Πρωινό τραγούδι

Η αγάπη σε κούρντισε σαν βαρύ χρυσό ρολόι.
Η μαμή χτύπησε τις πατούσες σου και η γυμνή κραυγή σου
πήρε τη θέση της ανάμεσα στα στοιχεία.

Οι φωνές μας αντιλαλούν, μεγεθύνοντας τον ερχομό σου. Καινούριο άγαλμα.
Σ' ένα παγερό μουσείο, η γύμνια σου
σκιάζει την ασφάλειά μας. Στεκόμαστε τριγύρω ανέκφραστοι σαν τοίχοι.
Δεν είμαι περισσότερο μάνα σου
από το σύννεφο που διυλίζει έναν καθρέφτη για να αντανακλά τη δική του αργή εξαφάνιση στο χέρι του ανέμου.

Ολη νύχτα σαν πεταλουδίτσα η ανάσα σου
πεταρίζει ανάμεσα στα λεία ροζ τριαντάφυλλα. Ξυπνώ ν' αφουγκραστώ:
μια μακρινή θάλασσα σαλεύει μες στ' αυτί μου.

Μια κραυγή και σκουντουφλώ απ' το κρεβάτι, βαριά σαν αγελάδα και λουλουδιασμένη
μες στο βικτωριανό μου νυχτικό.
Το στόμα σου ανοίγει καθαρό σαν του γατιού. Το τετράγωνο του παράθυρου

Ξασπρίζει και καταπίνει τα θολά του αστέρια. Και τώρα δοκιμάζεις
μια φουχτίτσα νότες˙
τα ξεκάθαρα φωνήεντα υψώνονται σαν μπαλόνια.

Ποίημα από την έκδοση Σύλβια Πλαθ. Ποιήματα,
εισ.-μτφρ.: Κλαίτη Σωτηριάδου

Πρωινό τραγούδι

Η αγάπη σ' έβαλε μπρος σαν να 'σουν ένα χοντρό χρυσό ρολόι.
Η μαμή ράπισε τις πατούσες σου και το γυμνό σου κλάμα
πήρε τη θέση του ανάμεσα στα στοιχεία της φύσης.

Οι φωνές μας αντιλαλούν, εξυμνώντας την άφιξή σου. Καινούργιο άγαλμα
σε ανεμοδαρμένο μουσείο, η γύμνια σου
σκιάζει τη σιγουριά μας. Στεκόμαστε ολόγυρα ανέκφραστοι σαν τοίχοι.

Δεν είμαι περισσότερο μάνα σου
από το σύννεφο που διυλίζει έναν καθρέφτη για να αντικατοπτρίσει
τη δική του αργή
εξάλειψη απ' το χέρι του ανέμου.

Ολη τη νύχτα η ανάσα σου σαν νυχτοπεταλούδα
φτερουγίζει ανάμεσα στα άψυχα ροζ τριαντάφυλλα. Ξυπνώ κι αφουγκράζομαι:
Μια μακρινή θάλασσα σαλεύει στο αφτί μου.

Μια φωνή και κατρακυλώ απ' το κρεβάτι, λουλουδάτη και βαριά σαν αγελάδα
μες στη βικτωριανή νυχτικιά μου.
Το στόμα σου ανοίγει καθαρό σαν γάτας. Το παράθυρο

ασπρίζει και καταπίνει τα αχνά του αστέρια. Και τώρα αρχίζεις να εξασκείς
τις λιγοστές σου νότες˙
τα διαυγή φωνήεντα ανυψώνονται σαν μπαλόνια.

Ποίημα από τον τόμο Αριελ, μτρφ.: Ελένη Ηλιοπούλου, Κατερίνα Ηλιοπούλου,
  Εκδόσεις Μελάνι 2012

Γράμμα το Νοέμβριο

Αγάπη μου, ο κόσμος

ξαφνικά αλλάζει, αλλάζει χρώμα. Το φως του δρόμου

ξεχύνεται σκίζοντας τους μακρόστενους

καρπούς του ψυχανθούς εννιά η ώρα το πρωί.

Είναι η Αρκτική.



Αυτός ο μικρός ο μαύρος

κύκλος, με την καστανόξανθη μεταξένια χλόη του – μαλλιά

μωρού.

Υπάρχει στον αέρα ένα πράσινο,

απαλό, απολαυστικό.

που με θάλπει τρυφερά.

Είμαι ξαναμμένη και ζεστή.

Νομίζω πως είμαι τεράστια,

είμαι τόσο βλακωδώς ευτυχισμένη,

οι γαλότσες μου

πλατσουρίζουν και πλατσουρίζουν βαθιά μέσα στο όμορφο κόκκινο.


Ω αγάπη μου, ω άσπιλε.

Κανείς εκτός από μένα

δεν περπατά σε τούτο τον υγρότοπο μέχρι το κόκαλο βρεγμένος.

Τα αναντικατάστατα

χρυσαφιά ματώνουν και βαθαίνουν, τα στόματα των Θερμοπυ-

λών.