Η ΜΑΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΕΡΔΗΘΗΚΕ / Ντικμπασάνης Χρήστος

 

Ας φορέσουμε πένθιμους χιτώνες

Ας προσεδαφιστούμε στον πλανήτη του δέους

ως θρηνούντες μαχητές

μιας μάχης χαμένης που δε δώσαμε ακόμη

Ας θρηνήσουμε για το αυριανό ξημέρωμα,

για τις ελπίδες που χάθηκαν,

για τα χαμένα όνειρα,

για την ερήμωση της καρδιάς μας,

για το ρόδο της δόξας που κόπηκε

πριν ακόμη ανθίσει

Ο αγώνας μας σε λίγο δε θα είναι

παρά ένα κρυμμένο ποίημα,

ένας μισοξεχασμένος θρύλος

θαμμένος πριν ακόμη μαθευτεί

Στα ματωμένα μονοπάτια του αφιλόξενου πλανήτη

τώρα τίποτε άλλο δεν κινείται

παρά μορφές τεράστιες που σαλεύουν φρικιαστικά

σε μια τρομακτική και παράτονη ψαλμωδία θανάτου

Ένα μαύρο, ορμητικό ποτάμι

μέσα απ’τον αχνόθωρο ορίζοντα

ξεχύνεται ακατάσχετα με απαίσιο βουητό

απ’τις κραυγές των πληγωμένων προσδοκιών μας

για δίκιο και γαλήνη που χάθηκαν πολύ πριν καρπίσουν

Χρήστος Ντικμπασάνης

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ / Ντικμπασάνης Χρήστος

Οι αναμνήσεις θα σε βρίσκουν

πάντοτε και παντού

Σε κάποια ξεχασμένη γωνιά της Γης

αλλά και κάποιου άγνωστου πλανήτη

στις εσχατιές του διαστήματος

Μέσα στις μολυσμένες θάλασσες της υδρογείου

αλλά και σε μονοπάτια του Σύμπαντος

που ακόμη δεν αντίκρισες

Δε είναι τυλιγμένες

με το φως των αστεριών

κι εσύ με χέρια μουδιασμένα

θα παλεύεις να τις διώξεις

για να μην πονάς με την απώλεια μου

Αποκαμωμένη θα σταθείς

στο κέντρο της επουράνιας αμμουδιάς

που κάποτε διασχίζαμε με το αστρόπλοιο

της αγάπης μας,

αφήνοντας την αιώνια νύχτα να σκεπάζει

τις σκιές της μνήμης μας

Το ξέρεις ήδη

πως ποτέ δεν πρόκειται να γλιτώσεις

απ' τους ερωτικούς ψιθύρους

και τα εκκωφαντικά γλυκόλογα

των ευτυχισμένων εποχών

της συνεύρεσης μας

που χάθηκε για πάντα

Χρήστος Ντικμπασάνης

ΤΥΧΑΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ / Χρήστος Ντικμπασάνης

Σε είδα ξαφνικά

πίσω από ένα άστρο

κρυφά να με κοιτάζεις

Η ματιά σου σαν πολύτιμη πέτρα

ξεχασμένη εδώ κι αιώνες

στ' άδυτα του πόθου

Λαμπυρίζοντα μυστικά

κρύβονταν στο βλέμμα σου

Σιωπή κυνηγημένη

απ' τους δαίμονες της λήθης

φώλιαζε απελπισμένη στην καρδιά σου

Ακόμη και οι Σειρήνες λάτρευαν

τη γλυκιά, ψιθυριστή φωνή σου

Έμεινα έκπληκτος να σε παρατηρώ

καθώς απίθωνες

μπροστά στα πόδια μου

τη μαρμαρωμένη ψυχή σου

Μια λησμονημένη θεά ήσουν

που κουράστηκε πια ν' αντιστέκεται

στ' ανέλπιδα αγκαλιάσματα

μιας κρυφής ζωής

πίσω από ένα φωτεινό αστέρι

Σε είδα να στέκεσαι αποφασισμένη

να μου παραδοθείς

μα και να με κατακτήσεις

Θύμα και θύτης έμοιαζες

ενός αφανέρωτου αύριο

Μια τυχαία συνάντηση ήσουν

που με πλημμύρισε

ζωογόνους χυμούς κι ερωτικές περιπτύξεις

(Απ' την ανέκδοτη ποιητική συλλογή ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ)

