Εύα Λιάρου - Αργύρη (μικρή αναφορά)

Η Εύα Λιάρου - Αργύρη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1940.  Σπούδασε κλασσική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. 
Είναι τακτικό μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. 
Έχει τιμηθεί στο εξωτερικό με διακρίσεις και βραβεία όπως: 

• Βραβείο "Jean Monnet" Γένοβα Ιταλίας 1993, 
• Βραβείο "Goggia di Luna", La Srezzia 1994, 
• Ειδικό βραβείο του Caneau Stefanois, Saint d' Etienne, Γαλλία 1995, 
• Τιμητική πλακέτα και βραβείο APPEL, Biscarosse France (Centre Essais de pays Landois) 1995. 

Ποιήματά της μεταφράστηκαν στα γαλλικά, ιταλικά, ινδικά και έχουν δημοσιευθεί σε ξένες ανθολογίες και περιοδικά (Portique, L' Europa racconta κ.α) και σε ελληνικά περιοδικά όπως "Λέξη", "Παρατηρητής Ιωαννίνων", "Φωνή Πωγωνίου", "Νουμάς", "Εξάντας", "Τερμίτης".

ποιήματά της μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα: https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=24071.0


Έργα της

2009	Γοργίας ο Λεοντίνος, University Studio Press
2009	Των κρυστάλλων μνήμη, Οδός Πανός
1995	Μεταβάσεις, Δωδώνη 1997 : Συμπλοκή παραστάσεων  1999: Το μεταξύ των ζευγμάτων  1992: Και με σκιές και με τις λάμψεις 2003: Το άρωμα της Άνοιξης και του θανάτου

Συμπλοκή παραστάσεων: Ποιητική Συλλογή της Λιάρου-Αργύρη Εύας από τις εκδόσεις Νέα Πορεία, Θεσσαλονίκη, 1997

Αποστροφία Αφροδίτη

Μα ποιος είναι ο δαίμονας
που δε με αφήνει να σου ανήκω;

Κοίτα με
φως εωθινό

Μίλα μου
χείλι αλάλητο

Φίλα με
στόμα αφίλητο

Δέσε τις συλλαβές των εποχών
Λύσε τη ζώνη των ωρών

Πολεμικό μου χέρι

Κρύψε με στους ανθήρες σου

Κρίνο της εντροπίας

**

Εποχιακή απομόνωση

Ερωτευόμαστε
αποκλίνοντας διαρκώς

Αλλού ξυπνάει η Άνοιξη
τα περιβόλια ανθίζουν άλλοτες

Ερωτευόμαστε
σμίγοντας
με της νύχτας τα βελούδα
σαν ώρες δειλινές
αυγερινές σαν ώρες

Δημιουργούμε τη σιωπή
Τα νέα και τα ανόμοια αλφάβητα
που μας προτείνουν
της ζωής μας μιαν άλλη εκδοχή

Αποκομμένοι όσο ποτέ
όσο ποτέ απελπισμένοι
ποτέ τόσο τόσο απωλεσμένοι

σε κύκλους άλλων κύκλων

**

Η αρχιτεκτονική της λάσπης
 

Η λάσπη εδώ με δάκρυα

έχει γίνει

(Μπωντλαίρ)

Φωλιά μου κρατήσου ψηλά από το έδαφος
Θα ’ρθει χειμώνας
Θα ’ρθει πάγος
και μελανόφτερη
θα ’ρθει η νύχτα

Κρατήσου φωλιά μου από το σίγουρο κλαδί
Γιατί με άχυρα
και με χώμα
και με δάκρυα
πλάθεται τούτη η λάσπη

Ω πόσο ασταθείς είναι οι φωλιές
και πόσα τρόπαια έχει η πτώση
Σε δείπνα μυστικά να έβλεπες
πώς τ’ απολαμβάνουν τα μυρμήγκια

Κάθε μυρμήγκι ξέρει

Μεταβάσεις: Ποιητική Συλλογή της Εύα Λιάρου-Αργύρη από τις εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα, 1995

Η λύση των χορδών

Αυτή η γλυκιά κιθάρα να μην ξανακουστεί
βουβή στην καμάρα της να κλειστεί
και κει ας μείνει κρεμασμένη

Γιατί η φωνή
Γιατί το χέρι
Γιατί η ψυχή και η ψυχή

Αυτός ο κίτρινος ποταμός
Είναι πνιγμός
Είναι θυμός
Και είναι το κλωθογύρισμά του

Μια δοξαριά και σπάζουν οι χορδές.

