Πέλα Σουλτάτου (μικρή αναφορά)

Η Πέλα Σουλτάτου γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1977. Γράφει σε όλα τα είδη του λόγου: σε ελεύθερο στίχο, ρίμα, παραμύθια, διηγήματα και αρθρογραφία.
Συμμετείχε στο βιβλίο/CD «Διοσημεία» (εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ)
Έργα της έχουν δημοσιευτεί στο λογοτεχνικό περιοδικό «Εντευκτήριο» (τ.73) και σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και διαδικτυακές πύλες (Ίστρος, Στάχτες, Περι Γραφής).
Κατά καιρούς αρθρογραφεί στον Τύπο: (εφημερίδα «Πατρίς», περιοδικά «Γαλέρα» και «Index»).


Έργα της:

• 2013 συλλογή διηγημάτων Τα φώτα στο βάθος, που εξέδωσε η συγγραφέας με το ψευδώνυμο Niemands Rose
• 2015 "Ανκόρ" (Εκδόσεις Καστανιώτη)

Ich

Εξ απαλών ονύχων
Και με το πρώτο κλάμα
Άρτον ημών ουκ είχον.
Διακόσια μίλια τάμα.
Κλαυθμώνος εν χορώ
Βουλής βούληση θεία
«Αχ μάνα άλλο δεν μπορώ»
...Ήσσονα προσωπεία.
Αρτίως ασβεστώσαν
Μητρώα,μνήμες, σπίτια
Πεσκέσι και την κλώσσαν
Σε στίλβοντα σιρίτια.

Πέλα Σουλτάτου

Απόκριες με τη μοναξιά / Σουλτάτου Πέλα

Με έντυσε εκείνη υπάλληλο
της φόρεσα τη στολή του ελεύθερου χρόνου.
Γεμίσαμε ένα μπολ ποπ-κορν
αδειάσαμε ένα μπουκάλι κοκα-κολα.
Τηλεκοντρολ, καναπές, ζαπινγκ.
Και το γλεντήσαμε τα δυο μας
ως το πρωί


στη σάλα της μικρής οθόνης
σ’ ένα διαμέρισμα στο κέντρο του Λονδίνου.
Της Αθήνας, της Μινεσότα, του Μπαχρέιν.
Δε θυμάμαι.
Όπου γιορτάζονται τελοσπάντων οι απόκριες.

Η ανάμνηση ενός μύθου / Σουλτάτου Πέλα

Γεννήθηκες κυνηγημένος κι έτσι εχάθης
κληρονομιά σου αθέλητη η φθορά.
Αφού έγινες θεός κάποια φορά
τι έζησες χιλιάδες χρόνια να μου μάθεις.


Απ’ της καταγωγής σου το άγριο μένος
σου έλαχε ο κλήρος να γλιτώσεις
μ’ εσένα, αδελφούς να λευτερώσεις
τον κόσμο που σπαράζει αδικημένος.


Κι όσο αναθράφηκες παιδί με ξένο γάλα
στου όρους μέσα την απόμερη πληγή
μπορεί να άκουσες ανθρώπινη κραυγή
μα σένα η μοίρα σε τραβούσε στα μεγάλα.


Και αν στη ζήση μου δε σού ‘πρεπε λατρεία
τη χαραγμένη σου στο Γιούχτα την μορφή
έχω χαϊδέψει νοερά με την αφή,
παρηγοριά στην ταπεινή μου την πορεία.

Τ. (Rive Gauche) / Σουλτάτου Πέλα

Αφίετε έφιπποι ω! αφελείς κεφαλές
Των γκράφιτι των σταθμών τις βαφές.
Αφικνούνται αφάνες
-κρεολές γαρ οι μάνες-
εφορμώντας με σπρέυ
στων μαρμάρων τα κλέη.
Και στο Μπονιφατσιό
δεν έχει κολατσιό.
Τα σκαλιά, τα σκαλιά,
τα σκαλιά του βασιλιά.
Ενταύθα εφιδρώσαν
χίλια κορμιά και λιώσαν.
Λιοπύρι και λοιπά
μια καρτ-ποστάλ μετά.
Του Φαραώ η μούμια
του Άουσβιτς σαπούνια
και του κρεματορίου
δούλος ειμί Κυρίου.
Εφτά γενιές χτιστάδων
στις πλάτες αραπάδων
κείται σε αφασία
αφόρητη η  Ιστορία.

Υπόνομος / Σουλτάτου Πέλα

Υψίπεδα σκέψης εντός χαμερπών συλλογιστικών,
καμουφλαρισμένα ένστικτα
υπό τις κάννες της εγκρίτου ηθικής
το γένος αποσιώπησης.
Δισεγγονή τέτοιων και τόσων.
Κι εγώ σου γράφω...


Στα πυρωμένα σίδερα ανατιναγμένων βαγονιών
στο Λονδίνο.
Στις φλόγες ανάμεσα άθλιων διαμερισμάτων
στο Παρίσι.
Στα ορμητικά ύδατα τυφώνων
στη Νέα Ορλεάνη.
Στα διαλυμένα φτερά αεροπλάνων
στους πέντες ανέμους...
Να σου πω τι;
Πως δεν κοιμάμαι πια χωρίς να φταίω
ενώ στα κράσπεδα που κρατιόταν το άμωμο χέρι
μιας κάποιας ενορατικής ελπίδας
τώρα γλιστράνε βδελυροί ντετερμινισμοί
παρασύροντάς την στον υπόνομο.
Που μπορεί να είναι εκεί καλύτερα
μια που θα συναντά
το τελικό προϊόν του πολιτισμού
σε πλήρη αποσύνθεση.
Και δε θα τρέφει πια άλλες αυταπάτες
που τόσο κόστος έχουν να θραφούν.