Γιάννης Σαρακηνός (βιογραφικό)

Ο Γιάννης Σαρακηνός (Περίθεια Κέρκυρας, 1914- Κέρκυρα, 1984), ήταν ποιητής, μελετητής της νεοελληνικής λογοτεχνίας και δοκιμιογράφος. Εξέδωσε τα ποιήματά του με το ψευδώνυμο Ι. Σ. Περιθειώτης. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά "Διαγώνιος", "Δοκιμασία", "Δελτίον Αναγνωστικής Εταιρείας Κερκύρας", "Πόρφυρας", κ.ά. 

Έργα του, ποίηση: 

• "Στυφές αλήθειες", 1963, 
• "Στιγμιότυπα", 1965,
•  "Περισκόπιο", 1975. 

Κριτικά: 

• "Κ. Π. Καβάφη, 'Τα τείχη': αισθητική ανάλυση (και άλλα τινά)", 1963
• "Καβαφικά", 1966, 
• "Σολωμικά", 1967,
•  "Τρεις σύντομες μελέτες", 1968, κ.ά.

και διότι και δια ταύτα

Αν αποφάσιζ’ έλεγε, να γράψει Ελληνικά,
μη χαμπερίζοντας τους ξενότροπους τροχονόμους,
αν μες στο λατονιέρικο, μες στα χαλκεία και την ξενούρα,
μες στις χειρονομίες, στο παραμιλητό, στις ιδρωμένες παραισθήσεις,
μες στους μικρομεγάλους και στους κλεψοφάηδες,
δοκίμαζε να εκθέσει σαν πραμάτεια τα γραφτά του,
οι ντόπιοι λωτοφάγοι θα γκρινιάζαν ελληνόξενα.
Διότι
όταν η μπλόφα εδώ σκαρώνεται αρετή,
όταν οι Έλιοτ, οι Δαρέλ, οι Μουρ, Λαφόργκ κ’ οι άλλοι…
πλασάρονται σα βιταμίνες σε ραχιτικούς,
ο αναγνώστης αγγαρεύεται να πλέξει αράχνες σε σχοινί,
κ’ οι ντοπιαλήθειες κρύβονται σαν τοπική ντροπή,
επόμεν’ είναι οι στραβισμοί κ’ οι εθνικοκερατίτες, είπε.
Δια ταύτα
ακούσαντες, ιδόντες, έχοντες, δικάζετε.

"Σερενάτα στο παράθυρο"... της Ακαδημίας

Το ρίξανε σε εικόνες άγαρμπες κι υπαινιγμούς,
σε ψαλμουδιές και κορακίστικους κρωγμούς.
"Μαζεύουν" άστρα ελληνικά, ακρογιάλια και νησιά!
βουτάνε στο Αιγαίο, φιλούν τις αμμουδιές του-
τράτες ελληνικές σ' ελληνικά νερά
                         τραβούν υδρίες ελληνικές,
βότσαλα ελληνικά σ' ελληνικούς βυθούς-
μέλισσες βιβιλίζουν σ' ελληνικά θυμάρια
                         κι ελληνικές πλαγιές-
ελληνικά πουλιά λαλούν ρητά του Ηράκλειτου
τη γλώσσα-
Αγια Σοφία, Αγιες Τράπεζες, μαντίλια Καλαματιανά
κι ο Ευρώτας παίζει φλάουτο μέσα στις καλαμιές του.
Αδωνις, Γερμανοί, Τζαβέλαινα κι ο Γκάτσος
μαλλιοτραβιούνται στου Χελμού τα μαρμαρένια αλώνια-
και τα μπουζούκια κάνουνε σεγκόντο ελληνιστί
στου Ελύτη, το συλλείτουργο με τ' "άξιον εστί".

Παραλλαγή παραλογής

Εφτάσαμε στα Τσιμεντένια Αλώνια, Διγενή,
πάνω σ' αυτά πώς θα παλέψεις τώρ' ακρίτα μου!
Εδώ τα πάντα γύρω σου γενήκαν τσιμεντένια,
κι αυτός ο χάροντας θα να 'ναι από μπετό.
Κι αν ενικούσες σ' ένα τέτοιο αλώνι, τίποτις...
Μέσα σ' αυτή την τσιμεντένια ζούγκλα 'δες
τίγρεις και λύκοι αναρριχιώνται μ' ασανσέρ σ'
εξαίσιες κρύπτες
κ' οι τάφοι εβάθυναν περσότερο από αλλού.
Εδώ ένας μασουλά τον άλλο πασατέμπο
φτύνοντας τσόφλι την καρδιά με χείλη λαστιχένια.
Ουρλιάζουν τα μεγάφωνα κι όλα μυρίζουν πίσσα.
Μέσ' από τη λειψάνθρωπη πολυκοσμία ετούτη
φύγε Διγενή-
πέρα προς της Περίθειας τις πλαγιές και στην
κορφή του Λάση
και χόρταινε την απλωσιά και το βουνίσιο αγέρι.
Στ' αλώνι αυτό μη ξοδευτείς τι δεν αξίζει.
Ετούτοι οι μικροχάροι εδώ, στην τάψα ετούτη,
σκοτώνουμε με δόσεις δεν παλεύουν πλέον.
Γύρισ' εκεί και πάλευε με χάροντες λεβέντες
και μνήμες αμαζόνες.