Ποίηση του Χρήστου Ντικμπασάνη

 ΑΞΗΜΕΡΩΤΗ ΖΩΗ
 
Πως μου ξέφυγαν απ’ τα χέρια τόσα χρόνια
και τώρα τρέχουν αδέσποτα
μέσα στα χιονισμένα τοπία
της Ανταρκτικής γης;
Πως κύλησε
ανάμεσα απ’ τα δάχτυλά μου τόση νιότη,
καθώς ήμουν απορροφημένος
από ανώφελα πειράματα
και νέες ανακαλύψεις
εγκλωβισμού της ζωής;
Το χιόνι τώρα δε μου δανείζει άλλο χρόνο
Μόνο στο παρελθόν
μου επιτρέπει να καλπάζω
σαν άλκη μέσα στο λευκό τοπίο
Έχω χάσει πια τη ζωή μου
μέσα στην ατελείωτη νύχτα
που για λίγο τη διαδέχεται
ένας Ήλιος ασθενής και ανήμπορος
Ήλιος της Ανταρκτικής γης
που έχει φασκιώσει με τα λευκά του σπάργανα
την αξημέρωτη ζωή μου
 
 
ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΝΗΜΗ
 
Δεν έχω τη μνήμη του σπαθιού
που έκοψε τα όνειρα μου σε χίλια κομμάτια
Δεν έχω τη μνήμη του Χειμώνα
που κυνήγησε την Άνοιξή μου
Μόνο την πίκρα της καμένης γης μου
στο στόμα, τη γεύση της νύχτας
που άσπλαχνα απλώθηκε
επάνω στην καρδιά των οικείων μου
και την σκόρπισε στον άνεμο
Μόνο την σκοτεινιά του χεριού
που μου έκρυψε τον ήλιο ενός μεγαλόπνοου αύριο
Βαριά τα βήματα μου στους δρόμους του τρόμου
Ακούω ψίθυρους φόβου
πίσω απ’ τα θολωμένα τζάμια
των ματαιωμένων προσδοκιών μου
Δε θα καταφέρω να ενώσω τα χέρια μου
με τα σύννεφα και τ’ αστέρια
μα δε θ’ αφήσω τη ψυχή μου
να προσκυνήσει την απόγνωση
 
 
 
ΤΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΦΙΛΙ
 
Η ζωή μου είναι σάρκα
από χιλιάδες όνειρα και αποτυχίες
Χίμαιρες οι υποσχέσεις
που κουβαλώ στις άκρες του κόσμου
Με την καρδιά μου αναρριχιέμαι
στο υφάδι που κρατάει
στις φούχτες του ο πόθος
Θέλω να δραπετεύσω σα μικρό παιδί
από τ’ ασφυκτικά χέρια
των μεγάλων της Γης
μα θρηνώ
για τις αλησμόνητες μου πατρίδες
που άσπλαχνα έκαψαν βέβηλοι εχθροί
 
Η ζωή μου είναι δέρμα ακατέργαστο
Την τεμαχίζω, τη ξαναδένω,
την κάνω τραγούδι
που πριν προλάβω να το ψιθυρίσω
ξεγλιστράει και χάνεται
στην άβυσσο των νεκρών μου ημερών
Ποθώ να συλλάβω τις νότες του
πριν χαθούν στις ρωγμές του χρόνου
Να πλανηθώ στις μελωδίες του
πριν η απώλεια τους
πυρπολήσει τα διπλά κάτοπτρα της ευτυχίας μου
Άδικος κόπος
Βουλιάζω στο βούρκο της απογοήτευσης
χωρίς ένα αναστάσιμο φιλί του
στ’ άχρωμα μου χείλη
 
 
 
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ
 
Χωρίς παρακάμψεις θορυβώδεις
μας έφερε το πλοίο της σωτηρίας
στις νέες μας πατρίδες,
ακολουθώντας το δρόμο
των γλάρων και των ψαριών
Δάκρυ το δάκρυ σαλπάραμε
σε οργασμούς αφροσκέπαστων κυμάτων
και σε ψιθύρους κοχυλιών
και τσουχτερών αχινών
Ο Ήλιος έριχνε τα πύρινα βέλη του
στα μάτια μας για να μη βλέπουμε
τους μυστικούς δρόμους
της προσφυγιάς μας
Αλλιώς είχαμε φανταστεί
το μεγάλο της ζωής μας ταξίδι
που θα πραγματοποιούσαμε
με τις ευλογίες του έρωτα
μα αυτό τώρα
που ακουσίως υλοποιούμε
πρόκειται να σώσει
την ίδια την ανάσα μας
 

