Η ποίηση της Δέσπως Πηλαβάκη ερεθίζει τις ανθρώπινες αισθήσεις.
Μέσα από τους στίχους της ευωδιάζουν οι πόνοι των ανθρώπων
και εικονογραφείται το αιώνιο παιχνίδι της χαράς και της λύπης.
Δημήτριος Γκόγκας
ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
Σαν δάκρυ που κρατώ
στην άκρη των ματιών μου μην
πέσει ,
έτσι μένεις στη ζωή μου
Σαν σφαίρα που τρυπά το στήθος
και μένει εκεί .
Έτσι η αγάπη σου
αιμορραγεί στην καρδιά μου
Ένας πρόσφυγας είμαι
και μόνη πατρίδα μου η αγκαλιά
σου ,
που νοσταλγώ σε ακατάλληλες ώρες
Φονιάς η μοναξιά μου ,
με σέρνει σε σκέψεις τρελές
και παράλογες
Μα η φωνή σου τρυφερά ψιθυρίζει
,
πως όπου και νάσαι ,
η καρδιά σου ανήκει σε μένα ,
γιατί κτυπά μες τα στήθια μου .
Πως η σκέψη σου
τριγυρνά όπου κι αν είμαι ,
πως είσαι δίπλα μου , όπου κι αν
ζώ ,
πως είμαι μαζί σου εκεί που
βρίσκεσαι
Προστάτης άγγελος !!!
**
Σ ΑΓΑΠΩ
Στους διαδρόμους της φαντασίας
σεργιάνισα την αγάπη
και κράτησα την ευτυχία
στα ακροδάκτυλα τόσο απαλά
μην τρομάξει και φύγει
Έτσι απλά σε αγάπησα ....
Στις πληγές της καρδιάς
βάλσαμο το γλυκό βλέμμα
αγρίευε μέσα μου
πόθους αμαρτωλούς
που οδηγούσαν στον Άδη
Έτσι απλά σ ερωτεύτηκα
Κλείνω τα μάτια
και νοιώθω το χάδι σου
ν ακουμπά τη ψυχή μου
και κάνω ευχή
μην ξυπνήσω
και προσευχή
νάναι αλήθεια
τούτο που ζούμε .
Έτσι απλά σ αγαπώ
***
ΧΑΝΟΜΑΙ
Παγωμένο πουλί με πληγή στο
φτερό
και πονάει βαριά η ψυχούλα μου
πικρό πίνει φαρμάκι σαν ζητάει
νερό
και συ με ρωτάς πως περνάω
μανούλα μου
Μα κοντεύει ο καιρός να ρθει η
χαρά
στο κλουβί θα απλώσω το χέρι
η καρδιά τίποτ άλλο πια δεν
καρτερά
η ζωή τελειώνει εδώ και το ξέρω
Η αγάπη πεθαίνει , μ αφήνεις και
συ
η φυγή απομένει μονάχη ελπίδα
μονάχος κανένας στον κόσμο δεν
ζει
φεύγεις και χάνομαι στην
καταιγίδα
