Ο κακός βοριάς

Σαν ανθισμένη αμυγδαλιά
στον ήλιο του χειμώνα
που αξέγνοια καθρεφτίζεται
στον ήσυχο λιμνιώνα

Μα ξάφνου ο κακός βοριάς
αρχίζει να φουσκώνει
και όλα τα νέφη τ' ουρανού
από πίσω να ζυγώνει

Χάνεται το αντιλάμψισμα
και τα νερά θολώνουν
τα σύννεφα στραταριστά
στο χώμα χαμηλώνουν

Έρχεται ανεμοστρόβιλος
φύλλα ξερά σηκώνει
βροντά κι αστράφτει από μακριά
μα ογλήγορα σιμώνει

Χτυπά ο αέρας τα κλαδιά
και τα άνθη της σκορπίζει
και φαίνεται ως πέφτουνε
αρχίζει να χιονίζει...

Ο Χαΐνης

Η σφαίρα τον επέτυχε στη πλάτη
κι' έκαμε τρία βήματα κι' εστάθη
κι' έκαμε τρία βήματα κι' εστάθη

Το άσπρο του πουκάμισο ματώνει
κόκκινο τριαντάφυλλο απλώνει
κόκκινο τριαντάφυλλο απλώνει

Στάλες τα ροδοπέταλά του αφήνει
το ματωμένο ρόδο του Χαΐνη

Ελύγισε τα γόνατα και πέφτει
και σύρθηκε στο βροχινό καθρέφτη

Κι' είδε στο πρόσωπό του την Ελένη
μαυροντυμένη και να περιμένει

Αχνό σεντόνι η νύχτα ετοιμάζει
το φως του φεγγαριού και τον σκεπάζει
το φως του φεγγαριού και τον σκεπάζει

Γιατί δεν είχε μάνα τον κλαίει
κι' όμορφα μοιρολόγια να του λέει

Σαν μυστικό

Σαν μυρωδιά βασιλικού
που φέρνει ο αέρας
έφτασες πάλι αθόρυβα
στο σβήσιμο της μέρας

Σ' ερημοκλήσι σιωπηλό
σαν μυστικό σωπαίνω
ν' αφουγκραστώ τον άνεμο
που να σε περιμένω

Όταν η μνήμη κρατάει το άρωμά της,
το παρελθόν αρνείται τ' όνομά του

το ρόδι

Στέκει μια κόρη
μπρος στα σκαλιά
κι έχει τα μάτια της χαμηλά

Ρίχνει το ρόδι
μες την αυλή
χίλια ρουμπίνια
σκορπά στη γη

Μες τα λευκά της
τα γιορτινά
κρατεί κανάτι
κι όλο κερνά

Με τα βραχιόλια της να χτυπούν
κάθε που βάνει
κρασί να πιουν

Μόνο η αγάπη
που δεν γερνά
φτερό στο μύλο
που όλο γυρνά

Με τον αέρα

και το νερό

με το τραγούδι

και το χορό.

Φραγκοκάστελο

Γυναίκα από τα δώδεκα
μεγάλωσε μες των αντρών
το βλέμμα,
λένε πως ήταν μια θεά
κι η ομορφιά της ένα ψέμα
Πήγε να πάρει κύματα
για το κακό να το ξορκίσει,
γιατί της κάμαν δέσιμο
που δεν μπορεί να λύσει,
γιατί της κάμαν μαγικά
με μια παλιά γητειά
Την κράτησε η θάλασσα
στην αγκαλιά της Αφροδίτης
κοντά στο Φραγκοκάστελο
που βγαίνει αποσπερίτης
Κάθε που οι δροσουλίτες φαίνουνται
με τ' άλογά τους στης αυγής την πάχνη,
γοργόνα μες στα κύματα
το βασιλιά της ψάχνει

Το πουκάμισο του χορευτή

Τη πρώτη πρόβα στο χορό
την έκαμες στον απλωτό
με το αγέρι

Άσπρα κουμπάκια φιλντισί
ραμμένα με χρυσή κλωστή
απ' τ' άγιο χέρι

Φαντάζεται έναν χορευτή
με τη μαθιά πολεμιστή
πάνω στα κάστρα
να ‘χει ξεκούμπωμα βαθύ
και με τ’ αστραφτερό σπαθί
να ξεχωρίζει τ’ άστρα

Φαντάζεται έναν χορευτή
με τη μαθιά πολεμιστή
πάνω στα κάστρα
να ‘χει ξεκούμπωμα βαθύ
και με τ’ αστραφτερό σπαθί
να φοβερίζει τ’ άστρα

Το βουλισμένο αλώνι

Το βουλισμένο αλώνι
η νύχτα δεν τελειώνει
με την αυγή,
κρατεί τα μυστικά του
καινούργια και παλιά του
βαθιά στη γη.

