Αγάπη

Σωτηρία Κυρμανίδου  

Γεμάτος απορίες

τούτος ο Μάης.    

Σεργιάνιζε στα μονοπάτια της άνοιξης,

όταν είδε τη χλόη να χαμογελά

και τις παπαρούνες να κοκκινίζουν.

Στάθηκε στο αυτί της χλόης

και τη ρώτησε.

Τι είναι για σε η αγάπη;

Για με η αγάπη είναι

όταν  ακούω τη νιότη

να κυλιέται

στα μάγουλά μου

και να νιώθω πάνω στα βλέφαρά μου

την καυτή ανάσα τους.

Δεν κατάλαβε πολλά ο Μάης στη γη

κι ανέβηκε ψηλότερα.

Βρήκε τ’ αστέρι

και το ρώτησε

Τι είναι για σε η αγάπη;

Για με η αγάπη είναι

να ζω με αυτήν, χωρίς αυτήν…

Χαμογέλασε ,έλαμψε

και έκλεισε το μάτι

στο Μάη με νόημα.

3ο Βραβείο στους Δελφικούς αγώνες Ποίησης, που προκήρυξε η Πανελλήνια  Ένωση Λογοτεχνών, στις 8 Ιουνίου 2008 στους Δελφούς

Επιθυμία

Σωτηρία Κυρμανίδου

Ανέβα καλέ μου τα σκαλιά.

Αναρωτιέμαι.

Θα καταλάβω την ηχώ των βημάτων σου;

Ξέχασα μάλλον…

Πόσο ανάλαφρα έφτανες στο κατώφλι,

με το γέλιο να φωτίζει το πρόσωπό σου.

Συγχώρα με ακριβέ μου.

Διάβηκα την άβυσσο της απόλυτης απουσίας σου.

Απλά πράγματα, καθημερινά

 δεν πρόλαβα να γευθώ.

Η « αντοχή» δηλωτική για  όλους.

Ακούω τα βήματά σου…

Ανοίγω την αγκαλιά μου να σε κλείσω,

μη και ο άνεμος σκιάξει την ηχώ….

Τιμητική διάκριση στους Δελφικούς αγώνες Ποίησης, που προκήρυξε η Πανελλήνια Ένωση

Λογοτεχνών στις 8 Ιουνίου το 2008 στους Δελφούς.

Κελάρυσμα ψυχής (απόσπασμα)

..........

Κλαίω για σένα παλικάρι μου

που δεν θα δουν τη λεβεντιά σου

οι γεννήτορές σου, οι καθηγητές σου

οι φίλοι σου, εγώ…

.......................

Έμεινα γυμνή αμυγδαλιά

μπρος στο θρήνο των μανάδων

μπρος στο γοερό κλάμα των παιδιών…

Μπρος στο ειρωνικό χαμόγελο

αυτού που νομίζει ότι διαφεντεύει

τις τύχες όλων των λαών.

......................

«Ξαστεριά»

Εκεί στο φρύδι του βουνού

ήπια το νέκταρ των χειλιών σου.

Πιο κάτω στις πηγές

βαφτίσαμε τους χτύπους της αγάπης.

Πλάσαμε όνειρα

και τ’ αφήσαμε στις θάλασσας την αγκάλη…

Το ένα κύμα έφερε τ’ άλλο.

Δεν είχε πάντα ξαστεριά!

Επιθυμία

Ανέβα καλέ μου τα σκαλιά.

Αναρωτιέμαι.

Θα καταλάβω την ηχώ των βημάτων σου;

Ξέχασα μάλλον…

Πόσο ανάλαφρα έφτανες στο κατώφλι,

με το γέλιο να φωτίζει το πρόσωπό σου.

Συγχώρα με ακριβέ μου.

Διάβηκα την άβυσσο της απόλυτης απουσίας σου.

Απλά πράγματα, καθημερινά

 δεν πρόλαβα να γευθώ.

Η « αντοχή» δηλωτική για  όλους.

Ακούω τα βήματά σου…

Ανοίγω την αγκαλιά μου να σε κλείσω,

μη και ο άνεμος σκιάξει την ηχώ…