Πόλα Βακιρλή (μικρή αναφορά)

Γεννήθηκε στο Σύδνεϋ της μακρινής Αυστραλίας, αλλά μεγάλωσε στην Ακράτα. Σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή της Αθήνας και διορίσθηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση όπου και υπηρέτησε σαν φιλόλογος.
Γράφει δοκίμια , άρθρα και ποίηση.

ΈχΕΙ τιμηθεί με το Β' βραβείο του περιοδικού Κελαινώ για το 2014 για το ποίημά “Ζωή όπως θάλασσα “

Το 2015 απέσπασε το γ' βραβείο στους Πανελλήνιους Δελφικούς αγώνες ποίησης με το ποίημα “ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΩ”. 

Σήμερα είναι συνταξιούχος

Ποιητικές Συλλογές: 

2014 : Φως στην άκρη της καταχνιάς

2015 : Μικρό Αλώνι
2016: Με χρώματα και αρώματα 

ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΩ / Πόλα Βακιρλή

Μετακομίζω την ύπαρξή μου
στο ιερό άβατο της αιδούς,
ξεμπλέκω την αλήθεια από το ψέμα
όπως την ήρα από το στάρι
για να την κάμω ψωμί
για τους ανήμπορους και τους αδικημένους.
Ξορκίζω τους δαιμόνους του κακού
σαν ιεροφάντης στα μυστήρια της Ελευσίνας
με το θυμίαμα του δενδρολίβανου
και τα δαφνόφυλλα του δίκιου.
Κι ύστερα στεφάνι πλέκω από ελιά
και το χαρίζω απλόχερα
στο νικητή της αγάπης.
Όχι, δε συμμετέχω σε τηλεπαιχνίδια
σαν κι αυτά που παράγουν νικητές
με τις μηχανές των νομισμάτων.
Δε θέλω γω τα κίβδηλα βραβεία τους
ούτε το χειροκρότημα ενός κοινού
που το χορτάσαν οι εικόνες.
Εγώ τ’ αληθινό γυρεύω
να το κάμω κοσμοχαλαστή.
Γι’ αυτό μετακομίζω.

Στη γη μου την Αχαϊκή ...............Πόλα Βακιρλή

Ίωνες κι Αχαιοί πάτησαν τα χώματά σου
στήνοντας ανάμεσά τους πόλεμο ανελέητο.
Ιερά και θεοί Έλληνες κι Ανατολίτες
σε στόλισαν γη της Αιγιάλειας,
σαν την Ήρα και την Ίσιδα, την όμορφη Αιγύπτια θεά
ή τον Ποσειδώνα τον άγριο που η τρίαινά του
πρόβαλλε πάνω απ’ το κύμα,
σύμβολο κι αυτή της δύναμής του
στη γη της Ελίκης.

Χώματα που τα διαφέντεψαν βασιλιάδες δυνατοί
σαν τον Αιγιαλέα το μυθικό ή τον Άρατο
και που γεννοβολάνε χιλιάδες χρόνια τώρα
τους καρπούς των αμπελιών και της ελιάς
χώματα που ανάθρεψαν και γέννησαν
γυναίκες με μάτια αμυγδαλόσχημα
κι άντρες δυνατούς σα θεριά
όπως το θείο Αντρέα και το Χωμενίδη
ή το Σολιώτη ή ποιητές που τραγούδησαν
τον Έρωτα σαν τον Περεσιάδη.

Χώματα ιερά, ατέλειωτη παρακαταθήκη
της ψυχής μου!

ΜΙΚΡΟ ΑΛΩΝΙ: Ποιητική Συλλογή της της Πόλας Βακιρλή

Ένα μικρό αλώνι ο κύκλος της ζωής σου 
που παλεύεις με δυνάμεις ενάντιες, 
με ξωτικά πολύχρωμα φερμένα από τόπους μακρινούς, 
με υπάρξεις εξωγήινες κι αλλοπρόσαλλες 
δεμένες στα κατάρτια των ονείρων σου, 
με δαίμονες ποικιλότροπους που σου ροκανίζουν τη ζωή 
και θεούς δυνατούς σαν τον Έρωτα ή τον Πλούτο. 

 Ένα μικρό αλώνι κυκλικό, χωρίς αρχή και τέλος, 
κάτι σαν το άπειρο.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Το τελευταίο φιλί τ’ ουρανού στην πούλια
βαθιά νυσταγμένα χαράματα,
σ’ ένα φόντο από ροζ σύννεφα,
με ταξιδεύει μακριά από συμφορές
και κακά μαντάτα κι από εικόνες φονικές
όπως εκείνη με τα σφαγιασμένα παιδιά
σ’ ένα σχολείο της Συρίας.

Τρομαγμένα ορθάνοιχτα καθάρια μάτια
και φωνές παιδικές που γίναν ουρλιαχτά πόνου
ή θανάτου ίσως.
Ένα τρύπιο παιδικό πουκάμισο από σφαίρα
ή μια σάκα σχολική ξεκοιλιασμένη
που αδειάζει με μίσος τα τρομαγμένα βιβλία
στη μέση του δρόμου.

Αφημένος στην ξενοιασιά του σπιτιού μου
που για κείνους τους Ανατολίτες,
μακρινούς συγγενείς του πνεύματος, Ελληνοσύρους,
φαντάζει ματωμένη πολυτέλεια,
μαζεύω τα ροδοπέταλα της αυγής,
τα τακτοποιώ όμορφα στο συρτάρι της μέρας
για να τα έχω ενθύμια στην καθημερινή κόπωση.

