Κι Όμως Γυρίζει

Αριστοτέλης Φράγκος 

Ωιμέ! Στερέψανε πατρίδα στο στόμα τα γλυκόλογα

Το ίδιο η αγάπη, ο σεβασμός, η πίστη, η περηφάνια

Που φούντωνε στα στήθια μου του Ήφαιστου η άσβεστη φωτιά

Και στο αμόνι του σφυρηλατούσε τις αντοχές, το θάρρος μου

Τη δοξασμένη σημαία σου να υπερασπιστώ

Αυτή που γνέψανε θάλασσες και ουρανός με νήμα μεταξωτό

σε ρόκα πικροδάφνης

Που ύστερα υφάνθηκε σε αργαλειό με λεβεντιά, πείσμα ηρώων

Και τα στημόνια τα αργυρά του εραστή σου ήλιου

Όλα αυτά τα συναισθήματα μεταμορφώθηκαν νεκροπούλια

Και κράζουν. Μοιρολογούν το αβέβαιο του σήμερα

Μα και το ύπουλο άγνωστο του αύριο

Όσο για τους άλλους, που θα ‘ρθουν στο κατόπι μας μετέπειτα

Σίγουρα δε θα ‘ναι Οδυσσέηδες να διώξουν τους επίδοξους μνηστήρες

Μα θα ‘ναι αυτοί που θα σε διαβάζουν στα ρεκόρ του Γκίνες

Καθώς θα αναλογίζονται πικραμένοι, απογοητευμένοι

Το παραμύθι σου με τρεις χιλιάδες χρόνια ξεπέρασε της Χαλιμάς

Περιέργως όμως, τις προάλλες που βρεθήκαμε Ηρώδειο

Έδειχνες έξω καρδιά. Σίγουρη. Αισιόδοξη. Δεν είχες τέτοια χάλια

Πιότερο θύμιζες Σταχτοπούτα με τις λαμέ δαντέλες του “VERSACE”

Tι συμβαίνει; Τι άλλαξε από τότε και βλαστημάς τη μοίρα σου

Διότι, δεν μπορείς κυρία μου, να μου τριβελίζεις το κεφάλι από παιδί

Ήσουν τάχατες η πρώτη, που επιλέχτηκε βυζάχτρα μάνα των λαών

Του κόσμου εικονοστάσι. Και να τρέχεις τώρα τρελή στους δρόμους

Τί κι αν βροντοφώναζε και διαλαλούσε παθιασμένα απ’ άκρη σ’ άκρη

Εκείνος ναίσκε, ο εφτανήσιος. «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»

Εσύ στα παλιά σου παπούτσια. Μπενάκης και βγαινάκης

Μήπως εντέλει το σπέρμα σου μπαστάρδεψε τα τετρακόσια χρόνια;

Και το DNA των Σωκράτηδων, των Περικλήδων, των Αλέξανδρων

Συνάμα των ηρώων του 1821 να μεταλλάχτηκε σε νέα γενιά γενίτσαρων;

Δε βλέπεις αυτούς που ανάθρεψες στα σπλάχνα σου γίνηκαν όλοι φίδια;

Ύαινες που σου ξέσκισαν τις σάρκες και φώλιασαν στο κουφάρι σου;

Γιατί πως εξηγείται όταν κάποιοι ραδιούργοι του τόπου άρχοντες. Αυτοί

Οι ασύστολοι ψεύτες. Οι αδίστακτοι κλέφτες, Οι αμετανόητοι Ιούδες

Αυτοί που για το προσωπικό συμφέρον πουλάνε ακόμα και τη μάνα τους

Να βεβηλώνουν αδίστακτα το μεγαλείο της δόξας σου;

Να ασελγούν ασυνείδητα στη μνήμη των προπατόρων μας;

Να σφετερίζονται γκανγκστερικά την τιμή και τους νόμους του κράτους;

Να εκμεταλλεύονται θρασύδειλα την καλοπροαίρετη του λαού βούληση

Εν κατακλείδι να σε πατρονάρουν ως πόρνη των εθνών

Κι αντί της σταύρωσής τους να αυτοεπαίρονται ως εθνικοί ευεργέτες;

Δε θα σε παρεξηγήσω αν ρωτήσεις. Εμείς, γιατί δεν αντιδρούμε;

Συχώρα με καλή μου μα θα απαντήσω με έμμεση ερώτηση

Εσύ που μύριες τόσες εμπειρίες απόχτησες στα τόσα χρόνια. Μπορείς,

να μου υποδείξεις πώς θα στειρώσουμε την αδιάντροπη ντροπή τους

όταν η αγανάκτησή μας είναι καρτερική όπως αυτή των δέντρων;