Κι αν χαλάσει λοιπόν η αρμονία
θα χαλάσει για μένα.

**

Υακίνθια

Ο λόγος
που χανόμουνα μέσα στην αγκαλιά σου
και η συνήθεια
να τρέχω κοντά σου χωρίς λόγο
Στον ίδιο πάλι δρόμο
πάντα την ίδια ώρα

Να τρέχω
για να τρέχω μες σε μια νέα βλάστηση
στο πάλι λάβρο αγέρι μιας ζωτικής ψευδαίσθησης
Κει που οι αγώνες του έρωτα, ο έρωτας των λουλουδιών
κι ο έκτροπος ο δίσκος του Απόλλωνα
Σκοτώνει ο φονικός το μυροβόλο Υάκινθο

Σκοτώνει και στοιχειώνουν οι στάλες του αίματός του

στα όνειρα του Θεού

**

Ο τελευταίος ορίζοντας

Μισώντας την και μισώντας την
έφτασε να την αγαπήσει

Μόνο την ώρα που θα τέλειωνε ο ανοιχτός
ο Πόλεμος
Πάνω στη στιγμή που θα πέθαινε

Κοιτάζοντας βαθιά μες στων ματιών της
τον απέραντο βυθό από σιμά τοπία μακρινά

Όπως ο Αχιλλέας αγάπησε την Πενθεσίλεια
την ώρα που τρυπούσε την καρδιά της
Σιδερομαχαιριά

Κρατώντας την ερωτικά πρώτη και τελευταία φορά
Την αναγνώρισε

Και βλέπει το αληθινό πρόσωπο της Αμαζόνας
Πέρα απ’ τα ματωμένα παραπετάσματα
Πιο πέρα απ’ τη σκιά των όπλων
Κλείνει τα μάτια του και βλέπει.

**

Οι κύριοι συνωμότες
Βροχή που δεν ακούγεσαι
Ψυχή που δε σε βλέπω
Ο ήλιος που δεν έβγαινε
Ο αέρας που θυμώνει

Κι όλα ανακατεύονται
και κύκλοι του ορίζοντα
και των νησιών ηφαίστεια
κι ασύμμετρα του κόσμου

Για να μη δω τα κύματα
πως τσάκισαν τ’ αμάθητα σκαριά

και πως εκοκκινίσανε

τα σπλάχνα της θαλάσσης.

Παλινόρθωση / Εύα Λιάρου-Αργύρη

Μόνο η ποίηση
μπορεί να με σηκώσει πάλι όρθια

Μία ακτίνα μουσική
στη φυλλωσιά του νου μου σκαλωμένη
μπορεί να με σηκώσει από το χώμα

Μία Σειρήνα που γεννάει και ανασηκώνεται
μες στη βαθιά σπηλιά των στοχαστών
καθώς το φως θα διαχυθεί
από σβησμένο ένα άστρο

Αυτή μόνο
Και συ
αν με κοιτάξεις

Θα περπατήσω
Τυφλέ Ποιητή

Από τη συλλογή Συμπλοκή παραστάσεων (1997) 

Εποχιακή απομόνωση / Λιάρου-Αργύρη Εύα

Ερωτευόμαστε
αποκλίνοντας διαρκώς

Αλλού ξυπνάει η Άνοιξη
τα περιβόλια ανθίζουν άλλοτες

Ερωτευόμαστε
σμίγοντας
με της νύχτας τα βελούδα
σαν ώρες δειλινές
αυγερινές σαν ώρες

Δημιουργούμε τη σιωπή
Τα νέα και τα ανόμοια αλφάβητα
που μας προτείνουν
της ζωής μας μιαν άλλη εκδοχή

Αποκομμένοι όσο ποτέ
όσο ποτέ απελπισμένοι
ποτέ τόσο τόσο απωλεσμένοι

σε κύκλους άλλων κύκλων

Από τη συλλογή Συμπλοκή παραστάσεων (1997)