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ / Χρήστος Ντικμπασανης

Κύριε της βαθιάς σιωπής

των αστεριών,

της αιώνιας νύχτας Κυρίαρχε,

του έναστρου θόλου Πανεπόπτη

Θεέ που στην παντοδύναμη

φούχτα Σου βαστάς

τις εφήμερες

επικλήσεις μας

και την ανάγκη μας

να πιστέψουμε

στην ύπαρξη

άλλων κόσμων

φωτεινών κι ελπιδοφόρων

και τους φόβους μας

υποτάσσεις

με τον επουράνιο Σου

Παράδεισο,

σκορπίζοντας απόκοσμες

μελωδίες στο Σύμπαν,

τις κραυγές

της θλίψης μας

μηδένισε

μέσα στο απρόσωπο άπειρο

Χάρισε μας την αίσθηση

της αναλλοίωτης παρουσίας Σου

Απάλλαξε μας

απ' το σκληρό βλέμμα

της μοναξιάς,

των εμπολέμων συγκρούσεων,

των αδιάκοπων δεήσεων της ψυχής μας

για πράγματα ανώφελα

και φθαρτά

Κύριε, Προαιώνιε, Άφθαρτε

ξανακάνε ανθρώπινο

το είναι μας

"κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσιν" δική Σου

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ / Χρήστος Ντικμπασανης

Βλέπω τον Ήλιο ν'ανατελλει επάνω

από αγνώστους ορίζοντες

Βγαίνω απ' το άθλιο κατάλυμα μου

Ψιλή βροχή με υποδέχεται

Σιγά σιγά τα ρούχα μου

μουσκευουν

Κολλούν στο κορμί μου

Στη λάσπη νιώθω

να μπηγονται

τα παπούτσια μου

Με κουράζει το ξύπνημα

της καινούργιας ημέρας

και όμως εξακολουθώ

να ονειρεύομαι

καταπράσινη τη Γη,

χωρίς διωγμούς, βία,

πόνο, προσφυγιά

Ντικμπασάνης Χρήστος: Ποιήματα

 ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΣΤΕΡΙ

Κάθε απόβραδο
ένα κομμάτι της αβύσσου
φεγγοβολάει από ένα μικρό αστέρι,
ένα μικρό όγκο φωτός
που αιωρείται επάνω
απ’ το πληγωμένο μου κεφάλι

Ήταν καιρός
που ο καημός της μοναξιάς
στέγνωνε τα όνειρα μου
Ήταν πολύ καιρός
που ο γλυκός ήχος της ευτυχίας
σιωπούσε μέσα μου
Ήταν πολύς ο καιρός
που ένα κοράκι μαύρο
σαν την αιώνια νύχτα
φτεροκοπούσε
μέσα στο μυαλό μου
Ήταν πολλά χρόνια
που η γαλήνη της ψυχής μου
έμοιαζε με θάνατο πικρό

Τώρα όμως κάθε νύχτα εμφανίζεται το μικρό άστρο,
βαστώντας μια δέσμη
εκτυφλωτικές αχτίδες φωτός
στα λαμπερά του χέρια
Δώρο αναλλοίωτο
μου τις χαρίζει,
γιατρεύοντας
όλες τις πληγές μου

**

-----------

Πρωτομαγιάς

λουλούδια θα σου φέρω

Κόκκινα ρόδα

Στα χέρια σου θ'αφησω

τη μικρή μου αγάπη

-----------------

Η Πρωτομαγιά

μια μαχαιρια τρυφερή

Ζητά με πείσμα

να τρυπώσει πονηρά

μέσα στα όνειρα μου

----------------------

Ανθους αγάπης

βαστάει στα χέρια της

η Άνοιξη σου

Πρώτη Μαϊου ξανά

Ανασταίνονται πόθοι

-------------------

Πρώτη του Μάη

και η καρδιά μου πετά

μες στο γαλάζιο

του καθαρού ουρανού

συντροφιά με τα πουλιά

-----------------

Πρώτη του Μάη

Εγώ με τη χαρά μου

πλάθω όνειρα

για τους όμορφους κόσμους

που ζούνε στην καρδιά σου

---------------------

Πρώτη του Μάη

Εγώ προσμένω πάλι

να με φιλήσεις,

βαστώντας μια αρμαθιά

πόθους μες στα χέρια σου

----------------------

Πρώτη του Μάη

Θα γείρεις στον ώμο μου

να πεις "σ'αγαπω"

ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΤΙΚΜΠΑΣΑΝΗΣ / Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ

Πόσο σε θαυμάζουμε ουράνιε Οδυσσέα!

