Ακελδαμά

Κωστάκη, από δω κι εμπρός
τα ρολογάκια θα ρυθμίζουν τη ζωή σου.
Κομμένη η αναρχία των σοκολατούχων και των παραμυθιών.
Από εδώ κι εμπρός
χιλιάδες ρολογάκια σιωπηλά κι απάνθρωπα
χιλιάδες ρολογάκια που ηχούν δαιμονισμένα.

του ασεβούς και της χλεύης

Έχω μέσα μου έναν δαιμόνιο μικρό Ιησού
Συνεχώς σκαρφαλώνει στο σταυρό του και σταυρώνεται
Όταν τον ποτίζω με κρασί κατεβαίνει
Φωνάζει πιό δυνατά-απο τότε στο ναό-
Φαρισαίοι υποκριτές…
Φαρισαίοι υποκριτές σας έχω γραμμένους
Ανόητοι και τυφλοί Φαρισαίοι που δεν αξίζετε μιά πεντάρα
Ανόητοι κι ανέραστοι που θα σας άξιζε ένα γερό μαστίγωμα
Βρωμεροί και άθλιοι, σας γαμώ και σας φτύνω
Ύστερα, εξουθενωμένος απο φωνές και αλκοόλ
Ξαπλώνει δίπλα μου και κοιμάται
Ροχαλίζοντας άγρια
Ως το πρωί

Ημέρες Φθινοπωρινής μουσικής

Τον φίλο τον παλιό θα επικαλεστώ
κάποιαν ημέρα.
Γιόσεμπα!θα τον φωνάξω
σ’ένα ποίημα μελλοντικό

Μα αυτός ακόμη θα κρατά λογαριασμό
την ίδια ατελείωτη παρτίδα σκάκι
θα πριονίζει.
Με τα φτηνά τσιγάρα του
θα χάνεται στη Δύση.

Γιόσεμπα! θα του ειπώ
σπασμένες μουσικές λαμβάνω
σπασμένα χρόνια μου τηλεγραφούν
πως καταφθάνουν.

η ποίηση σκοτώνει

Χθές τη νύχτα
ενώ ποίημα να γράψω προσπαθούσα
για κατσαρίδες που με τη φτέρνα μου
είχα παλιά συντρίψει,
από το φως της λάμπας παραπλανημένο
ένα ιπτάμενο μυρμήγκι
ήλθε και στη μουτζουρωμένη κόλλα
προσγειώθηκε.
Δίχως καθόλου να σκεφτώ
αν και σε τί μου έφταιξε
τ’αριστερό μου χέρι μ’ένα βαρύ
ποιητικό βιβλίο το συνέθλιψε.
Κι ύστερα μ’έτρωγαν οι τύψεις.
Κάπου έξω, ήμουν βέβαιος γι’αυτό,
ξάγρυπνος θα περίμενε ο σύντροφός του.
Τα λόγια για την ατελείωτη νυχτερινή κουβέντα
θα είχε ετοιμάσει.
Ίσως να είχε και τραπέζι στρώσει
με ψίχουλα από σπίτια που κατοικούν εργένηδες
και κάποιο φύλλο στην ανθισμένη γαρδένια για κρεβάτι
θα είχε σίγουρα διαλέξει.
Ξάγρυπνος θα περίμενε.
Κι όσο η ώρα θα περνούσε
θα θύμωνε
θα ’βαζε όργια μες το νού του
θα νόμιζε πως γι’άλλη αγκαλιά
το ταίρι του έβαλε φτερά.
Το χάραμα,
από τον πόνο τσακισμένο,
στου πρωινού τις πρώτες δροσοστάλες θα πνιγόταν,
άμοιρο της αλήθειας
οτι ο σύντροφός του
υπέρ της ποιήσεως και μόνο πήγε.
Κι ούτε θα μάθαινε ποτέ
πόσο μαζί του είχα ξαγρυπνήσει.