Ειρήνη Γεροντάρα (Βιογραφικό Σημείωμα)

 

Η Ειρήνη Γεροντάρα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Μυτιλήνη. Είναι μητέρα τριών παιδιών και ζει σε μια κωμόπολη του Κορινθιακού κοντά στους Δελφούς. Εργάζεται ως καθηγήτρια αγγλικών κι έχει σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία και Ιστορία στο Αμερικάνικο Κολλέγιο Ελλάδας (DereeCollege).  Η σχέση της με την συγγραφή ξεκινά από τα σχολικά της χρόνια. Έχουν εκδοθεί δύο προσωπικές ποιητικές συλλογές και ένα ανθολόγιο ποίησης με  δική της επιμέλεια και σε συνεργασία με άλλους  δεκατέσσερις δημιουργούς. Το καλοκαίρι του 2019 εκδόθηκε η πρώτη της συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Τα προσωπεία των Θεών». Το 2021 εκδόθηκε η ποιητική συλλογή «Χρονικές Δευτερεύουσες» από τις εκδόσεις «Ραδάμανθυς». Γράφει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης  με το ψευδώνυμο «Ρένα Γέρου». Έργα της, έχουν συμπεριληφθεί σε διάφορα ανθολόγια ποίησης και πεζογραφίας. Έχει βραβευθεί σε πολλούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

ΕΙΡΗΝΗ ΓΕΡΟΝΤΑΡΑ - ΧΡΟΝΙΚΕΣ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ : Ποιητική Συλλογή που εκδόθηκε (Εκδ: ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ) το έτος 2019

 …Απόψε ήθελα να ονειρευτώ χάρτινα πλοία

   που αγκαλιά κρατούν μικρές Παναγιές
      και ταξιδεύουν σε όνειρα παιδικά.
Μα με πρόλαβες.
Ανήμπορο το χάδι σου 
   ξεχάστηκε στου χρόνου την αδύναμη ανάσα.
Κι απόρησα.
Ήθελα να άντεχε

   και να ήταν διαμαντένιο

      κι όχι από στάχτη.
Νικήθηκε η ψευδαίσθηση από την αλήθεια της ζωής.
Το ήξερες;
«Η ζωή πάντα κερδίζει», σου είχα θυμίσει όταν γονάτιζες.
Μα δεν με πίστεψες. 
Κοίτα τώρα πόση δύναμη. 
Τα φτερά μιας πεταλούδας πάντα αντέχουνε.

Με τη δεύτερη προσωπική της ποιητική συλλογή, η Ειρήνη Γεροντάρα απευθύνεται στη συλλογική μας μνήμη, στις υπαρξιακές μας ανησυχίες και στους φιλοσοφικούς μας προβληματισμούς. Η ποίησή της «κρατάει αγκαλιά τις θύμησες» και «κάθε μέρα το ίδιο σκοτάδι αναμόχλευε. Φορούσε το λευκό και βυσσινί πουκάμισο και το καλό το τζιν το πανταλόνι, κρεμούσε το τσιγάρο απ’ το στόμα κι έμπαινε στ’ αμάξι». «Διάβαζε πίσω από τις λέξεις…», «μίκραιναν οι μέρες καθώς μεγάλωναν οι σιωπές…». Η ποιητική συλλογή «Χρονικές Δευτερεύουσες» είναι «της ζωής η ποίηση».   

Η Ειρήνη Γεροντάρα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μυτιλήνη. Είναι μητέρα τριών παιδιών και ζει σε μια κωμόπολη του Κορινθιακού, κοντά στους Δελφούς. Εργάζεται ως καθηγήτρια αγγλικών κι έχει σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία και Ιστορία στο Αμερικάνικο Κολέγιο Ελλάδας (Deree College).  Η σχέση της με τη συγγραφή ξεκινά από τα σχολικά της χρόνια. Έχουν εκδοθεί δύο προσωπικές ποιητικές συλλογές και ένα ανθολόγιο ποίησης με δική της επιμέλεια και σε συνεργασία με άλλους 14 δημιουργούς. Το καλοκαίρι του 2019 εκδόθηκε η πρώτη της συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Τα προσωπεία των Θεών». Το 2021 κέρδισε έπαινο στον Λογοτεχνικό Διαγωνισμό «Νίκος Καζαντζάκης» από τις Εκδόσεις Ραδάμανθυς και τα έργα της συμπεριλήφθηκαν στις εκδόσεις με τα βραβευθέντα έργα. Γράφει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης  με το ψευδώνυμο «Ρένα Γέρου». Έργα της, έχουν συμπεριληφθεί σε διάφορα ανθολόγια ποίησης και πεζογραφίας. Έχει βραβευθεί και σε πολλούς ακόμα λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Σκέψεις για ποίηση / ~Ρένα Γέρου~

Οι λέξεις μου αιωρούνται ανάμεσα στην φαντασία και στο λευκό χαρτί.

