Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

ΜΙΚΡΟ ΑΛΩΝΙ της Πόλας Βακιρλή








Ένα μικρό αλώνι ο κύκλος της ζωής σου 

που παλεύεις με δυνάμεις ενάντιες, 
με ξωτικά πολύχρωμα φερμένα από τόπους μακρινούς, 
με υπάρξεις εξωγήινες κι αλλοπρόσαλλες 
δεμένες στα κατάρτια των ονείρων σου, 
με δαίμονες ποικιλότροπους που σου ροκανίζουν τη ζωή 
και θεούς δυνατούς σαν τον Έρωτα ή τον Πλούτο. 

 Ένα μικρό αλώνι κυκλικό, χωρίς αρχή και τέλος, 

κάτι σαν το άπειρο.





ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ


Το τελευταίο φιλί τ’ ουρανού στην πούλια
βαθιά νυσταγμένα χαράματα,
σ’ ένα φόντο από ροζ σύννεφα,
με ταξιδεύει μακριά από συμφορές
και κακά μαντάτα κι από εικόνες φονικές
όπως εκείνη με τα σφαγιασμένα παιδιά
σ’ ένα σχολείο της Συρίας.

Τρομαγμένα ορθάνοιχτα καθάρια μάτια
και φωνές παιδικές που γίναν ουρλιαχτά πόνου
ή θανάτου ίσως.
Ένα τρύπιο παιδικό πουκάμισο από σφαίρα
ή μια σάκα σχολική ξεκοιλιασμένη
που αδειάζει με μίσος τα τρομαγμένα βιβλία
στη μέση του δρόμου.

Αφημένος στην ξενοιασιά του σπιτιού μου
που για κείνους τους Ανατολίτες,
μακρινούς συγγενείς του πνεύματος, Ελληνοσύρους,
φαντάζει ματωμένη πολυτέλεια,
μαζεύω τα ροδοπέταλα της αυγής,
τα τακτοποιώ όμορφα στο συρτάρι της μέρας
για να τα έχω ενθύμια στην καθημερινή κόπωση.

Κι ενώ των δικών τους παιδιών τα χέρια
είναι βαμμένα με τ’ αθώο αίμα,
στα χέρια τους, τα δικά μου, κρατάνε
μαζί με τα πινέλα της ζωγραφικής τους
 εκείνα τα ροδοπέταλα που λέγαμε
για να τα χαρίσουν, μικροί ήρωες,
στη μάνα τους το μεσημέρι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.