Σημείο αναχώρησης / Λιάρου-Αργύρη Εύα

Με κοιτάς και ανοίγουν οι θησαυροί των άστρων
Μου μιλάς και σωπαίνει η πικρή λαλιά της αηδόνας
Με φιλάς και οι φλέβες σταυρώνουν το αίμα μας

Τότε βγαίνω και μοιράζω την ψυχή μου στους δρόμους
Για το σήμερα και το αύριο
Για τη μέρα και τη νύχτα
Για το ψωμί και το νερό

Για όλους αυτούς που σκέπασαν
Με στάχτες τη φωτιά
Ξοδεύοντας τις τέσσερις εποχές της ζωής τους
Για να σοδιάζουνε το φως

Που αναχωρούν και επιστρέφουν

Ένας πυρίτης στην ψυχή

Για να εκραγεί μέσα μας
 

 L' autre voix (Η άλλη φωνή) (2000)

Οι κύριοι συνωμότες / Λιάρου-Αργύρη Εύα

Βροχή που δεν ακούγεσαι
Ψυχή που δε σε βλέπω
Ο ήλιος που δεν έβγαινε
Ο αέρας που θυμώνει

Κι όλα ανακατεύονται
και κύκλοι του ορίζοντα
και των νησιών ηφαίστεια
κι ασύμμετρα του κόσμου

Για να μη δω τα κύματα
πως τσάκισαν τ' αμάθητα σκαριά

και πως εκοκκινίσανε

Τα σπλάχνα της θαλάσσης.

Μεταβάσεις (1995)

Η λύση των χορδών / Λιάρου-Αργύρη Εύα

Αυτή η γλυκειά κιθάρα να μην ξανακουστεί
βουβή στην καμάρα της να κλειστεί
και κει ας μείνει κρεμασμένη

Γιατί η φωνή
Γιατί το χέρι
Γιατί η ψυχή και η ψυχή

Αυτός ο κίτρινος ποταμός
Είναι πνιγμός
Είναι θυμός
Και είναι το κλωθογύρισμά του

Μια δοξαριά και σπάζουν οι χορδές.

Κι αν χαλάσει λοιπόν η αρμονία
θα χαλάσει για μένα.
 

 Μεταβάσεις (1995)

Ο τελευταίος ορίζοντας / Λιάρου-Αργύρη Εύα

Μισώντας την και μισώντας την


έφτασε να την αγαπήσει

Μόνο την ώρα που θα τέλειωνε ο ανοιχτός
            ο Πόλεμος
Πάνω στη στιγμή που θα πέθαινε

Κοιτάζοντας βαθιά μες στων ματιών της
τον απέραντο βυθό από σιμά τοπία μακρινά

Όπως ο Αχιλλέας αγάπησε την Πενθεσίλεια
την ώρα που τρυπούσε την καρδιά της
            Σιδερομαχαιριά

Κρατώντας την ερωτικά πρώτη και τελευταία φορά
            Την αναγνώρισε

Και βλέπει το αληθινό πρόσωπο της Αμαζόνας

Πέρα απ' τα ματωμένα παραπετάσματα

Πιο πέρα απ' τη σκιά των όπλων

Κλείνει τα μάτια του και βλέπει.
 

Μεταβάσεις (1995)

25η Δεκεμβρίου / Λιάρου-Αργύρη Εύα

Των ακίνητων
Μητέρα των μεγάλων ημερών της Λαπωνίας
γιόρταζες άλλοτε τη γέννηση
του Μίσρα, του Οσίριδος, του Ηρακλή.

Μήτρα της τρικυμίας αρχέγονη
Ήταν καιρός να εξαγνίσουμε τις πόλεις μας
από το αίμα   τη βοή   και τον καπνό
όπου ελησμονήσαμε
και Άνθρωπο   και Θεό   και την Εστία

Ω! μαρτύρων   βωβές κραυγές
και αιμόφυρτα βρέφη...

Πηγή των αστεριών μιας Ιουδαίας Νύχτας
Καιρός και πάλι να γιορτάσεις μία πατρίδα
Σε μακρινά αλειτούργητα ξωκλήσια
θα μνημονεύσεις τους νεκρούς
και θα τιμάς τους έρημους αγίους.

Μητέρα και Πηγή και των μύθων Μήτρα.

Από τη συλλογή Το μεταξύ των ζευγμάτων (1999)