την Τζερύννειαν έρκουμουν εψές εις τ’ όρομάν μου

τζι’ οι πέτρες εφωνάζαν μου· εξέραν τ’ όνομάν μου

 

Της Αμμοχώστου θάλασσα, της Μεσαρκάς αλώνια

ζυμώννει ο πόνος το ψουμίν να φαν παιδκιά τζι’ αγγόνια

 

Σερκές – σερκές επκιάσασιν τ’ άστρα στον ουρανόν μας

τζι’ είπαν· «εν χωριζούμαστιν στον τόπον τον δικόν μας».

Γραφή και έρωτας

Στη γραφή όπως και στον έρωτα
μπορεί να μην υπάρξει επίλογος
να ' ναι μόνο μια σπασμωδική κι ακατανόητη
γραμμή ή μια ατέλειωτη κι άναρθρη φράση.
Όμως πρόλογος υπάρχει σε όλα.
Ακόμη και τώρα, τούτη τη στιγμή,
που το χέρι σου έχει φτάσει τα μαλλιά σου.

(Έκλεισες....)

Έκλεισες

μες στις χούφτες σου τον άνεμο

τον έπλασες

σαν τον πηλό

Γι' αυτό

κουβεντιάζεις μ' ένα άγαλμα

που αυτοί

δεν το βλέπουν

Γι' αυτό

κοιμάσαι μόνη τα βράδια

και λες,

είμαστε δυο.

(Πέρσι ο χρόνος ήταν κίτρινος....)

Πέρσι ο χρόνος ήταν κίτρινος

σα να χτυπήσανε στη γη τ' αυγά χιλιάδων αστεριών

εφέτο είναι μαύρος

αφού μου λείπουνε τα μάτια σου κι ο κόσμος.

Του χρόνου θα γυρίσει στο σταχτί,

θα 'ναι η προβιά μου στους καιρούς των παγετώνων.

Μιχάλης Πασιαρδής (βιογραφικά στοιχεία)

Ο Μιχάλης Πασιαρδής γεννήθηκε στο Τσέρι το 1941. Έκανε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως Λειτουργός Προγραμμάτων στο ραδιόφωνο του Ρ.Ι.Κ.

Ασχολείται κυρίως με την ποίηση και το θέατρο. Γράφει ποίηση από τα νεανικά του χρόνια κι έχει εκδώσει μέχρι σήμερα έντεκα, συνολικά, ποιητικές συλλογές. Ποιήματα του μελοποιήθηκαν από διάφορους Κύπριους συνθέτες.

'Εγραψε ποίηση και θέατρο στην κυπριακή διάλεκτο. Γνωστά θεατρικά έργα του είναι: «Γιαλλουρού (1961), «Το νερόν του Δρόπη» (1968), «Μιαν φοράν σ' ένα χωρκό» (1969), «Στα χώματα της Μεσαρκάς» (1970), «O Θησέας στην κοιλιά του Μινώταυρου» (1973), τα οποία είτε μεταδόθηκαν από το ραδιόφωνο, είτε ανεβάστηκαν στη σκηνή.

Είναι τακτικός συνεργάτης στην καλλιτεχνική στήλη της εφημερίδας «ο Φιλελεύθερος» και συνεργάστηκε και με διάφορα περιοδικά σε θέματα πνευματικού περιεχομένου

(Είπες κάποτε πως οι νεκροί ....)

Είπες κάποτε πως οι νεκροί βλασταίνουνε και μεγαλώ­νουν

βγάνουν ανθούς, καρπίζουν, έρχονται τα πουλιά,

σιωπηλά ρυάκια κυλούν κάτω απ' τα πόδια τους.

Είπες πως γελαστήκαμε στον κόσμο, μια

ολόκληρη αρχή χάθηκε ανεπίστρεπτα· και δεν προφταί­νεις.

Είπες. Ομως τα δέντρα είναι πάντοτε μοναχικά

ακόμα και στα δάση. Το πέρασμα του αγέρα το προδίδει.

Κι εσύ στον κόσμο μόνος.