Άρχοντας ονομαστός

σαν επαίτης καινούργιων ονείρων

στο Σύμπαν έφυγες

αναρίθμητους πλανήτες να υποτάξεις

Μαζί με τους συμπολεμιστές σου,

τους πρώτους της υδρογείου θαρραλέους,

απέδειξες πως τελικά ελέγχεται

η δύναμη της ύλης και του νου

Τον πόθο της κατάκτησης

άγνωστων σωμάτων τ’ ουρανού

ποτέ δεν παράτησες

Της επιστροφής σου το ταξίδι δε ζήτησες ποτέ

Ποτέ δεν ερωτεύτηκες

τη μονοτονία και την πλήξη

Πάντα πορευόσουν σε νέες περιπέτειες,

μάχες και αγωνίες ανυπέρβλητες

Πάντοτε σε σαγήνευαν

απολαύσεις, ηδονές, αθάνατες μνήμες

Τα τέρατα του χάους ούτε μια στιγμή

δεν τρόμαξαν τη ρωμαλέα καρδιά σου

Της αλλόκοσμης η ομορφιά και η γοητεία

ποτέ δεν σ’ έδεσαν

στ’ άλυτα δεσμά τους

Απ’ όπου και αν περνούσες

γευόσουν την ωραιότητα

Ύστερα δραπέτευες

σε άλλους τόπους του απείρου

γεμάτους δόξα κι εμπειρία

Έμαθες να ζεις

πολύγνωσος και πολυπαθής,

Ιδρύοντας υπερκόσμιες πολιτείες

ευλογημένες από σκονισμένους θεούς

Θα σε θυμόμαστε κάθε στιγμή

μέσα απ’ την αέναη επανάληψη της μορφής σου

που ζωγραφίζουμε καθημερινά

επάνω στον άφθαρτο καμβά

της παραδειγματικής ζωής σου

(ΠΟΙΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΝΑΣΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ)

Ντικμπασάνης Χρήστος: Μετράω με βήματα αργά και βαριά το απέραντο της σιωπής...

Ποιήματα από την υπό έκδοση 

Ποιητική Συλλογή του Χρήστου Ντικμπασάνη 

με τίτλο: Ο ΘΕΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

ΣΚΕΦΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ

 

Σκεφτικός και μόνος στην παντέρημη πόλη

Μετράω με βήματα αργά  και βαριά το απέραντο της σιωπής

Τα μάτια μου δεν σκαλώνουν σε ανθρώπινη φιγούρα .

Τα παπούτσια των ανθρώπων που περπάτησαν

επάνω στις πλάκες των πεζοδρομίων 

δεν άφησαν πουθενά τα ίχνη τους

Πέπλο  άλλο να κρυφτώ δεν βρίσκω εκτός από τη μοναξιά.

Άπραγος, στερημένος ,γυμνός από χαρά, 

φλέγομαι στην πυρά

που άναψε ο ιός.

 

Δεν ξέρω αν πιστεύω στην δική μου ζωή

Παίζει μαζί μου κρυφτούλι ολημερίς.

Διάβηκα  μέσα της μονοπάτια άβατα και άγρια.

Τώρα δεν ξέρω αν  τα ξαναβρώ ,ούτε αν η αγάπη ξαναγυρίσει σε μένα .

Με την λογική του ιού βαδίζω και χάνομαι στο βάθος των δρόμων

που ανοίγονται αμείλικτα μπροστά στο νου και στις σκέψεις μου

καθώς βρίσκομαι εγκλωβισμένος ανάμεσα σε άψυχους τοίχους.

 

 

                                         ΟΙ ΚΛΩΝΟΙ

 

Στου ποταμού τις όχθες κάθισα

όλη την ημέρα να μουσκέψω   

Οι κλώνοι μου τριγύριζαν

εδώ κι εκεί αδέσποτα

Με βρήκε η νύχτα γυμνό

επάνω στη γέφυρα των ονείρων

Οι κλώνοι μου μαζεύτηκαν ένα πλήθος

προχωρώντας στις Πύλες του Αχέροντα

Πέθαιναν οι κλώνοι από στεναγμούς

Βουτηγμένος στη θλίψη

ξεχάστηκα ο άμοιρος

Πήγε έξη το πρωί

Γέμισε η καρδιά μου δροσοστάλες

Πρόσεξα πως δε μου έμεινε στο στόμα

παρά μια λέξη ακόμα

Τίναξα το χώμα από τις παλάμες μου

Κοίταξα με λύπη το ρολόι μου

Ο κόσμος είχε μεσάνυχτα

Αναφώνησα:

-Είναι ώρα για εγκλεισμό! 

