Δεν ήταν το όμορφο σώμα
το σύμμετρο και μυώδες.
Δεν ήταν το διάφορο χρώμα
της σκούρας σοκολάτας
ούτε η γυαλάδα των ματιών
το φως το χαρούμενο.
Δεν ήταν καν τα πριονίδια
η σκόνη του ξύλου πάνω σου
το κόκκινο μαντίλι στα μαλλιά
η μυρωδιά της κόλλας ξυλουργείου.
Τότε παλιά στη Νίκαια, στη γειτονιά,
δίπλα στη στάση για το 406
δεν ήταν τίποτα από τα παραπάνω.
Ήταν ο έρωτας μόνο της στιγμής
για το ήρεμο και γεμάτο φωνές
χαμόγελο του απελεύθερου.
Το ποτάμι πέρασε μέσα απ’ το σαλόνι.
Παρέσυρε δύο από τις έξι καρέκλες
το σεντούκι με τα κέρματα
το χαλί το μεταξωτό
τον πίνακα με τη δεσποινίδα άνοιξη.
Κι έξω είχε έναν ήλιο… τι ήλιο!
Ευτυχώς σώθηκε…
Έκανε το κόλπο της αιώρησης
σαν και τότε που της είπαν
πως το να ζεις απαιτεί τέχνη.
Δεν είχε ιδέα τι λένε αυτοί οι καλλιτέχνες.
Ήξερε μόνο πως το ψάρι «φούσκα»
είναι απίστευτα δηλητηριώδες
και πως οι κοντινοί συγγενείς
έχουν την ικανότητα να μεταφέρουν
ακόμα και τα πιο ιδιότροπα γονίδια.
Το πρωί καθαρίζουμε τα παράθυρα, το βράδυ βουτάμε τις πιτζάμες
στη χλωρίνη. Ενδιάμεσα, η μέρα παρουσιάζει ενοχλήσεις, που κάνουν
τους γιατρούς να μειδιούν.
Κύριοι, όπως και να ορίσετε την ασθένεια, η θεραπεία θα είναι
συμβιβαστική.
Ξεχνάμε συνήθως ν’ αναφέρουμε ότι αφήνουμε συνέχεια τα μάτια
αναμμένα κι έτσι, σε κάθε προσήλωση, παράλληλα με το εναλλασσόμενο
ρεύμα και την εκλυόμενη θερμότητα, προκαλούνται κύματα
θυμώδους Πανικού.
Έχω κενό δωμάτιο, θα σας φιλοξενήσω.
Όπως παλιά τους ταξιδιώτες, μόνο και μόνο για τις περιγραφές, τις
ιστορίες, τη διαφορά στην οπτική, τις πιθανότητες της αλήθειας.
Όπως παλιά, με ζωηρή φωτιά, τάβλες του τραπεζιού να ακουμπάτε
το σιδερένιο σας κύπελλο ή τη γροθιά σας σταθερή, κι εγώ τα
μοσχοκάρυδα, το ρόφημα και μια υποψία πως θα ’χω εκρηκτικότερη
φαντασία απ’ το ηφαίστειο του Μονσεράτ κατά τη διερεύνηση
της περιπέτειας, της εξελικτικής σας νίκης, ενάντια στο τρωτό
παρελθόν, που κάποια στιγμή
Αναπόφευκτα
θα μου Διηγηθείτε.
