ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΣΕ ΔΥΟ ΚΟΡΜΙΑ / Ιωάννου Άνθιμος

Ανθίζουνε οι μυγδαλιές,
κάθε που σε φιλάω,
και τα πουλιά κελαιδούν,
σαν λέω σ΄αγαπάω,

κι όταν αγάπη μου γλυκειά,
σφιχτοαγκαλιαστούμε,
όλα τ΄αστέρια τ΄ουρανού,
π΄αστράφτουνε θα δούμε,

να στέλνουν τις ακτίδες τους,
εμάς για να φωτίσουν,
και με το φως τους το λαμπρό,
να μας καλησπερίσουν,

έλα να σμίξουν οι ψυχές,
μαζί με τα κορμιά μας,
να φτάσουμε στον ουρανό,
να βρούμε τα όνειρα μας,

τα δυό κορμιά σε μιά ψυχή,
παράδεισο να βρούμε,
και όσα ονειρευτήκαμε,
εκεί, μαζί να δούμε.

ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΕ ΧΩΜΑ ΔΥΟ ΠΟΥΛΙΑ

Άνθιμος Ιωάννου

Φτιάχνω με χώμα δυό πουλιά,

Κι΄ύστερα τα φυσάω,

Δίνω πνοή για να πετούν,

Και έτσι τα μεθάω,

Και φεύγουν για το άγνωστο,

Ελεύθερα να ζήσουν,

Κι΄εγω εκεί να καρτερώ,

Πως πίσω θα γυρίσουν,

Όμως αυτά ανεβαίνουνε,

Ψηλά πάνω στ΄αστέρια,

Θέλουν να δουν από εκεί,

Του πλάστη τους τα χέρια,

Μα δεν γυρίζουνε ξανά,

Να μπούνε μέσα σε κλουβιά,

Γι΄αυτό μακριά μου τρέχουν,

Γιατί δεν το αντέχουν,

Και συνεχίζω τότε εγώ,

Άλλα πουλιά να πλάθω,

Και να τους δίνω την πνοή...

Κι΄ύστερα να τα χάνω.....

Η ΛΕΞΗ ΑΓΑΠΗ

Κοιτάω απ το τζάμι την βροχή,

μελαγχολία....

συννεφα μαύρα σκέπασαν ,

τους ουρανούς,

παντού κακία....

ο άνεμος λυσσομανά,

λυγίζει δέντρα,

κι εγώ εκεί, παρατηρώ....

ζωή αφέντρα,

τρέμει το τζάμι και θολώνει....

κι εγω χαράζω,

μιά λέξη έτσι απλά,

στον νου μου βάζω....

αγάπη,

θέλω να την φωνάξω δυνατά,

φωνή δεν βγαίνει,

κάτι την γλώσσα μου σφιχτά,

την διπλοδένει.....

χαράζω πάλι στο γυαλί,

αυτή την λέξη,

αγάπη γράφω και κοιτώ,

πως θ αντιδράσουν,

όσοι διαβάσουν στο γυαλί,

λες να γελάσουν;;;;;

κάνω την τελευταία προσπάθεια,

φωνή θα βγάλω,

μα η φωνή μου πνίγεται

αχ τι να κάνω,

και τότε έτσι ξαφνικά,

λύνεται η γλώσσα,

ποιά λέξη ήθελα αλήθεια,

να φωνάξω;;;;;;;

ξέχασα κιόλας......

ΕΛΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕ ΜΕ

Τα χρώματα της ίριδας,

έχεις μες τη ψυχή σου,

μα και τη γλύκα του μελιού,

χαρίζεις στο φιλί σου,

τα μάτια σου ολόγιομα ,

φεγγάρια που φωτίζουν,

και τη ψυχή μου απαλά,

με αγάπη την αγγίζουν,

μοιάζεις με αγγελο στη γη,

πουλί του παραδείσου,

χαρίζεις πάντα ομορφιά,

μου δίνεις τη ψυχή σου,

έλα και πάρε με αγγαλιά,

να πάμε στο φεγγάρι,

εκεί που ζεις, στα σύννεφα,

κάνε μου αυτή τη χάρη,

να ζήσουμε εκεί μαζί,

εγώ κι εσύ καρδιά μου,

να είσαι πάντα δίπλα μου,

μέσα στην αγγαλιά μου.

Άνθιμος Ιωάννου (βιογραφικά στοιχεία)

Γεννήθηκε στην Λεμεσό το 1953. Φοίτησε στην Εμπορική Ακαδημία Λεμεσού και τον Ιούλιο του 1973 μετά την στρατιωτική θητεία, έφυγε για την Αθήνα για σπουδές. Έγινε αξιωματικός του εμπορικού ναυτικού και ταξίδεψε μέχρι το 1980. Ξεμπάρκαρε με τον βαθμό του υποπλοιάρχου. Παντρεύτηκε το 1977 και απέκτησε δύο γιους. Το 1981 ανοίγει ελληνικό εστιατόριο στην Γερμανία και εργάζεται μέχρι και το 1990, χρονιά κατά την οποία επιστρέφει στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στο Λουτράκι Κορινθίας.

Ξεκίνησε να γράφει το 1968 από την εποχή που φοιτούσε στο Σχολείο, με παρότρυνση μάλιστα των καθηγητών του, που διέκριναν στον νεαρό τότε Άνθιμο το χάρισμα της πέννας.

Από τότε γράφει ακατάπαυστα. Υπάρχει ένα τεράστιο ανέκδοτο υλικό, που αριθμεί πλέον των 2000 στίχων και ποιήματα καθώς και 12 μυθιστορήματα.