Σε κοφτερές λεπίδες μετατρέπονται και στάζουν αίμα και ιδρώτα.

Πάθη και λάθη εικόνες γίνονται και τιμωρούν τις αναμνήσεις.

Αδιάφορα κοιτάω μπροστά σε ένα αύριο που δεν θα με εκπλήξει πια.

Ούτε ο θάνατος δεν με χωρά δεν με φοβίζει. Υπερεκτιμημένη η ανθρώπινη δυνατότητα και υπόσταση. Παράδεισος και κόλαση δεν παλεύουν για να σε αποκτήσουν. Δεν είσαι αρκετός.

Σαν τα λουλούδια θέλω να μαραθώ να σβήσω.

Ανάμνηση μιας μοσχοβολιάς και μιας ελπίδας.

Η θύμηση από ένα όνειρο που υπήρξε.

Ο κόσμος αυτός είναι γεμάτος σιωπές / Ρένα Γέρου

Ο κόσμος αυτός είναι γεμάτος σιωπές
Αλαλάζουν οι σιωπές του
Σωπαίνει ο πόνος..βουβός
Σωπαίνει το γέλιο των παιδιών στις αλάνες
Σωπαίνουν οι νέοι πάνω σ' έναν καφέ
Σωπαίνουν οι γέροι στη μοναξιά τους
Μα το χειρότερο όλων
Η μεγάλη Σιωπή της Αγάπης
Χάσαν οι άνθρωποι τον ήχο του έρωτα
Την ηχώ του φιλιού
Τη ζεστασιά του χαδιού
Χαθήκανε μεταξύ τους, μέσα στο πλήθος,
μέσα στον κόσμο
Σώπασε κι η Γη . Δε μιλά.
Σώπασε κι ο ουρανός κι ο αέρας
Χάθηκε αυτή η ανθρωπιά , το ήθος , η αξία!
Μείνανε μίζεροι οι σκεπτικοί
Κι όσοι σκορπούν την Ελπίδα
άρχισαν κι αυτοί να σωπαίνουν.
Μείνανε κάτι λίγοι αληθινοί,
Ποιητές τους λένε.

Οι βασανισμένοι / Ρένα Γέρου

Μ' αρέσουν οι άνθρωποι,
που κουβαλάνε στην πλάτη τους
μια μοίρα τσαλακωμένη, βαριά και ασήκωτη.
Παλεύουνε, μάταια, στην ζωή τους ολόκληρη,
να την σιδερώσουνε να ισιώσει.
Μα οι ρυτίδες της μένουνε
βαθιά υπενθύμιση του αδύνατου να ξεφύγουν.
Και παρ' όλα τα βάρη, τα βάσανα
συνεχίζουν ν' ανεβαίνουν της ζωής την πλαγιά
κι ας μπορούν σε μια άκρη να αράξουνε
να λουφάξουν, να ξεφορτωθούνε τον μπόγο
και να κάνουν ότι και οι υπόλοιποι.
Χωρίς να τους νοιάζει
χωρίς να αγχώνονται
και κυρίως χωρίς να κοπιάζουν.
Μα όχι
επιλέγουν, αντίθετα με το ρεύμα, ν' απλώνουν τα χέρια
να ματώνουν και να ξοδεύονται ανεπανόρθωτα.
Απλά και μόνο γιατί τόσο βαθιά αγαπήσανε κάποτε
κι ο απόηχος αυτής της αγάπης
ακόμα τους ζεσταίνει το αίμα
κάνει την εξαντλημένη καρδιά τους
να χτυπά ασταμάτητα
και τους δίνει ελπίδα και δύναμη
να συνεχίσουν. Ν' αντέχουν.

ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ / ~Ρένα Γέρου

Γκρίζα τώρα βγαίνουν τα μαλλιά.
Τα μάτια θόλωσαν καθώς κοιτάς από κοντά
και μακριά τις βάζεις τις εικόνες να τις δεις.
Στ' ανθρώπινο το πέλαγο ταξιδεύεις χρόνια.
Διαβάζεις την αλήθεια πια χωρίς γυαλιά.
Ακόμα και μέσα από λογιών καθρέφτες.
Πράξεις και λέξεις είν' ευανάγνωστα
κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί όπως παλιά.

Τόσα τα κάτοπτρα!
Τα δείχνουν όλα καθαρά
Κι όλοι γινήκανε παιδιά
που παίζουν με καθρέφτες .
Κι εσύ θες να κρυφτείς.
Στο λέω,δεν είναι μπορετό.
Τα παιδιά...
τα ξέρουν όλα.

Οι κριτές / ~Ρένα Γέρου~

Είχαν σαν χόμπι να συντάσσουν οδηγίες.
Να κρίνουν χωρίς να θέλουν να κριθούν.
Κι όταν με την αλήθεια έρχονταν αντιμέτωποι
σε κατηγορούσαν για τρελό, και τάχα δεν ήξερες τι έλεγες.
Ήξεραν τέλεια να κρίνουν χωρίς ποτέ να κρίνονται.
Ευτυχισμένοι μόνο όταν εκμηδένιζαν τα όνειρα των άλλων.
Κι ανάμεσα στους ανθρώπους περιφέρονταν
και σεβάσμιοι λογαριάζονταν.
Κολλούσαν στο κόμμα και στο διπλό το σύμφωνο
και δεν διόρθωναν με ω το ρήμα.
Κι έτσι συνέχιζαν να δείχνονται ανώτεροι
και να θέλουν να αποκτήσουν σεβασμό.
Αυτόν τον ίδιο που στους άλλους δεν έδειξαν ποτέ τους.
Κι απορούσαν μετά με την ατυχία στη ζωή
να ζουν με τόση μα τόση μοναξιά.

Άλικοι Στίχοι: Ποιητική Συλλογή της Ρένας Γέρου

[…] Μια νεράιδα

που λούζεται και μαζεύει ανέμους…

Πόσο, αλήθεια, μου έλειψες!

Μπορείτε να δείτε απόσπασμα της Ποιητικής Συλλογής πατώντας επί του συνδέσμου

https://www.youtube.com/watch?v=XYGZ7VW3S-Q

Στάλα Στάλα ... τον έρωτα : Ποιητική Συλλογή της Ρένας Γέρου

Έφηβος Έρωτας

Άσ’ το αγόρι μου, άσ’ το.
Άμα ο έρωτας δεν είν’ έφηβος δεν τον θέλω. 
Τι να τον κάνεις τον ενήλικα έρωτα; Είναι αντιφατικός.
Όχι! Ο έρωτας, μάτια μου, πρέπει να είναι παιδί. 
Να γελά, να χαριτολογεί να παίζει να διασκεδάζει.
Να κάνει πλάκα, να είν’ ανάλαφρος.
Να διώχνει τις έγνοιες και τα βάσανα, τη σοβαροφάνεια.
Τέτοιον έρωτα θέλω, του έφηβου.
Που είν’ ορμητικός και ασυγκράτητος.
Που στο πέρασμα του σαρώνει τα πάντα. 
Που έχει τη θύελλα για συντροφιά
Και η λιακάδα κι η βροχή είναι γι’ αυτόν το ίδιο. 
Πάθος για τη ζωή.
Αυτός ο έρωτας μ’ αρέσει.

Όχι ο γέρικος, ο μουχλιασμένος και βρόμικος.
Που ψάχνει αφορμή για παρεξήγηση
Που διαστρεβλώνει ότι πω.
Που ζητά αποδείξεις σε βρόμικα σοκάκια ψευτοηδονής.
Ο έρωτας ορμά, πέφτει στις φλόγες
Στα παγωμένα νερά
Παραδέρνει στη θάλασσα... δεν λογαριάζει.
Δεν έχει λογική, ούτε «είπες και είπα»...

Ο έρωτας είναι κάθαρση.
Δεν συγκρατιέται, δεν χαλιναγωγείται.
Δεν έχει τροχοπέδες, δεν προσποιείται.
Δεν μπορεί να φορέσει τη μάσκα του καθωσπρεπισμού.

Δεν υπάρχει ενήλικας έρωτας,
Τρέχει να ρουφήξει το νέκταρ απ’ το λουλούδι
Και διαρκώς γελά!
Δε σε πληγώνει!
Ένα παιδί δεν μπορεί να πληγώσει. 
Ούτε σε προσβάλλει με λόγια βαριά.

