Καταγωγή

Στον Στέφαν Τσβάιχ

Δεν είμαι από τη Γαλικία της Ουκρανίας.

Δεν είμαι από τη Γαλικία της Πολωνίας.

Δεν είμαι από τη Γαλικία της Ισπανίας.

Δεν είμαι από τη Γαλικία της Γαλλίας (!)

Είμαι βγαλμένος από έναν πίνακα του Μέντσελ ή του Σίλλε

από ένα αρχέτυπο βιβλίο Βενετσιάνου

από μια άγραφη λίστα Μεντελοδασκάλου

από ένα πείραμα μικρό της Βερενίκης

από μια Γαλικία της παλιάς Θεσσαλονίκης.

Σαμουράι

Είτε μόνος

είτε με πολλούς

είτε με φίλους

είτε με εχθρούς

με θύελλα ή με λιακάδα

με συννεφιά ή πυροβόλο βροχή

με χρόνου πίεση ή ρέμπελη ζωή

ΒΡΕΕΧΕΕΕΙΙΙΙΙ

ΤΡΕΞΤΕ ΝΑ ΣΩΘΕΙΤΕ!

ΑΘΩΕΣ ΛΟΓΟΚΛΟΠΕΣ

Θα ήθελα να ήμουν εγώ
αυτός που πρώτος θα'χε πει
''Αν ο πεζός λόγος είναι ποτάμι,
τότε η ποίηση είναι συντριβάνι"

Μα δεν ήμουν εγώ.
Πρώτος ο Λόγκλει το είχε πει ως μεθυσμένος φοιτητής
χρόνια πολλά πριν στο Δουβλίνο
(το ομολόγησε σε πρόσφατη  επίσκεψη
και τότε μου γεννήθηκε η δεύτερη περίσκεψη).

Και πρώτος το αποτύπωσε στα ελληνικά ο Πάρης
λέγοντας ''Επανιδείν'' σε μια σελίδα με το όνομα 43.
'Η τουλάχιστον έτσι νόμιζα
(δηλαδή εκεί το διάβασα πρώτα).

Άργησα πάλι δυο φορές
και δεν έφταιγαν ανηφόρες ή αναποδιές.

Τελικά  η ποίηση του αρίστου παραμένει
η λογοκλοπή
των αφανών στιγμών των αρίστων.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

Μέσα σ'ένα διαμέρισμα μικρό,

με θάλασσα την μπανιέρα,

ήλιο τις λάμπες φθορίου

(που παρέμεναν ανοιχτές ολημερίς και ολοβραδίς)

και καλοκαιρινό αεράκι τον παλιό πλαστικό μου ανεμιστήρα

(που ένα τυχαίο πέσιμο τον είχε κάνει επηρμένο

και πλέον στόχευε μόνο ψηλά στο ταβάνι)

πέρασα το φετινό μου καλοκαίρι

ενθυμούμενος τον Προυστ

(το θέμα δεν είναι να δεις καινούρια τοπία,

αλλά να δεις τα ίδια τοπία με νέα ματιά)

Ο φραπές παρέμεινε φραπές

(καθότι η κρίση σε επιστρέφει στη δεκαετία του' 80)

τα βιβλία,βιβλία

και ο υπολογιστής,υπολογιστής.

Η έμπνευση;

Mια μακρινή γαζέλα.

Η ΓΥΜΝΗ ΠΛΕΥΡΑ

Ο γυμνός αναγνώστης κάθεται σε μια φθαρμένη πολυθρόνα

με το ρολόι χειρός στη μια παλάμη

κι ένα βιβλίο ποίησης στην άλλη.

Ο γυμνός αναγνώστης κοιτά συνεχώς την ώρα.

Δεν διαβάζει στοχαστικά,

δεν συναντά ούτε τον Λόνγκλεϊ ούτε τον Πάουντ.

Ο γυμνός αναγνώστης δεν ανοίγει το βιβλίο.

Περιμένει απλώς ένα μπουρνούζι νυκτός

από την άλλη πλευρά του δωματίου.

Φανταζόμουν

Φανταζόμουν την καρδιά σου
Ένα τεράστιο καρπούζι με άλικο χρώμα
με μικρές χαραγματιές από τις οποίες αναβλύζει το κόκκινο υγρό της ψυχής σου,
Φανταζόμουν τα χέρια σου δύο τσαμπιά σταφύλια
που ο καθένας ήθελε να γευτεί θρυμματίζοντας με τους σιαγόνες του ένα- ένα τα κουκούτσια
Φανταζόμουν τα στήθη σου δύο κοραλλιογενείς υφάλους
που πολλοί θα έτρεμαν να εξερευνήσουν από φόβο.
Αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ τη γεύση των χειλιών σου,
το μυαλό μου αδυνατούσε να κατασκευάσει μια α-φάνταστη εικόνα.