Η τόλμη μας αιχμαλωτισμένη όπως των χρυσόψαρων στις γυάλες;

Η θέλησή μας όπως της νύχτας που δεν μπορεί να γίνει ημέρα;

Άκουσέ με στερνή φορά και μην καμώνεσαι την κωφάλαλη

Αλλά σε προειδοποιώ, μη διανοηθείς να με ειρωνευτείς. Θα θυμώσω

Εδώ εκτελέσαμε μαρτυρικά σαν εγκληματία έναν πανάρετο υιό Χριστό

Και η μακροθυμία του Θεού επέτρεψε στη γη ακόμα να γυρίζει

Εμείς όμως, που δεν είμαστε θεοί και δικαίως το μίσος μας Λερναία

Πώς θα τη σταματήσουμε, να γκρεμιστούν αυτοί που μας έβλαψαν;

πηγή: http://diasporic.org/2012/05/diaspor5/ki-omos-girizei/

Αριστοτέλης Φράγκος (βιογραφικό)

Ο Αριστοτέλης Φράγκος γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1946. Σπούδασε στη Γερμανία σε εξειδικευμένα σχολεία ως διοικητικός τραπεζικός υπάλληλος, όπου και εργάσθηκε για περίπου έντεκα χρόνια, στο Γερμανικό Τραπεζικό Όμιλο “KREISSPARKASSE”. Από το 1977 κατοικεί μόνιμα στην Καλαμάτα. Είναι έγγαμος με τη Βασιλική το γένος Αντωνέα και έχουν ένα παιδί κορίτσι, την Ηλιάνα. Με το «γράψιμο» και ιδιαίτερα με το κρυφό μου πάθος την ποίηση, ασχολήθηκε αποφασιστικά, το 1982.

Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει (8) ποιητικές:

1. «ΝΕΚΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» 1982, 
2. «ΑΝΘΟΥΠΟΛΗ» 1983,
3.  «ΧΗΜΕΙΑ ΥΠΝΟΥ» 1992,
4. «ΤΟΥ ΜΑΗ ΜΕΛΩΔΙΑ» 1996, 
5. «ΧΡΩΜΑΤΩΝ ΨΙΘΥΡΟΙ» 1999, 
6. «ΠΟΛΥΜΝΙΑ» 2004,
7. «ΚΥΚΛΟΣ ΑΚΑΘΟΡΙΣΤΟΥ ΔΙΑΜΕΤΡΟΥ» 2010,
8.  «ΑΛΑΛΕΣ ΛΕΞΕΙΣ – ΒΟΥΒΕΣ ΝΟΤΕΣ» 2012.

Και (2) μυθιστορήματα:

1. «ΧΑΡΤΙΝΟΙ ΘΕΟΙ» 2004 και 
2. «ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΒΡΟΧΗΣ» 2008

Κατά καιρούς, έχει λάβει μέρος σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, στην Ελλάδα και

στο εξωτερικό και έχει αποσπάσει αρκετά βραβεία και διακρίσεις.

Σημαντικές είναι ωστόσο, οι 2 βραβεύσεις του στο εξωτερικό:

Πρώτον, το 2005, μέσω της Δ.Ε.Ε.Λ. (Διεθνής Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών),

έλαβα μέρος στην αποκαλούμενη «Λογοτεχνική Ολυμπιάδα 2005», που διενεργήθηκε

στην Κίνα από την «THE INTERNATIONAL POETRY TRANSLATION AND

RESEARCH CENTRE» και τιμήθηκα με τον τίτλο του «Dr. Of Literatur» καθώς

και με βραβείο ως του καλλίτερου ποιητή για το 2005.

Δεύτερον, από 1-3.6.2007 συμμετείχα σε λογοτεχνικό συμπόσιο και διαγωνισμό

ποίησης, που διενεργήθηκε στο Γαλάτσι της Ρουμανίας και βραβεύτηκε με Α΄

Βραβείο και μετάλλιο.

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Κινέζικα,

Κορεάτικα, Αλβανικά και Ρουμάνικα και έχουν δημοσιευτεί:

  Στον «ΕΘΝΙΚΟ ΚΗΡΥΚΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ» (από τον ποιητή

Νίκο Σπάνια) στις 11-12 Φεβρουαρίου 1984 .