Αυτόν τον έρωτα δεν τον θέλω. Γιατί δεν Είναι.

Ρένα Γέρου (μικρή αναφορά)

Η Ρένα Γέρου κατάγεται από την Μυτιλήνη και ζει σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της Βοιωτίας. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία. Ασχολείται με την συγγραφή, την ποίηση. Κείμενά, άρθρα και ποιήματα φιλοξενούνται σε διάφορα ιστολόγια του διαδικτύου.

Ποιητικές Συλλογές: 

• Στάλα Στάλα τον έρωτα 
• Άλικοι Στίχοι 

και οι δύο από τις εκδόσεις : 'Αλλωστε

Συμμετείχε στην έκδοση του Ανθολογίου Ποίησης: Ποιητικά Ίχνη (Εκδόσεις: Άλλωστε) με άλλους 14 δημιουργούς, του οποίου είχε και την επιμέλεια. 

περισσότερα: http://renagerou.blogspot.com.cy/

Ίσως / Ρένα Γέρου

Ίσως στο τέλος να φταις
που ονειρεύτηκες
που είχες ελπίδες
που πάλεψες
που φώναξες
που αλλού κέρδισες κι αλλού έχασες.
Που έζησες εντελώς 
μέχρι όσο, την ευτυχία , την δυστυχία, τον πόνο, τον έρωτα
τη χαρά, τη λύπη.
Ίσως να φταις ακόμα και για το πιο απλό.
Γιατί, φίλε μου, κάποιος πρέπει
πάντα να φταίει.
Και μοιράζουν φταιξίματα οι δυνατότεροι.
Γιατί όχι; 
Όλα θέμα ευθυνών κι όχι αποτελεσμάτων.
Ίσως να φταις για τις ελπίδες και τα όνειρα.
Ίσως να βάλουν φραγή εισερχομένων ονείρων μια μέρα.
Ίσως αυτή η μέρα να είναι κοντά.
Ίσως...

Φιλιά από άμμο / Ρένα Γέρου

Τα φιλιά σου από άμμο
δεν χώρεσαν
αγκαλιά να κρατήσουν τον έρωτα.
Αέρας με δύναμη έσπρωξε
σα νιφάδες χιονιού,
τυχαία κι ανάλαφρα
κάθε ψήγμα αγάπης που σου 'δωσαν.
Όλα χαθήκαν στου χρόνου
το πέρασμα που χνάρια νωπά και κόκκινα άφησε
στης καρδιάς μου τον δρόμο
που εσύ, πρώτος, πάτησες.
Τα φιλιά σου από άμμο
δεν άντεξαν
την καυτή την ανάσα μου.
Σκόρπισαν, χάθηκαν
στων λεπτών τους χτύπους
αλάργεψαν.
Σε κοιτώ.
Απορώ που συνέχισα
κι ας ξοδεύτηκαν μάταια.
Είν' η άνοιξη μέσα μου
τραγουδά , επιβιώνει, γεννάει
και την άμμο, εύφορο έδαφος έκανε.
Συνεχίζω πιο πάνω από σένα
πετάω.

Αριθμός Πληθυντικός / Ρένα Γέρου

Αριθμός Πληθυντικός

Μ' αρέσει αυτός ο αριθμός...

Έχει όρια, θέτει πλαίσια, προσδιορίζει, περιορίζει, καθορίζει, διευκρινίζει ως που μπορείς να απλωθείς, να αγγίξεις, να εξερευνήσεις , να μάθεις.

Είναι ξεκάθαρος, αλαργινά οικείος, στιβαρά ρομαντικός. έρχεται από μια άλλη εποχή και εισβάλει στο Τώρα διακριτικά. Τον βρίσκω ερωτεύσιμο... άκρως! τον λατρεύω ..

Να χάνεσαι στο Εμείς και στο Εσείς..

Ν' αναπολείς τις αρχικές άκομψες προσπάθειες προσέγγισης..

Να νιώθεις την ένταση του "σας" ..

"Σας ευχαριστώ που με δεχτήκατε"

Να ζαλίζεσαι από την απόμακρη επιθυμία.

.....Ανεκτίμητος ο πληθυντικός αριθμός!

Μπροστά του ο Ενικός ακούγεται χυδαίος, υποτιμητικός, ασαφής, αδιάκριτος, εν τέλη ..απορριπτέος .

Δεν έχει ομορφιά, παρά μια βάρβαρη ασάφεια.

Δεν ξέρεις τι να σκεφτείς.

"Σε θέλω" , "Σε ερωτεύομαι", "Σε αγαπώ"

Μπορεί κάλλιστα να ψεύδονται....

"Σας θαυμάζω" ακούγεται πάντως πιο ειλικρινές...κι ας μην είναι!

Προτιμώ τον πληθυντικό.. με προστατεύει από ανούσια λάθη. με καλύπτει με ζεστές αντωνυμίες. Με γεμίζει προσδοκίες γνήσιας οικειότητας. Σκοτώνει τις φενάκες.

Έφηβος Έρωτας / Ρένα Γέρου

Άσ’ το αγόρι μου, άσ’ το.

Άμα ο έρωτας δεν είν’ έφηβος δεν τον θέλω.

Τι να τον κάνεις τον ενήλικα έρωτα; Είναι αντιφατικός.

Όχι! Ο έρωτας, μάτια μου, πρέπει να είναι παιδί.

Να γελά, να χαριτολογεί να παίζει να διασκεδάζει.

Να κάνει πλάκα, να είν’ ανάλαφρος.

Να διώχνει τις έγνοιες και τα βάσανα, τη σοβαροφάνεια.

Τέτοιον έρωτα θέλω, του έφηβου.

Που είν’ ορμητικός και ασυγκράτητος.

Που στο πέρασμα του σαρώνει τα πάντα.

Που έχει τη θύελλα για συντροφιά

Και η λιακάδα κι η βροχή είναι γι’ αυτόν το ίδιο.

Πάθος για τη ζωή.

Αυτός ο έρωτας μ’ αρέσει.

Όχι ο γέρικος, ο μουχλιασμένος και βρόμικος.

Που ψάχνει αφορμή για παρεξήγηση

Που διαστρεβλώνει ότι πω.

Που ζητά αποδείξεις σε βρόμικα σοκάκια ψευτοηδονής.

Ο έρωτας ορμά, πέφτει στις φλόγες

Στα παγωμένα νερά

Παραδέρνει στη θάλασσα... δεν λογαριάζει.

Δεν έχει λογική, ούτε «είπες και είπα»...

Ο έρωτας είναι κάθαρση.

Δεν συγκρατιέται, δεν χαλιναγωγείται.

Δεν έχει τροχοπέδες, δεν προσποιείται.

Δεν μπορεί να φορέσει τη μάσκα του καθωσπρεπισμού.

Δεν υπάρχει ενήλικας έρωτας,

Τρέχει να ρουφήξει το νέκταρ απ’ το λουλούδι

Και διαρκώς γελά!

Δε σε πληγώνει!

Ένα παιδί δεν μπορεί να πληγώσει.

Ούτε σε προσβάλλει με λόγια βαριά.

Αυτόν τον έρωτα δεν τον θέλω. Γιατί δεν Είναι.

[Κι όλα ήταν σαν θύελλα] / Γέρου Ρένα

Κι όλα ήταν σαν θύελλα.

Τ' αγγίγματα, τα φιλιά, οι ψίθυροι..

Κυρίως αυτοί

Σκορπούσαν τα πάντα στο πέρασμα τους

Οι ψίθυροι χάιδευαν τ' αυτιά

Δονούσαν τις αισθήσεις

Τόσο δυνατοί

Τόσο έντονοι

Οι ψίθυροι την ώρα της Αγάπης

Ένα εκατομμύριο φιλιά δεν αγγίζουν καν

Τη δύναμη ενός ψιθύρου

Έκσταση

Πάθος

Ηδονή

Ένταση

Στο άκουσμα ενός βογκητού που

Εκσπερματώνει ανάσες ψυχής

Τόσο δόσιμο

Τόσο δέσιμο

Πως να προσπεράσεις τους ψιθύρους;

Πως να τους ξεχάσεις;

Να τους αγνοήσεις ;

Σε σημαδεύουν

Υγροί

Μελωδικοί

Βάρβαροι

Παθιασμένοι

Αγάπη μου

Το όνομα σου την στιγμή της κορύφωσης

Κέντρο του κόσμου τα χείλη σου

Τρέμοντας έφευγε ο οργασμός

Από μέσα μου

Φοβισμένος

Θαρραλέος

Δυνατός

Μόνο με έναν ψίθυρο

Αγάπη μου.....