Κάποια στιγμή της ζωή του, βρέθηκε να πολεμά με σοβαρή ασθένεια, κατορθώνει και νικά. Με την βοήθεια των δικών του, αρχίζει και αναρτά σε συγκεκριμένες σελίδες του διαδικτύου αποσπάσματα του έργου του. Σύντομα κερδίζει τον σεβασμό και την εκτίμηση των φίλων της ποίησης και της στιχουργικής. 

ΕΤΣΙ ΕΙΝ Ο ΕΡΩΤΑΣ

Εκεί που κλαίει η καρδιά,
εκεί γελάει,
κει που μαυρίζει η ψυχή,
εκεί μεθάει,
όμως τα μάτια, πάντα λάμπουν,
σαν δυό αστέρια φωτεινά,
είναι με έρωτα γεμάτα,
πλημμυρισμένα με χαρά,
ετσι ειν ο έρωτας,
την μιά χιονίζει,
την άλλη ο ήλιος,
με φως φωτίζει,
έτσι ειν ο έρωτας,
καρδιές μεθάει,
έτσι ειν η αγάπη,
παντού μας πάει,
την μιά στα ουράνια,
ψηλά στ αστέρια,
την άλλη όμως,
βροχές, κι αγέρια.

ΜΙΣΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

 Πρωτεύουσα κομμένη, πατρίδα πατημένη,...
χώρα κομματιασμένη, στα δύο μοιρασμένη,

σε λένε Κύπρο, είσαι μια, πατρίδα ευλόγημένη,
σε κόψανε, σε δείχνουν δυο στο χάρτη μοιρασμένη,

μα στις καρδιές και στις ψυχές, Κύπρος θα είσαι μια,
μια πατρίδα ολόκληρη, Κύπρος πατρίδα αγία,

πολύπαθο, μικρό νησί, στο πέλαγο ριγμένο,
όλοι σ εγκαταλείψανε, απ όλους ξεχασμένο,

σε πάτησαν, και σ έκοψαν, οι βάρβαροι του Αττίλα,
σε κούρσεψε σε σκότωσε, η Αγκυρα η σκύλα,

όμως πατρίδα μου γλυκιά, όσο κι αν σε λαβώσαν,
μες τις καρδιές μας λάβαρα, της λευτεριάς υψώσαν,

Μόρφου, Κερύνεια, Μεσαριά, κομμάτια σου κλεμμένα,
με αλυσίδες της σκλαβιάς, απ την τουρκιά δεμένα,

θε νάρθει η ώρα η καλή, άραγε κάποια μέρα;
για να αναπνευσετε ξανά, τον καθαρό αέρα;;

θα έρθει η μέρα που θα ρθουν, στα άγια χώματα σου,
για να αγγαλιάσεις λεύτερα, τα ορφανά παισιά σου;;;

Σ΄ ένα δωμάτιο σκοτεινό

 Σένα δωμάτιο σκοτεινό,
όλη η ζωή μου,
γιατί το φως έχει χαθεί,...
απ την ψυχή μου,

μαύρο σκοτάδι έχω τώρα,
συντροφιά,
έσβησε ο ήλιος και τ αστέρια,
τώρα πια,

γιατί έχει φύγει μακρυά,
ότι αγαπούσα,
αφού αυτή απ την ζωή μου,
είναι απούσα,

πήρε μαζί της το φεγγάρι,
και τ αστέρια,
πήρε τον ήλιο και το φως,
τα καλοκαίρια,

σ ένα δωμάτιο σκοτεινό,
μ έχει αφήσει,
την ιστορία την δική μας,
έχει κλείσει..

και τώρα ζω μονάχος μου
μες στο σκοτάδι,
ειν η ζωή μου τώρα πια,
ένα ρημάδι.

ΣΤΙΒΩ ΨΥΧΗ

Στίβω καρδια, με δύναμη,
αισθήματα να στάξει,
μα λεει όχι, δεν μπορεί,
γιατί έχει ρημάξει,

γυρίζω τότε στη ψυχή,
την στίβω, ξαναστίβω,
μα με ρανίδες, αίματος,
τα χέρια μου αλοίβω,

στεγνώσανε, δεν βγάζουνε,
ούτε σταλιά, δεν έχουν,
χαθήκανε τα αισθήματα,
τ άδικο δεν αντέχουν,

πως να δεχτούν, τον κόσμο μας,
όπως τον έχουν κάνει,
πως να πιστέψουν στο καλό,
αυτό εχει πεθάνει,

γιατί καρδιά, μα και ψυχή,
με το καλό θεριευουν,
κι αν ζούνε μέσα στο κακό,
στεγνώνουνε, στερεύουν,

άραγε θάρθει η στιγμή,
πάλι να μας χαρίσουν,
τα όμορφα αισθήματα,
να μας γλυκομεθύσουν.

ΚΛΟΥΒΙ

Ξέρεις να με χειρίζεσαι,
μ έκανες του χεριού σου,
μου δίνεις και διαταγές,
έτσι σου λέι ο νούς σου,

όμως δεν ξέρεις μάτια μου,
πως τα πουλιά, δεν ζούνε,
κι απ τα κλουβιά, κάποια στιγμή,
θα φύγουνε , θα βγούνε,

έτσι κι εγώ κάποια φορά,
θ ανοίξω το κλουβί μου,
να βγω ελευθερος να ζω,
να γειάνει η ψυχή μου,

νοιώθω ότι με έπνιξες,
με τα καμώματα σου,
δεν σε μπορώ, βαρέθηκα,
φεύγω απ τα δώματα σου,

θα ζήσω ελεύθερο πουλί,
θα πάω , όπου θέλω,
από κλαρί, σ άλλο κλαρί,
ολημερίς να τρέχω.