Κι ενώ των δικών τους παιδιών τα χέρια
είναι βαμμένα με τ’ αθώο αίμα,
στα χέρια τους, τα δικά μου, κρατάνε
μαζί με τα πινέλα της ζωγραφικής τους
 εκείνα τα ροδοπέταλα που λέγαμε
για να τα χαρίσουν, μικροί ήρωες,
στη μάνα τους το μεσημέρι.

ΣΤΟ ΔΙΠΛΑΝΟ ΕΦΗΒΟ / Πόλα Βακιρλή

Λιμνάζουν τα νερά της βροχής
στο σκοτεινό σοκάκι
ένα παράθυρο ανοίγει το πρωί
τις φυλλωσιές του στον ήλιο
χρυσές βελόνες ραμφίζοντας
οι ακτίνες του φθινόπωρου
πλέκουνε στο πλακόστρωτο
τη μοίρα του γείτονα
που δεν είναι καλλίτερη
απ' τη δική μου.

Το πλεκτό πανωφόρι
γυρεύει ολοένα ν' αβγατίσει
με το φως της ημέρας
για να χωρέσουν οι νύχτες του χειμώνα
στις πλάτες του διπλανού έφηβου
που άρχισε ν' ανδρώνεται
κι απλώνει τα χέρια του
στ' όνειρο.

Ζωή όπως Θάλασσα της Πόλας Βακιρλή

Μια τεθλασμένη ευθεία μ' ατελείωτα σπασμένα ,ζικ- ζακ, 
στη ράχη της ουράνιας γήινης σφαίρας!
Κι από κει ξεκινάει το υγρό μπλε του κορμιού της
χωρισμένο σε μικρά ή μεγάλα γυαλιά σαν από κρύσταλλο.
Δέσανε με τα χρώματά της, το γαλάζιο τ' ουρανού
και τα γήινα χρώματα της γης σ' έναν ατέλειωτο χορό
και γίναν ένα.
Γη- ζωή, θάλασσα- ζωή, γη -θάνατος, θάλασσα- θάνατος!
Ζευγάρια ακατάλυτα, αρχέγονα, ανεξήγητα!
Πώς προκαλείτε τις αισθήσεις μου σ' ένα ατέλειωτο τραγούδι,
μπλεγμένο με τα πάθια τ' Οδυσσέα ή το ταξίδι των Αργοναυτών,
της Αφροδίτης το φτάσιμο σε μια ξεχασμένη αμμουδιά
της θεσπέσιας Κύπρου.
Πόσα κορμιά δεμένα σε κατάρτια καραβιών
γίνηκαν αδερφοποιητές ψυχές του Νηρέα ή του Πλούτωνα
και πλάγιασαν το θάνατο, αγκαλιασμένες με τ' άνθη του βυθού σου.
Κι εγώ όρθιος στην πλώρη τ' αφροστεφάνωτου πλεούμενου,
παλεύω με σειρήνες και θαλάσσιες γοργόνες
να περάσω τις Συμπληγάδες.
Φεύγω το άγριο κλείσιμο των σαγονιών τους
ξεκινώντας για νέες πατρίδες και χαράζοντας τ' όνειρο.
Τα χρώματά του είναι τα δικά σου,το βαθύ μπλε,
τ' απαλό γαλάζιο ή το θυμωμένο γκρι όπως βγαίνει
απ' το γιγάντιο κύμα που σου αυλακώνει το μέτωπο,
ενώ εσύ παραμένεις εκεί μια τεράστια υγρή αγκαλιά
που τυλίγει σα μάνα με τα ζεστά της χέρια το απαλό μου δέρμα
όπως ένα μικρό κόκκινο κοράλι στο βυθό σου.
_____________________________________________________________________

Β΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΚΕΛΑΙΝΩ 

ΣΤΟΝ ΕΤΗΣΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ 2014 ΖΩΗ ΟΠΩΣ ΘΑΛΑΣΣΑ

Χειμώνας στην αυλή μου Πόλα Βακιρλή

Δε θέλω άλλο χειμώνα στην αυλή μου
παγωμένα χέρια που ζητούν ελεημοσύνη
παγωμένα δάχτυλα που υψώνονται
σαν προσευχή στο χάος
παγωμένα χαμόγελα που δεν ανθούν
στα χείλη.
Δεν θέλω άλλες θεωρίες μίσους
ούτε πορίσματα οικονομολόγων
για τη μεσαία τάξη.
Δεν ακούω πια τις ζαριές των ξένων funds
που παίζουν στον ξύλινο ήχο τους
τις ζωές των παιδιών μου.
Δεν ακουμπάω τις κρύες επιφάνειες
των πολυτελών τραπεζών τους,
αγγίζω μόνο τις ακυρωμένες περγαμηνές
των δικών μας παιδιών, τ’ ακυρωμένα τους όνειρα
για μια θέση στον ήλιο.

Δοκιμάζω απ’ το ποτήρι της πίκρας
του νέου ή της νέας
που μούσκεψε με τα δάκρυα το πτυχίο του
μια επένδυση στο χαρτοφυλάκιο της ανεργίας
σαν τη μόνη προίκα που ακολουθεί
τα οργισμένα του βήματα.

Ενώνω την αγωνία μου για την τύχη τους
με το μαράζι της απραξίας.
μοιάζουν με καινούργια ακινητοποιημένα οχήματα
σε παγωμένες λεωφόρους
που περιμένουν την αποχιόνιση
για να ξεκινήσουν.

Με τα χέρια μου γκρεμίζω
τους γκρίζους όγκους του χιονιού
που τους κλείνουν το δρόμο.
Όχι, λέω, το χιόνι είναι λευκό
μόνο όταν φωτίζει το δικό τους όνειρο.