Σόνια Κούμουρου (μικρή αναφορά)

Η Σόνια Κούμουρου γεννήθηκε στη Λεμεσό.

Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές

•  Παλιά και νέα φεγγάρια, 1998.
•  Ο ενδιάμεσος χρόνος, 2001.
• Ο οδοδείκτης, 2007.
• Το λάθος του χρόνου, 2011.

γνώση

όπως έμαθες να δέχεσαι

τις πλήρεις συμφορές

και να σιωπάς

μάθε να δέχεσαι

και τις μικρές χαρές

και να γελάς

κι ακόμα πιο πολύ

μάθε να στύβεις τον πόνο

μέχρι να στάξει γέλιο

τόσο αρκεί

οι υπνώττοντες

ο φονιάς

έκανε βόλτες μέσα στην πόλη

ντυμένος θύμα

ξέρανε ότι είναι ο φονιάς

μα βλέπανε το θύμα

γιατί αυτό που φαινόταν

ήταν πιο εύκολο

απʼ αυτό που πονούσε

είναι τόσο ανάλαφρος

ο ύπνος

αυτών που συγχωρούν

αλίμονο

σʼ όσους θυμούνται

οι ψίθυροι

οι αγάπες

δεν χάνονται

γιατί οι αγάπες που έζησες

είναι οι σταγόνες ελέους

στην ώρα του πόνου σου

είναι το άρωμα της Μαγδαληνής

και το μύρο της Μαρίας

οι μεγάλες αγάπες

δεν χάνονται

γίνονται ψίθυροι

στο στόμα του Θεού

που σου μιλά

μην τις ξεχάσεις

η κάμαρα

μια κάμαρα

όλη κι όλη

με τυφλά παράθυρα

και κλειδωμένες πόρτες

στο ταβάνι

κρεμασμένες οι μνήμες

στο πάτωμα

χαραγμένοι οι δρόμοι

και στους τοίχους

ζωγραφισμένα τα όνειρα

εσύ στο ενδιάμεσο

ζητάς ισορροπίες

χειρονομείς μιλάς γελάς

πονάς

μεγαλώνεις και μικραίνεις

υπάρχεις

ψάχνοντας την Αλήθεια

με τα χρόνια

οι μνήμες πληθαίνουν

τα όνειρα στοιχειώνουν

οι δρόμοι λιγοστεύουν

κατεβαίνεις

κάθε μέρα λίγο πιο κάτω

ώσπου οι δρόμοι

γίνονται τελικά τελεία

πάνω από το σώμα σου

ενώ οι μνήμες και τα όνειρα

εκφωνούν

τον επικήδειό σου

μέσα στην κάμαρα που έζησες

άρνηση

εμείς στο σκοτάδι

κι εσείς στο φως

ίσως πάλι

να είσαστε εσείς στο σκοτάδι

κι εμείς στο φως

ποιος ξέρει;

κάποτε οι άνθρωποι

μιλούσαν μεταξύ τους

με λόγια απλά

πετούσανε τις λέξεις

κι αυτές αβίαστα κυλούσαν

στα μέτωπα των άλλων

σαν σταγόνες

τις νύχτες εμείς κοιμόμαστε

κι εσείς συλλαβίζετε

παγωμένα ρήματα

σε μια τετράγωνη οθόνη

κι όταν εσείς κοιμάστε το πρωί

εμείς καταμετρούμε στο φως

τα ανεκπλήρωτα όνειρά μας

έτσι ο κόσμος

αναπτύσσεται ασύμμετρα

σε δύο όχθες

να

τώρα εμείς πονάμε

κι εσείς χαζεύετε βιτρίνες

κι όταν εσείς πονάτε

εμείς κοιτάμε αλλού

στον κυβερνοχώρο

σας φορτώνουν γνώσεις

με λαμπρότητα

και χαίρονται

αρνιόμαστε

μένουμε στις σκιές των βιβλίων

που αγαπήσαμε

μένουμε στις σιωπές των ανθρώπων

που μας μίλησαν

μένουμε σʼ έναν κόσμο

που χάνεται

κι ας χανόμαστε μαζί του

εσείς τρέξτε

πετάξτε φύγετε μακριά

η νέα ζωή σας ανήκει

δεν σας προλαβαίνουμε πια

κι ούτε θέλουμε

να σας προλάβουμε

αρνιόμαστε

γεια σας