 

 

 

Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

                                                             

Ιέ εσύ, Ιέ θεϊκέ και δαιμονικέ δεν πιστεύω

ότι ο πλανήτης μας και ο χρόνος είναι σημεία κοινού κύκλου

Θνησιγενείς οι συλλογισμοί μου κοντόφθαλμοι

ο νους και η λογική μου

Ιέ που θέλεις την ανάσα μας πεθαμένη

δεν πιστεύω πως κυλάς διψασμένος απ΄τη μύτη, τα μάτια, το στόμα μας

Αναζητάς μέσα μας την ύστατη ρανίδα ζωής σαν ερπετό της φρίκης

επάνω στο γλαυκοπράσινο βράχο του Σύμπαντος

Οι σοφοί μας έλεγαν να διώξουμε τα δαιμόνια από μέσα μας

Να κρατήσουμε τις στιγμές της ευθύνης και της ανθρωπιάς μας

Μα τους αγνοήσαμε πανηγυρικά

Να τώρα που οι θεράποντες της γης οι δυνατοί και θαρραλέοι

μας απαγορεύουν ρητά τις αγκαλιές και τα φιλιά

τις χειραψίες και τις αντιφωνήσεις!

Ατελείωτη θεωρούν τη βλακεία

να ταξιδεύουμε μαζί

να νοιώθουμε πληρότητα  ο ένας χωμένος στην αγκαλιά του άλλου

να βαδίζουμε κολλητά ο ένας με τον άλλο στης θάλασσας την άκρη

Ίσως γιατί ποτέ δεν ήμασταν ειλικρινείς

Ίσως γιατί ποτέ δεν αγαπήσαμε πραγματικά

Ίσως γιατί ποτέ δε νοιώσαμε συνένοχοι

 

Τώρα εγκλωβισμένοι στα σπίτια μας

παρακολουθούμε τα καραβάνια των νεκρών

που χάνονται στον ορίζοντα

 

 

                               ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕ ΣΩΣΕΙ;

 

Αφήστε με πηγαίνω μόνος

Θα βγω γιατί έχω δουλειά

Θα πάρω μαζί μου και τον σκύλο

για μια βόλτα

και ας διαμαρτύρεται

Ξέρω πως έξω με περιμένουν

οι ιοί να με περιποιηθούν

Χαίρομαι την απαστράπτουσα

κορώνα στο κεφάλι τους

Με έξαψη θέλουν να εισβάλουν

στους πνεύμονές μου να μου κόψουν

τις γρήγορες ανάσες ν’ανεβάσουν

τον πυρετό μου στη ψηλότερη κορυφή

Να τρέξουν μέσα μου με θαυμάσιο καλπασμό

Ν’αλλάξουν μορφές χωρίς να με ρωτήσουν

Να με παρατήσουν χωρίς μνήμη ζωής και ονείρων

Ποιος μπορεί να με σώσει απ’τον εαυτό μου;

 

                                  ΟΙ ΑΦΥΠΝΙΣΤΕΣ

                              Οι ιοί είπαν πως είναι

                              υπηρέτες της εξουσίας

                              Της κάνουν την ύψιστη χάρη

                              να μας κρατούν εγκλωβισμένους

                              Να μας σφαλούν τα μυστικά μας μάτια

                              Να σκορπούν γύρω μας

                              τις ψευδαισθήσεις του φόβου

                              για να μην μπορούμε ν’ασχοληθούμε μαζί της

                              Να μην αναρωτιόμαστε συνεχώς

                              Ποια είναι η αλήθεια και ποιο το ψέμα;

 

                              Ποιητές εμείς της καθημερινότητας θνήσκοντες

                              στα πορφυρά δειλινά της αποπλάνησης

                              χτυπημένοι από εκείνους που περπατούν αθόρυβα

                              όταν χαριεντιζόμαστε με την πλήξη και τον εγκλεισμό μας

                              και όμως ονειρευόμαστε πως είμαστε ξυπνητοί

                              Μόνο τα χελιδόνια

                              κάνουν τον ουρανό μας πιο μεγάλο

                              Με τον θρήνο τους προσπαθούν να ελευθερώσουν

                              τη βαθύτερη φωνή μέσα μας

                              να ξεσηκώσουν τον σιωπηλό ουρανό

                             Προσπαθούν να εκμαιεύσουν

                             το πιο γοερό κλάμα της ψυχής μας

                             Παλεύουν να μας μάθουν

                             πόσο ωραία είναι η ζωή μας

                             και πόσο αμελής και άχρηστη

                                           MNHMH

 

                                     Πελώρια κύματα μανιασμένα

                                     αιώνιοι εχθροί των ερημικών ακτών

                                     αρπάξτε με τα νέρινα νύχια σας

                                     το καρυδότσουφλο της ζωής μου

                                     Ξεσπάσματα θύελλας ξαφνικής

                                     τα δακρυσμένα μάτια της αγαπημένης κρύψτε

                                     κάτω απ’τους τυφλούς ανεμοστρόβιλους

                                     Μαύρα σύννεφα της καταιγίδας

                                     που κομματιάζει ο κεραυνός

                                     σταματώντας το χαμόγελο στα χείλη

                                     απλώστε την πυκνή σας ομίχλη

                                     επάνω απ’το μισοπεθαμένο σώμα μου

                                     Εκρήξεις ηφαιστείων, της λάβας κάψα

                                     ταρακουνήστε και κάψτε

                                     την τελματωμένη ζωή μου

                                     Στοιχειά της φύσης μη με λυπηθείτε

                                     Ο ίλιγγος των ψευδαισθήσεων του εγκλεισμού

                                     ξερίζωσε τη λογική μου

                                     Μόνο η μνήμη

                                     έρχεται κοντά μου κάποιες φορές

                                     και αυτό από λύπηση   

 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΤΙΚΜΠΑΣΑΝΗΣ (βιογραφικό σημείωμα)

 Ο Χρήστος Ντικμπασάνης είναι καθηγητής, ποιητής, συγγραφέας και μελετητής των θρησκειών. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1961, όπου και τελείωσε τη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος  (MTh) στη Θρησκειολογία και υποψήφιος διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Δυτικής Μακεδονίας. Από το 1989, χρονιά που εργάστηκε σε ραδιοφωνικό σταθμό της συμπρωτεύουσας, αρθρογραφεί τακτικά στον ειδικό, κυρίως, τύπο και έχει διατελέσει υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Θεσσαλονίκης (Τ.Ε.Δ.Κ.Ν.Θ.). Έχει συνεργαστεί με τα περιοδικά: Γεύση, Επιστήμη & Τεχνολογία, Βιβλίο & Μedia, Information, Tουριστική Αγορά, Γαιόραμα, Εδώ Ελλάδα (περιοδικό για την ομογένεια, όπου διετέλεσε και αρχισυντάκτης), Τρίτο Μάτι, Ανιχνεύσεις, Άβατον, Strange, Μυστική Ελλάδα, Ζενίθ κ.ά. Γράφει ποίηση, δοκίμια και μελέτες. Ποιήματά του έχουν παρουσιαστεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Επίσης, έχει συμπεριληφθεί στη «ΜΕΓΑΛΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ» των εκδόσεων ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ, καθώς και στο “WHO’S WHO” των δημοσιογράφων.. Έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές και βιβλία: Ο  Υπομνήμων (ποιήματα) 1984, Απόδραση στην Πολιτεία του Ανθρώπου (μελέτη), 1986, Θρύψαλα Από Πράσινο Γαλαξία (ποιήματα), 1991, Συναυλία στην Άκρη της Νύχτας (ποιήματα), 1994, Οφιολατρεία-Η Λατρεία του Μεγάλου Φιδιού (δοκίμιο), 2002, Η Αναρρίχηση του Τείχους (ποιήματα), 2002, Ηθοκυβερνητική: Ο Δρόμος προς τον Μετάνθρωπο (δοκίμιο), 2003, Απόκρυφος Αδάμ: Ο Άνθρωπος των Γνωστικών Κειμένων στο Πέρασμα των Χρόνων, (δοκίμιο), 2003, Τέρατα και Δράκοι (δοκίμιο), 2011, Η Αποστροφή και το Προσκύνημα - Τα Ποιήματα του Χάους (ποιήματα), 2011, Ζώα-θεοί, Ζώα Ιερά (δοκίμιο), 2012, Νόγκα - Το Ξύπνημα του Εφιάλτη, (μυθιστόρημα), 2017, Φυγή στο Ανέφικτο - Τα Ποιήματα του Χάους (ποιήματα), 2020, Ο Θεριστής της Άνοιξης (ποιήματα), 2020. Έχει συμμετάσχει με κείμενά του στα συλλογικά έργα: Ιστορία του Μέλλοντος, Ο Μαγικός Κόσμος των Ονείρων, Τα Μυστήρια του Χρόνου, Παράδεισος και Κόλαση, Μυστικά της Διατροφής, Ο Άγνωστος Μέγας Αλέξανδρος, Μυστική Τεχνολογία κ.ά. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε.Ε.Λ.) με έδρα την Αθήνα και της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης (Ε.Λ.ΘΕ.). Η ζωή και το έργο του εμπνέονται πάντα από τη μεγάλη αγάπη του προς τον άνθρωπο, τη φύση, την ανθρωπολογία, τη μυθολογία και ιδιαίτερα την έρευνα της ιστορίας των θρησκειών και των άλλων κλάδων της θρησκειολογίας.

Επιπλέον έχει τιμηθεί μέσα στο 2003 με τρία σημαντικά βραβεία: το βραβείο του Συνδέσμου Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας για την προσφορά του στα ελληνικά γράμματα, τον Α΄έπαινο στον 3^ο Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης, που διεξήχθη στο Μόναχο και τον Α΄ έπαινο στον Η΄ Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό “ΚΟΥΡΟΣ ΕΥΡΩΠΟΥ”, που διεξήχθη στο Κιλκίς από την Μ.Κ.Ε. “ΤΕΧΝΗ” και το Υπουργείο Πολιτισμού.

 

 

Ο ΑΛΛΟΚΟΣΜΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ / Ντικμπασάνης Χρήστος

 

 

Συναντιέμαι τα βράδια

με τον αλλόκοσμο εαυτό μου

Μου δείχνει το εσωτερικό διάστημα

της σκέψης του Ένα κομμάτι

παραφουσκωμένο από γαλαξίες

Η ανίχνευση των άστρων εντός του

με ελκύουν σε μια τροχιά φρίκης

Τεράστια όντα ουρλιάζουν

Αποζητούν την αποδέσμευσή μου

από των στιγμών τις λεπτές ευθυγραμμίσεις

 

Έτη φωτός μετά

ξυπνώ ιδρωμένος τις νύχτες

Ζωγραφίζω τους πόθους

εκείνου του αλλόκοσμου εγώ μου

που τρέχει αλαφιασμένο ανάμεσα στ’ άστρα

Ο ΧΡΟΝΟΣ / Ντικμπασάνης Χρήστος

 

 

 

 

Συλλογίζομαι τις στιγμές που κυλούν γοργά

Το χρόνο που δραπετεύει σε κλάσματα δευτερολέπτου

από την στατικότητα των αισθήσεών μας

Σε μια νύχτα περνάει η ζωή μας

τόσο βιαστικά και αθόρυβα

 

Της ώρας της γοργοφτέρουγης

που βαστάει όσο η νύχτα μιας ζωής

εραστής ζηλόφθονας είναι ο χρόνος

Χαϊδολογά την ευτυχία μας

με τις γοργές κινήσεις του

Μας κρατά δέσμιους στη φυλακή του

 

Θα μείνουν τα ίχνη μας

ή θα σβηστούν με την πρώτη ριπή του ανέμου;

Για πάντα πέρασαν τα πάντα

χάθηκαν στην αγκαλιά του χρόνου

που γεννά και αποβάλλει αδιάκοπα

τις πιο ωραίες ημέρες του έρωτα και του πόθου μας

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕΣ ΧΑΡΑΜΑΔΕΣ / Ντικμπασάνης Χρήστος

 

Καταραμένες χαραμάδες του σκελετικού συστήματός μου

θα σας βουλώσω όλες!

Θα κτίσω έναν καινούργιο απαστράπτοντα εαυτό

Θα φύγω εκεί έξω στα άστρα και στα πεδία των μαχών

Εκεί θα κάτσω με το σπαθί στο χέρι

Ανάμεσα σε αγάλματα και αμφορείς

θα μελετώ σπασμένα οστά, τρώγοντας πικραμύγδαλα

Δεν θα έχω την ανάγκη κανενός

Η ψυχή μου είναι ο δικός μου λαβύρινθος

Το μόνο που μου λείπει προς το παρόν

είναι το νήμα της Αριάδνης

 

Τώρα τη μυθολογία των αστρικών στιγμών

την αποθέτω στο στήθος μου

Ω, Κύριε των υψιπετών πόθων!

