ΤΩΡΑ του Άγγελου Λάππα

Σε τούτη τη μέρα σε τούτη τη νύχτα
στην ώρα τούτη όλη μας η ζωή.

Μίλα μου τώρα, το αύριο είναι μακριά
ίσως αύριο είμαστε και εμείς άλλοι.
Πρώτα το λευκό
κι ύστερα τα χρώματα τα εφτά της ίριδας
κι ύστερα το μαύρο
τώρα το φως της άλλης μέρας.
Όχι το λευκό!
Φως· το οράς και γελάει
του μιλάς και θυμώνει
το αγγίζεις και αποτραβιέται στη γωνία
σε αγγίζει και φλέγεται το σώμα σου
φως και νερό
στη στεγνή πέτρα
γίνε σπορέας
η γη ανοίγει στα δυο να σε δεχτεί.

Γυναίκα, έρχεσαι κάθε μεσημέρι
από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
απ' την αρχή της μέρας
ακροπατώντας ροδοδάκτυλη
όλη αίνιγμα και υπόσχεση
απ' το τέλος του ήλιου με μια αγκαλιά χρυσάνθεμα
χυμένα στα μάτια σου
κατεβαίνοντας τα λευκά όρη με το άγριο πρόσωπο
του χειμώνα
υγραμένη απ' τη νοτιά της θάλασσας
παραδομένη στο μεθυστικό τραγούδι του πελάγου.
Μείνε θάλασσα.
Γίνε γη.
Τώρα γεννιέται απ' την αρχή ο κόσμος
είναι δικό μας και τούτο το μεσημέρι
το αύριο είναι μακριά.
Ίσως δεν είμαστε εμείς στο αύριο.

ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑΜΑΤΑ

 του Άγγελου Λάππα

Δυο άνθρωποι κοιτάζονται κατάματα

στη μέση του δρόμου.

«Κάτι μου θυμίζεις», αναρωτιέται ο ένας για τον άλλο.

Κοιτάζονται βαθιά μέσα στο χρόνο τους

κοιτάζουν βαθιά μέσα στο πετρωμένο ποτάμι

μέσα στις κίτρινες πληγές τους

συναντιούνται εκεί

αναλλοίωτοι.

Αγκαλιάζονται.

Μου λες να είμαι σκληρός.

Σκληρή είναι η πέτρα.

Σκληρό το μαγκωμένο στα δόντια του χρόνου

μειδίαμα των αγαλμάτων.

Σκληρό το πρόσωπο του καιρού μας.

Το αίμα κυλάει.

Το χώμα τρίβεται.

Η φωτιά λιώνει.

Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να είναι σκληρός;

Άγγελος Λάππας (μικρή αναφορά)

Ο Άγγελος Λάππας γεννήθηκε στη κοινότητα Χανδρινού της Μεσσηνίας  το 1947. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία και υπηρέτησε ως καθηγητής σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Ποιήματά του και πεζά έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά και ιστοσελίδες στο διαδίκτυο.

Έργα του:

·         Τρεις λόγοι και τέσσερα γράμματα για ένα ταξίδι (ποιητική τετραλογία),

·         Το ποτάμι ανάμεσά μας, μέσα μας (καθημερινές ιστορίες σε ποιητικό λόγο),

·         Όταν ο Άβελ θα σκότωνε τον Κάιν (μυθιστόρημα, Εκδ. Ιωλκός),

·         Εντός των τειχών (ποιητική συλλογή, Εκδ. Ιωλκός),

·         Απόδραση στην άλλη μέρα (συλλογή διηγημάτων, Εκδόσεις Ιωλκός). 

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ

του Άγγελου Λάππα

Ο πατέρας μου δε φοβόταν να πεθάνει.

Ήταν ο μόνος άνθρωπος που ήξερε ότι θα πεθάνει.

Συνήθως οι άνθρωποι μέσα στα αγγελτήρια του θανάτου των άλλων

βεβαιώνονται για την αθανασία τους

κι ας θρηνολογούν με κατήφεια

για το εφήμερο της ζωής

για το αναπότρεπτο του θανάτου.

Είναι σα να έχουν την αίσθηση πως θα του ξεφύγουν.

Ο πατέρας μου περίμενε το θάνατό του τραγουδώντας

έπινε κάθε βράδυ μια κούπα κρασί

κάπνιζε το τελευταίο τσιγάρο

και ευχόταν «καλό ξημέρωμα»

εκείνος μόνο ήξερε πως το ευχόταν για τους άλλους.

Λυπόταν τους ανθρώπους

δεν ήθελε να πεθάνει κανείς έξω από αυτόν.

Μου το ψιθύρισε εκείνο το τελευταίο του ξημέρωμα:

«Να εύχεσαι για τους άλλους, γι' αυτό να ζεις».

Έκλεισαν τα μάτια κι έμεινε ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο

κάμπος πνιγμένος στα ασπρολούλουδα

και μια σιωπή γιομάτη φως

όπως τότε

ιδρωμένο κατακαλόκαιρο

σαν μου άνοιγε μονοπάτι να φτάσουμε

εκεί που ακούγονταν τα τραγούδια των ανθρώπων.

