Δημήτρης Δικαίος (μικρό βιογραφικό)

Γεννήθηκε το 1974. Σπούδασε Ραδιολογία-Ακτινολογία και Δημοσιογραφία στην Αθήνα. Πρωτοεμφανίστηκε το 1996 με ανέκδοτα ποιήματά του στην εφημερίδα "Ελεύθερος". Κείμενα και ποιήματα του,  έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και διαδικτυακά περιοδικά για τη λογοτεχνία. Αρθρογραφεί κατά καιρούς σε τοπικές εφημερίδες του Αργοσαρωνικού και της Αργολίδας.

Δημήτρης Δικαίος : Ποιήματα του Ποιητή Μπορείτε να διαβάσετε στους παρακάτω συνδέσμους

• http://ddikaios.blogspot.com.cy/2010/09/blog-post.html
• http://www.sodeia.net/2013/12/blog-post_13.html
• http://dikaios.pblogs.gr/

Γέμισες Γαλανό

Το χάδι μου φτερό

με χρώμα ερυθρωπό

ξεβάφει το κενό.

Σημαίνει Νίκη!

Αν δεις το Γαλανό,

το βράδυ σου μιλώ.

Πρόσωπο φλογερό

χορεύει με τις ρίμες.

Κλίνες με στολίδια

ασημοκεντημένες,

φιλοξενούν ρυθμούς

κι έννοιες μυρωμένες.

Σα δεις, το Γαλανό

να βάφω πορφυρό..

κελεύω το γλυκό

Χαμόγελό σου!

Τα μήκη μου κρουνοί,

γραμμές φανταχτερές

από πλατιά πουλιά.

Πλατείες αγκαλιές!

γέμισες Γαλανό.

με στόλισες σπουδαία.

και θα γεράσ’ ωραία.

ναι θα γεράσ’ ωραία.

Δημήτρης Δικαίος

Επαιτεία

Ξερίζωσε το τρένο,

σήψεως κουφάρια.
Σε κίνηση,
η κίνηση,
εξανάγκασε τα κλειδωμένα.

Στείλε, γαμώτι σου, κανιά!

Δημήτρης Δικαίος

25 Αργυρά / Δικαίος Δημήτρης

Στον Μηνά | τον άγγελο

Νερό ο χρόνος.
Και στη σπετσιώτικη τη γη,

είδα τον άνθρωπο καλό

και αγιασμένο.

Και στην υγρή πατημασιά,

μ’ όλη την καλοσύνη,

ταίριαξα μια ολόσωμη

ζωή παρατημένη,

σ' αγγελική φωτιά.

Μα τούτ' η ευλογιά!

Ετούτ' η Ευλογία

Τι, Θε μου, έπραξες!

Παραβάν / Δημήτρης Δικαίος

Ξερίζωσε το τρένο,
σήψεως κουφάρια.
Σε κίνηση,
η κίνηση,
εξανάγκασε  τα κλειδωμένα.

Στείλε,

γαμώτι σου, κανιά!

Στέφανα / Δημήτρης Δικαίος

Ευτυχία

Στο γκρεμό τους φώλιασε.

Απαρτία

Τα φλεγόμενα ξερά.

Συγχορδία

Τα επόμενα σκαλιά κι οι ανθοστήλες.

Πελατεία

Σπέρμα θρασύ. Λούτρινοι γιοι. Κόρες λεκάνες.

Αμαρτία

Νομική, Ερατώ και Λαμπρινή.

Ενορία

Καλλιμάρμαρο και θειάφι. Μάλλον θειάφι!

Απουσία

Του ουράνιου παράλληλου ψαλμού.

Κοινωνία

Κατακόρυφος Θεός του μυελού.

κοινωνία

Κατακόρυφου, βιτρώ, μηχανισμού.

Ησυχία

Δυο λαμπάδες μετοχές, στεφανωμένες.

Αλήθειας διάβημα / Δικαίος Δημήτρης

Παρατήρησε τους ανθρώπους.

Γέρασες κιόλας.

Είσαι από ώρας

θεατός από τους λόφους.

Βύθισε το σώμα σου ένα βράδυ,

λόγιε κηφήνα.

Νοίκιασε μνήμα

και μη μολύνεις το λιβάδι.

Άνοιξε το βήμα σου κοχλία..

έφθασες κιόλας.

Είσαι από ώρας

αρεστός στην υγρασία.

Προικισμένη μου ξυλοκαϊνη

έχεις μου τόση

ζωή νεκρώσει

που το υπόλοιπό μου εκκρίνει

βιαστική κι απροετοίμαστη

αυτοκτονία.

Μα απ’ τη μία,

θα αφόριζαν μια ασίγαστη

επιθυμητή ελευθερία

που θα ομοίαζε

μ’ ατύχημα;

Άξιον Άλας

Κάθε που βρέχει, μιλάει το χώμα.

Αλωνάρι της παγκόσμιας οσμής

που τα λίθινα χαμόγελα λασπίζει.

Κάθε που βρέχει, βαθιά πνευμόνια

λευτερώνουν τη χωμάτινη οδό.

Χαρά σ’ εκείνη που με θήλασε Θεό!

Και κάθε φορά, βρέχει αφαίρεση.

Τα πεθαμένα χείλη, τα φύλλα ξεδιψούν.

Τα μαραμένα ποτίζει ο Γαμπρός.

Στο νεκροπόταμο τη βροχερή ημέρα,

από τον ήχο του νερού, καταλαβαίνεις.

Το ροντέο της ζωής είναι στους τάφους.

Στίγμα / Δημήτρης Δικαίος

Είπαν, ότι Θεού δεν είμαστε παιδιά

και πως, ο άνθρωπος εποίησεν Εκείνον.

Ότι ανέγειρε θρησκευτικά κελιά

και πως, η τέχνη του Θεού.. είναι τ’ ανθρώπου!

Είπαν, πόρνη την άνοιξη, τη νύφη τ’ ουρανού

και πως, αν έτυχε κι ανθίζουν οι αγροί..

τέχνη των λόφων είναι.. κι όχι του Θεού!

Αίμα θνητό κοσμεί τις παπαρούνες.

Είδα, στιγμές ανθρώπων να οργώνουν τη ζωή.

Στα ξερατά τους όμως, το χριστιανικό τους λάδι!

Ίσως, δακρύσουν πάλι σε μια βάπτιση, αγνοί..

Ίσως στα τέσσερα επιστρέψουν στο σκοτάδι!

Είδα, να χρίζει λήσταρχους το κέρμα των φτωχών

και δανειστές…και ναυπηγούς ομήρων!

Να σβήνει βράδυ, της αυγής, το Δι’ ευχών..

Να γίνεται όσκαρ, της Μαγδαληνής το χάδι!

Μια στάλα, είδα, ουρανό στ’ άγιο καντήλι!

Από παιδί, έχω στην πλάτη μου στεριά..

Κι ενώ γνωρίζω, μία θάλασσα, ψηλά.. 

Είπαν.. νηστεύουμε Θεό και όχι, ύλη

πατρικό / Δημήτρης Δικαίος

Οριακά γυμνάζομαι

στο μικρό του Φως

«χαλάει» τον κόσμο, ο μικρός

τα μάτια του Θεού, απορροφά

Αδημονεί,

τ’ αλίμονο της μέρας να μοιρολογήσει.

ό,τι προστάξει!