Κάποτε ήμουν ένας μαχητής

που το καθετί μπορούσα να το κινητοποιήσω

Ένας ηγέτης που με χρησμούς τριγυρνούσα

ανάμεσα στις αυτοκρατορίες του διαστήματος

 

Κτίζω! Κλείνω! Κτίζω! Φράζω όλες τις χαραμάδες!

Κοιτώ τα πόδια μου, το Σύμπαν κάτω

απλώνει για να πατήσω το χιτώνα των Ναϊάδων

ΤΟ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΡΙΟ ΠΡΑΓΜΑ / Ντικμπασάνης Χρήστος

 

Το να γράφεις ποιήματα και μάλιστα μέρες Αποκριάτικες

είναι άγριο πράγμα Οι μάσκες εκρήγνυνται

σα να τρέφεις στην καρδιά σου

πολεμιστές άπιαστων ονείρων

ή να κάθεσαι πάνοπλος

επάνω σε σαραβαλιασμένο αστρόπλοιο

Δεν είναι τα όπλα σου που θα σε οδηγήσουν

στο φως της αυγής, αλλά ο χαμένος στόλος σου

Στις περιπλανώμενες στους έρημους πλανήτες σκιές σου

αναζητάς τους πόθους του μαχητή

που ξεμένει μόνος

αναπνέοντας τη νιότη του

παλεύοντας να δοξάσει τους προγόνους και τον εαυτό του

Αίμα, δάκρυα, πληγωμένα ένστικτα, πάθη

Ο καθρέπτης της προσδοκίας

σπάει σε κομμάτια απούσας αγάπης

Οι αλλόκοσμοι εχθροί σου

κτίζουν με αυτά μια γέφυρα προς τον ήλιο

 

Το να γράφεις ποιήματα

για τις μασκαρεμένες αποτυχίες σου

είναι άγριο πράγμα

ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΡΟΔΟ / Ντικμπασάνης Χρήστος

 

Η μαύρη τρύπα είναι ένα ρόδο σκοτεινό

που ξεπετάχθηκε μπροστά μου

Λίγα έτη φωτός ακόμη

και θ’αγκαλιαστώ μαζί της

σ’ένα ρυθμό αρμονικού συντονισμού

 

Τόσο όμορφη είσαι εσύ, γλυκιά μου, σκοτεινή

είναι η βαθιά αγάπη σου

Θα σε αγαπώ για πάντα, ακριβή μου,

όταν ολάκερο θα με φυλακίσεις μέσα σου

 

Όταν τα άστρα θα σβήσουν γύρω μου

και οι κομήτες λιώσουν από του ήλιου τη σφαγή

θα σε αγαπήσω ολοκληρωτικά, ακριβή μου,

Η κινούμενη άμμος της σκοτεινιάς σου

θα γίνει της ζωής μου το πεπρωμένο

 

Να’σαι καλά μοναδική μου αγαπημένη

Ένα αντίο να πω μόνο στους πλανήτες

και θα έρθω κοντά σου, ακριβή μου

Έστω και αν βρίσκομαι έτη φωτός μακριά σου

ΗΜΕΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΗΛΙΟ / Ντικμπασάνης Χρήστος

 

Ημέρες χωρίς τις αχτίδες του ήλιου

να χορεύουν ασταμάτητα επάνω

στη λεία επιφάνεια των αστρόπλοιών μας

Θα πρέπει να πέσουμε σε λήθαργο

ή να τσιμπάμε τις αισθήσεις μας

μέχρι να ματώσουν;

 

Το Σύμπαν φουσκώνει και ξεφουσκώνει

καθώς προσπαθούμε να μην αποκοιμηθούμε

Αγανακτισμένοι κοιτάμε το τέλος

της παράστασης των ονείρων μας

Το σκάφος της αγάπης μας

βουλιάζει μέσα στο γαλαξία

της καθημερινότητας

Δε μπορούμε πια ν’απαριθμήσουμε

τους πόθους, τις λύπες, τους καημούς μας

που αχνοφαίνονται πέρα

από τη σκοτεινιά του γαλαξία

 

Τώρα γαλήνη επικρατεί στο διάστημα

Η νύχτα του απλώνει τριγύρω

την κυριαρχία των εχθρικών πλανητών

Τώρα πια κανείς από εμάς

δεν σηκώνεται να μιλήσει

με τους αιώνες φωτός, την ιστορία και το Σύμπαν