 Στα Ελληνικά και στα Γερμανικά, στην Ιστοσελίδα: www.provoles.de

 Στο κινεζικό λογοτεχνικό περιοδικό “THE WORLD POETS

QUARTERLY” 2005.

 Στα λογοτεχνικά περιοδικά της Ρουμανίας: PLUMB (Bacau),

ANTARES (Galati) 2006.

 Στις ρουμάνικες ανθολογίες: POEZIA (Iasi), POESIS (Satu Mare)

2006.

 Στην ιταλική ανθολογία “SULL’ ULTIMA RIGA DEL FOGLIO”

2010.

 Στη γερμανική ανθολογία „GEDICHT UND GESELLSCHAFT 2011“

που εκδίδει κάθε χρόνο η „FRANKFURTER BIBLIOTHEK“

(βιβλιοθήκη της Φρανκφούρτης - Γερμανία)

 Στο «Μεσσηνιακό Ημερολόγιο 2011»

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ:

Εξελέγην πρόεδρος της «Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων», για 2011-2013 « αντ/δρος του «Συλλόγου αντισφαίρισης Καλαμάτας».

 Είναι μέλος της:

Λαϊκής βιβλιοθήκης Καλαμάτας.

Δ.Ε.Ε.Λ. ( Διεθνής Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών).

Ε.Ε.Λ. (Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών).

ΤΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΝΕΣΚΟ –ΤΕΧΝΩΝ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

ΕΛΛΑΔΟΣ

ΠΗΓΗ: http://www.eel.org.gr/cvs/fragkos.pdf

Της ορφανεμένης βασιλεύουσας πόλης των πόλεων

Αριστοτέλης Φράγκος 

Αφότου διάβασα κι έμαθα για σένα απ' τα βιβλία

Κι είδα τη βουβή όψη σου να ανακτά πνοή ζωής

Να αποκτά λαλιά στο άψυχο χαρτί της φωτογραφίας

Και να αφηγείσαι τα αλλοτινά σου ένδοξα μεγαλεία

Ένα αγκάθι απ' τις τριανταφυλλιές των κήπων σου

Καρφώθηκε πολύ βαθιά και μάτωσε την καρδιά μου

Κόρη του Κεράτιου Κόλπου, γαλανομάτα αυτοκράτειρα

Σπλάχνο απ' τα σπλάχνα, της μάνας σου Ελλάδας

Έκτοτε αυτουιοθετήθηκα ως ο ερωτικός βαρκάρης σου

Καθότι θέλω, όσο το μυαλό μου τολμά να ελπίζει

Όσο η αύρα σου θα καίει φωτιά, λάβα, στα στήθη μου

Όσο το λάλημα του πετεινού θα φλερτάρει τα αυτιά μου

Κι όσο τα χείλη μου θα δροσίζονται στην κρήνη σου

Να σε φορώ φυλαχτό στον κόρφο και να σε σεργιανίζω

Βασανισμένη όπως είσαι από τους δυσοίωνους αιώνες

Στις θύμισες εκείνων που δεν έλαχε να σε γνωρίσουν

Ζύγωναν μέρες Λαμπρής όταν εντέλει σε αντάμωσα

Λουζόσουνα στα κύματα του Βόσπορου, του Μαρμαρά

Και καθώς φόρεσες τον ήλιο στο κεφάλι φωτοστέφανο

Εικόνισμα θείο έμοιαζες για προσευχή και προσκύνημα

Ενώ με το μαρτυρικό σου βλέμμα ψαχούλευες απέναντι

Λαχταρούσες, όπως τόσα χρόνια με αγωνία λαχταράς

Να βρεθείς στις χαρές του νιόπαντρου τότε χρόνου

Και στις γειτονιές που σε ανέθρεψαν με γάλα μητρικό

Ω! Πόλη! Των πόλεων του κόσμου βασιλεύουσα

Ω! Άμοιρη αδελφή που ξέμεινες ορφανή στην ξενιτιά

Όπως σε μασκάρεψαν με βέβηλα μισοφέγγαρα στολίδια

Με φερετζέδες από αραχνοΰφαντα κινέζικα μετάξια

Και μετέβαλαν τον Πανάγιο Οίκο του Θεού σε γιουσουρούμ

Λερναίες οι αμφιβολίες μου αγωνιούν για το θρύλο

Θα μπορεί μαθές ταχιά, να σε αναγνωρίσει ο εξαδάχτυλος

Ο μαρμαρωμένος που λένε βασιλιάς και να σε λευτερώσει;

Κύκλος ακαθορίστου διαμέτρου (απόσπασμα) του Αριστοτέλη Φράγκου

«Η νύχτα άνοιξε το βήμα της.