Ναι, γύρω γύρω γειάντονε
και τ' άχυρα δικάντονε.

Με τ' αργυρό δρεπάνι
και ένα παλιό φουστάνι
λινό χακί,
στου άχυρου τη σκόνη
άρωμα από κυδώνι
κι από ρακί.

Ναι, γύρω γύρω γειάντονε
και τα άχυρα δικάντονε
ναι, γύρω να γυρίσωμε
να χιλιομουζουρίσωμε.

Μικρή μου Περσεφόνη
στου κόσμου το μπαλκόνι
αν ξαναρθείς,
κάνε μου αυτή τη χάρη
αυτόν τον Αλωνάρη
να θυμηθείς.

Η χαρτορίχτρα

Η χαρτορίχτρα η Αμινά
φάνηκε απ' το πουθενά
χώρεσε μέσα στη σιωπή
κι αν τη ρωτούσες τι να πει
είχε στερέψει
Λένε πως ήρθε απ' τη Λιβύη
μετά από μια καταστροφή
που 'χε προβλέψει

Έφτασε νύχτα στα Χανιά
Φλεβάρη του πενήντα εννιά
σ' ένα λιμάνι
άλλαξε ρούχα και θωριά
και πήρε σβάρνα τα χωριά
μ' ένα φλιτζάνι

Η χαρτορίχτρα η Αμινά
χάθηκε πάνω στα βουνά
την έβλεπαν καμιά φορά
πριν από κάθε συμφορά
με τη μεταξωτή στολή
να βλέπει την Ανατολή

Η γιορτή των ανέμων

Στη γιορτή των ανέμων
ανθός
σαν ψυχάρι που πάει
στο φως
η αγάπη μόνο μπορεί
το νερό μεσ' στην πέτρα να βρει.
Το αρχαίο σου στέμμα
κοιτώ
τα ρουμπίνια που λείπουν
θα βρω
η αγάπη μόνο μπορεί
σε ανίκητα κάστρα να μπει.
Η αγάπη μόνο μπορεί.

αρχαία νύμφη

Χάνεται η νύχτα
και ροδίζει ο ουρανός
σε πήρε ο ύπνος
μ' ανοιχτό βιβλίο
και αναμμένο φως

Λευκοντυμένη στροβιλίζεις
το χορό
αρχαία νύμφη γεννημένη
στον αφρό

Και το βιβλίο
στη σελίδα δεκαοχτώ
όσα τα χρόνια
και οι χάντρες στο λαιμό

Σε πήρε ο ύπνος μ' ανοιχτό βιβλίο
κι αναμμένο φως

Αρχάγγελος

Αρχάγγελος χωρίς σπαθί
με βλέμμα κουρασμένο
στην πύλη ενός παλιού ναού
σε βράχο απόκρημνου θεού χτισμένο.

Κι εσύ παλιά μου ανάμνηση
αχνή τοιχογραφία
σε φευγαλέα κίνηση
ρουμπίνι μου και φίλντισι
σε είδα στην πλατεία.

Κι εσύ παλιά μου ανάμνηση
μικρή μου ιστορία.

Κι εσύ παλιά μου ανάμνηση
κρυφή μου αμαρτία...


"Οι παλιές αγάπες στο βαθύ χρόνο μοιάζουν με τοιχογραφίες σε ερημοκλήσια,
όπου αργά αργά ξεθωριάζουν αλλά η αγιότητά τους παραμένει και μεγαλώνει."

Αμυγδαλιά

Μιαν ανθισμένη αμυγδαλιά
στον ήλιο του χειμώνα
αξέγνοια καθρεφτίζεται
στον ήσυχο λιμνιώνα
μα ξάφνου ο κακός βοριάς
αρχίζει να φουσκώνει
κι όλα τα νέφη τ`ουρανού
από πίσω να ζυγώνει.

Χάνεται το αντιλάμψισμα
και τα νερά θολώνουν
τα σύννεφα στραταριστά
στο χώμα χαμηλώνουν.
Χτυπά ο αέρας τα κλαδιά
και τ`άνθη της σκορπίζει
και φαίνεταί σου ως πέφτουνε
αρχίζει να χιονίζει...

Το νυφικό ματώθηκε
τα χείλη εμαραθήκαν
το πέπλο και τα στέφανα
χάμε στη γης τ`αφήκαν.