Ο ΔΡΑΣΤΗΣ

του Άγγελου Λάππα

Ο δράστης τρέπεται σε φυγή.

Οι σειρήνες του περιπολικού ηχούν.

Τα φώτα της νύχτας τρεμοσβήνουν.

Οι θαμώνες ουρλιάζουν.

Οι αυτόπτες καταθέτουν έντρομοι.

Οι πυροβολισμοί επαναλαμβάνονται

μάλλον επαναπροβάλλονται σε διαρκές replay

και η φυγή καρέ καρέ από την κάμερα ασφαλείας

και αυτή σε replay

σε αργό ρυθμό

σε κανονικό ρυθμό

και πάλι σε αργό ρυθμό.

Μανιακός ο κατά συρροήν δολοφόνος.

Διέφυγε τη σύλληψη

και εισέβαλε μυστηριωδώς στο σαλόνι μας·

και ανεπαισθήτως, θα έλεγε ο ποιητής

Ο άνθρωπος από τα μέρη της βροχής

του Άγγελου Λάππα

Ήρθε απ’ το μέρος της βροχής

ήρθε στεγνός

είχε σταθεί παράμερα

πάντα άφηνε τη μπόρα να περάσει

πάντα στεκόταν έξω απ’ τη βροχή·

τώρα στεκόταν ανάμεσά μας και δεν είχε τι να πει.

Τα δυο παιδιά είχαν έρθει κι αυτά απ’ το μέρος της βροχής

κι είχαν όλο να λένε,

να λένε

για το άστραμμα και τη βροντή

για την άγρια μουσική της καταιγίδας,

για του νερού τους ποταμούς στο κορμί τους

-είχαν μπει στη βροχή και χόρεψαν-

κι αυτός τα κοίταζε που ήταν γεμάτα βροχή

κι είχε το πρόσωπο

λυπημένο πολύ.

Παιχνίδια

Η θλίψη είχε δυο πρόσωπα
τα δάνειζε κατά περίσταση
ζήλεψε η χαρά κι έκανε κι αυτή το ίδιο·
Περνάμε ωραία!
Τα μεσημέρια σπάζουμε κομμάτια τον ήλιο
τον ρίχνουμε στο ποτάμι
κάνουμε μακροβούτια
και τον βγάζουμε ολοστρόγγυλο όπως τον γέννησε η μάννα του.
Τη νύχτα κόβουμε κορδέλες τις υποψίες μας
δένουμε τα μάτια μας και παίζουμε την τυφλόμυγα,
δε βλέπεις τους ανθρώπους μες στο σκοτάδι
μες στο βυθό
ψάρια γλιστράνε από τα χέρια μας

Η κυρία με το φουλάρι

Δευτέρα πράσινο
Τρίτη κόκκινο
Τετάρτη γαλάζιο
Πέμπτη κίτρινο
Παρασκευή μαύρο
Σαββάτο απαλό ροζ
και την Κυριακή λευκό˙
αθώο˙
Να μυρίζει Σανέλ Νο πέντε
Να χαϊδεύει η αύρα του το λαιμό των απαγχονισμένων παιδιών.

Ένας ευτυχισμένος γάμος

«Είμαι ευτυχισμένη» είπε εκείνη κοιτάζοντας τις φωτογραφίες
(κι ένα φιλί χαμόγελο όλο στο πρόσωπό της),
«και εγώ» της απάντησε χαϊδεύοντάς της τα μαλλιά
(κι ένα τραγούδι όλο όνειρο και εκείνος ταξιδιώτης)·
έκλεισαν το άλμπουμ του γάμου
και ύστερα βάλθηκαν να μετράνε τις ευχές
κι ύστερα κάνανε έρωτα.
Τους ξύπνησε ένα πρωινό με μούτρα ξινισμένα
το ακολούθησαν-δεν είχαν άλλη επιλογή-
«ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» γωνιακό κατάστημα-διπλές βιτρίνες-
στην κεντρική οδό·
«κατάστημα υποδημάτων», είπε αυτός
«παιδικά ρούχα», απάντησε η γυναίκα
-κορώνα γράμματα-
Όχι, καλύτερα παιδικά ρούχα…
Ένα και ένα, δύο χρόνια και έξι μήνες.
Και πάλι «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ»…
Έδωσε το τελευταίο κέρμα
πήρε ένα πράσινο τριαντάφυλλο από το ανθοπωλείο δίπλα
και το έδωσε στη νύχτα που τον περίμενε στη γωνία
έπιασε με το χέρι τʼ αχαμνά του
να βεβαιωθεί για τον ανδρισμό του
και χάθηκε μέσα της.
Η γυναίκα πήγε κατά την άλλη μεριά που ξημέρωνε
κάθισε στο παγκάκι της λαϊκής
και έβγαλε στον πλειστηριασμό
τα στέφανα του γάμου τους.