Βασίλης Πέρρος ( βιογραφικά στοιχεία)

Ο Βασίλης Πέρρος γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Το 1985, με την αποφοίτησή του από το λύκειο εισήχθη σε στρατιωτική σχολή της Π.Α., όπου υπηρετεί μέχρι σήμερα ως αξιωματικός. Το 1995 σπούδασε σε ιδιωτικό κολλέγιο την τέχνη του σχεδίου και της ζωγραφικής και έκτοτε έλαβε μέρος σε πολλές εκθέσεις ομαδικές και ατομικές, σε αρκετές από τις οποίες του απονεμήθηκαν τιμητικά διπλώματα και διακρίσεις. Από το 1999 ασχολείται με τη λογοτεχνία, η οποία τον κέρδισε αποκλειστικά τον Μάρτιο του 2011, μετά την παραίτησή του από την πολεμική αεροπορία. Γράφει διηγήματα, αληθινές ιστορίες, μυθιστορήματα, δοκίμια και νουβέλες. Κείμενά του, νουβέλες και μικρά διηγήματα έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά, εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα.

έργα του

(2013)	Ζωή σαν παραμύθι, Ελληνική Πρωτοβουλία
(2010)	Η τελευταία ομίχλη, Bookstars - Γιωγγαράς
(2009)	Ο κουμπάρος με τα οκτώ παιδιά, Bookstars - Γιωγγαράς
(2008)	Έξι μήνες στο Βόρειο Ιράκ, Bookstars - Γιωγγαράς

Χάδι από ένα ...δάκρυ

Γεννήθηκε μια στάλα όνειρο, έρωτα δάκρυ, μοναχικό, που με την πρώτη βροχή το φθινόπωρο κύλησε στης καρδιάς το μονοπάτι, το έρημο. Απ΄ του ουρανού ξεκίνησε το σκοτεινιασμένο σύννεφο, βούτηξε στο γκρεμό της μοναξιάς, πέταξε στο κενό να στροβιλίζεται με του ανέμου τη λύσσα και στάθηκε πάνω στο μάγουλο... σαν δάκρυ. Και ένιωσες στη δροσιά του, τον παγερό μονόλογο της μοναξιάς. Άγγιξες σαν χάδι τα λόγια του αποχωρισμού... και σάστισες.
Και ύστερα ενώθηκε με το δικό σου δάκρυ, που καυτό γινόταν ένα με του κορμιού σου τη φλόγα... Μόνη σου το ΄πες, μα πώς άντεξες να διώξεις μακριά σου, το ανείπωτο, το μοναδικό... Εκείνο που δεν μπόρεσε να χωρέσει στο κενό της μοναξιάς, που νόμιζες πως ταξίδεψε μακριά σου, αλλού... Μην το γυρέψεις τώρα, μα κράτησε μες την καρδιά, όσα δεν άφησε ο φόβος να τολμήσεις... Φύλαξε τον έρωτα, με το όνειρο μαζί, εκείνο που σε έκανε να νιώσεις πιο ωραία... Άστο να πάει, κι εκείνο πιο κοντά σου θα το νιώσεις, έτσι είναι αυτά, τα αερικά του έρωτα... δεν θέλουν άγγιγμα, μα χάδι από ένα δάκρυ...

Σταγόνες Βροχής...

Σταγόνες κρύσταλλα της μέρας σου οι σκέψεις, παρασυρμένες από του άνεμου τη φούρια. Μακρύ ταξίδι, ατέλειωτο, μέχρι να φτάσουν απ΄ του ουρανού την αέρινη πηγή, πάνω στα φύλλα του φθινοπώρου, να τα δροσίσουν… Και σα να
υγραίνουν τη μορφή του μες τα μάτια σου, θαμπώνουν την ομορφιά του χαμόγελού του… Είναι εκεί, μέσα σου… μα δεν τον βλέπεις καθαρά. Φέγγει στο φως η όψη του, λεπτή φιγούρα ο έρωτάς του, μα εσύ δακρύζεις μόνο στη σκέψη της φυγής του. Δεν έφυγε, εδώ είναι… σε κοιτάζει.

Κάνε μια κίνηση μονάχα, για ν΄ αγγίξεις τα όνειρα που νόμιζες πως χάθηκαν. Εδώ είναι… Για σένα μόνο… Χαμόγελο τα δάκρυα της βροχής, κυλούν πάνω στο μάγουλο σαν χάδι του χειμώνα. Δάκρυα σαν κρύσταλλα που λάμπουν απ΄ το φως σου, σκορπάνε χρώματα και αστράφτουν στην καρδιά σου… Άπλωσε το χέρι, άγγιξε… δοκίμασε με τις σταγόνες του ουρανού, να σβήσεις τη φωτιά που καίει μέσα σου…