Στο κατόπι της μια παχύσαρκη μέρα

 την πετροβολούσε

με χαμόγελο «Τζιοκόντας».

 Αδιάφορο

 τι γράφανε οι εφημερίδες χτες

τι λέγανε οι ειδήσεις.

 Η πόλη τρελαμένη

ξεφυλλίζει, τους δρόμους

 βιβλίο αδιάβαστο.

 Η ζωή. Με

 ή χωρίς νταβατζή

 υποκλίνεται στο σήμερα.

 Αύριο

αν ξαναγεννηθούμε. Πάλι

 θα έχουμε να λέμε.»

….

 «Τώρα που ξεβρακώθηκαν οι λέξεις

 και φόβος, τρόμος, μίσος

 στις καρδιές των ανθρώπων καιροφυλακτεί

 η αγάπη επαναστάτησε…..»

…..

 «Πώς δεν το σκέφτηκα;

Θα σε αναζητήσω

 στο ίδιο σημείο

που έγινε φωτογραφία.

 Επωφελούμενος της σιωπής σου

καθώς αμίλητη ποζάρεις

θα σου πω πολλές φορές

 πόσο σε αγαπώ

 χωρίς να με διακόψεις».

…..

 «Ένα βουνό έχω μέσα μου.

Από καλοκαίρια που δεν γνώρισαν την άνοιξη.

Από χειμώνες που αποζητούσα λίγη ζεστασιά.

Από φθινόπωρα που κούτσαιναν τις μέρες.

Από ένα τριαντάφυλλο που δε μύρισα ποτέ μου»

Η ταυτότητα

Αριστοτέλης Φράγκος

 Λένε

ο παράδεισος είναι μακρύτερα

της σκέψης

Να πας εκεί

θέλει ν' αφήσεις το σώμα σου

στη γη. Ενέχυρο

Μα έτσι άϋλος καθώς θα είμαι

δίχως εκείνα τα περίεργα

που έχω στο πρόσωπο σημάδια

πώς θα με γνωρίσουν

οι συγγενείς οι φίλοι

Εγώ πώς θα ξέρω

αυτοί που γύρω μου

εξαερωμένοι περιφέρονται

είναι οι τάδε γνώριμοι;

Ωστόσο, με πάσα επιφύλαξη θα πρότεινα

και προκειμένου να αποφύγουμε τη σύγχυση

Στο μέλλον

να έχουμε μαζί μας. Απαραιτήτως

ταυτότητα

με έγχρωμη της εποχής φωτογραφία

τατουάζ

Αριστοτέλης Φράγκος

Στο περίπτερο της πλατείας

οι εφημερίδες τα νέα τους

με μανταλάκια

Το καφενείο

χρέωνε τον καφέ όχι την καρέκλα

Αδελφοποίησα

τις τζούρες του σκέτου

στο οικοσύστημα

των αισθητηρίων μου

ενόσω το τσιγάρο μου

καύτρα κεφάλι

έκαιγε σαδιστικά

τα σωθικά του

Εντελώς ασυναίσθητα

το βαπόρι απέναντι

ξύπνησε όρεξης ταξίδια

Η επιθυμία

της απόφασης ταχύτερη

έτρεχε το κατάστρωμα

«ΜΑRATUGA το λένε»

με έκοψε ο δίπλα

Δεν απόρησα που το λένε

Απόρησα πώς έσερνε ένα χέρι

ολόκληρο μεγαθήριο

Θαύμα θαυμάτων

 Αριστοτέλης Φράγκος

Πήρα βόλτα

τα μάρμαρα του ιερού βράχου

 Ο ουρανός

κουστούμι κυριακάτικο

κράταγε,

καιρού ίσο

Η πλάτη

των πνευμόνων μου

βαριά ανάσα

Η Ακρόπολη

μεσημεριανό ίσκιο

 Είπα να φωτογραφήσω

τον ενθουσιασμό μου

να θυμάμαι

Ωστόσο μετάνιωσα

 Να βλέπω τι; Εμένα;

Ένθετο ιεροσυλίας;

Ή το αέναο θαύμα θαυμάτων

γιουσουρούμ μπαξέ;

Θα κρυφτώ

δέντρο θα γίνω

ένα του δάσους

Αλί! Με τον τόπο μου

κάτι δεν πάει

Απαράλλαχτη περίπτωση

του Κρόνου