Νοσταλγία
Καλοκαίρι
δίχως ήσκιο και νερό,
ο χρόνος πέτρα,
σαν η νύχτα έπεφτε
πριν η μέρα φύγει,
ποιητές
τρέμουν στον καιρό,
νύχτα μάς τυλίγει
.
.
.
Συμφορές φέρνει ο ήλιος,
τελειωμένες μέρες
τα παιδιά πλαγιάζουν,
βάρκες, νύμφες
και γοργόνες στολισμένες
Μου δώρισε η αυγή
εσένα μόνο,
όνειρό μου
να ’ρθεις
μες στα πράσινα λιβάδια,
χειμώνιασε,
μια ψυχή στο βλέμμα,
άπλωσα τα χέρια
.
.
.
Περασμένα χρόνια,
με βροχές με χιόνια,
λυγερή σκιά μου,
λαμπερή ματιά μου,
η ζωή μάς πήρε,
μακριά μάς πήγε
Η ζωή γλυκά πληγώνει,
έτσ’ είν’ οι αγάπες
στ’ όνειρο δραπετεύουν,
έτσ’ είν’ οι ψυχές μας,
όλο ταξιδεύουν
Πόθοι και ταξίδια μένουν
πάντα να θυμίζουν,
κάθε στιγμή
και ώρα
.
.
.
Κι αν χαθείς
νύχτες αξημέρωτες, γκρίζες
Κι αν διαβείς
έριξα μια πέτρα στο γιαλό,
φεγγαριού στάχτες,
ερώτων καπνό
συναξάρια
περασμένων εποχών,
να κεντούν δάκρυα,
διάσπαρτα αστέρια
Σε ζητώ,
πάλι στους στίχους μου,
σαν μετρώ
ύστερα ταξίδια,
που περνούν
και καπνίζουν
Κι αν πετά,
τρέχει τ’ αγέρι
στον καιρό,
σαν τρελό κύμα,
το κύμα
στην αρμύρα του
χρόνου,
καρτερώ
μέσα σε κάποια
ξεχασμένη νοσταλγία
© Αντώνης Περδικάρης
Ποιητική Ανθολογία:
Νυχτερινό Τραγούδι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου